Kwalifikacja Sunderlandu do Ligi Europy w przyszłym sezonie to znacznie więcej niż tylko miejsce w czołowej siódemce. To zwieńczenie zapierającej dech w piersiach 24-miesięcznej transformacji pod wodzą francuskiego menedżera Régisa Le Brisa, który poprowadził Czarne Koty z barażów Championship na skraj europejskich rozgrywek po raz pierwszy od 1973 roku.
Podróż zaczęła się od chwili czystej ekstazy na Wembley w maju 2025 roku. Zwycięski gol w doliczonym czasie gry w 90+5 minucie finału baraży zapewnił Sunderlandowi powrót do Premier League, kończąc lata frustracji. Ten gol nie tylko przypieczętował awans, ale także rozbudził wiarę w drużynie i mieście, że pod przemyślanym przywództwem Le Brisa dzieje się coś wyjątkowego.
Przenieśmy się dziesięć miesięcy do przodu, a Sunderland właśnie pokonał Chelsea, wynik, który praktycznie zagwarantował im siódme miejsce i miejsce w Lidze Europy. Le Bris, wierny swojemu spokojnemu usposobieniu, polecił swojemu sztabowi, aby nie informował go o innych wynikach podczas meczu. „Jeśli nie wygramy, nic innego się nie liczy” – rozumował. Kiedy jego asystent w końcu szepnął, że są siódmi, ogrom tego osiągnięcia uderzył go, wywołując wybuch radosnego śmiechu.
Dla Le Brisa to osiągnięcie jest głęboko osobiste. W wywiadzie dla L'Equipe zastanawiał się nad własną ewolucją, zauważając, że nie zmienił się fundamentalnie, ale stał się bardziej autentyczny sobą. 50-letni Bretończyk znalazł dom w Sunderlandzie, klubie, którego etos pracy i zagorzałe wsparcie odzwierciedlają jego własne wartości. Opisuje to uczucie jako odkrycie dokładnie tego miejsca, w którym miał być.
To poczucie przynależności przełożyło się na sukcesy na boisku. Wzrost Sunderlandu pod wodzą Le Brisa opiera się na jasnej tożsamości – energicznej, zorganizowanej i odważnej. Drużyna, będąca mieszanką młodzieńczej werwy i doświadczonych profesjonalistów, uwierzyła w jego metody. Efektem jest zespół, który nie tylko wywalczył awans, ale potem utrzymał się przeciwko uznanym drużynom Premier League, czego zwieńczeniem było słynne zwycięstwo nad Chelsea, które potwierdziło ich europejski bilet.
Wpływ Le Brisa nie pozostał niezauważony. Jest nominowany do nagrody Menedżera Roku Premier League, co podkreśla skalę jego osiągnięcia. Zaledwie w swoim drugim sezonie w angielskim futbolu poprowadził klub z drugiej ligi do Europy, przyćmiewając wielu bardziej doświadczonych rywali.
Konsekwencje dla Sunderlandu są ogromne. Europejski futbol przyniesie zwiększone przychody, globalną ekspozycję i możliwość przyciągnięcia graczy wyższej klasy. Dla klubu, który niegdyś tkwił w League One, Liga Europy oznacza zdumiewające odrodzenie. Zmienia to także konkurencyjny krajobraz Premier League, gdyż tradycyjny śpiący gigant budzi się, by rzucić wyzwanie ustalonemu porządkowi.
Rozmyślając o tej zawierusze, Le Bris pozostaje uziemiony. Nie mówi o osobistej chwale, ale o kolektywnej emocji – „incroyable” (niewiarygodnym) uczuciu dzielonym z graczami i kibicami. Późny dramat na Wembley i napięte oczekiwanie na potwierdzenie przeciwko Chelsea związały ich nierozerwalną więzią.
Gdy Sunderland przygotowuje się do czwartkowych wieczorów w blasku świateł, miasto tętni oczekiwaniem. Ostatni raz grali w europejskich rozgrywkach w 1973 roku w Pucharze Zdobywców Pucharów. Teraz, dzięki menedżerowi, który nauczył się być bardziej sobą, są gotowi napisać nowy rozdział. Na podstawie raportów z L'Equipe.
