Dwie dekady po przeżyciu rozdzierającej serce porażki w finale Ligi Mistrzów z Barceloną, Mikel Arteta ponownie wkroczy na największą scenę europejskiego futbolu klubowego. Tym razem jednak zrobi to jako mózg na ławce, prowadząc Arsenal do finału po porywającym półfinałowym zwycięstwie nad Atlético Madryt. Triumf Kanonierów został przyjęty z ekstatycznymi scenami na Emirates Stadium, gdy fani wybuchli radością z powodu sezonu, który może zakończyć się zarówno kontynentalną, jak i krajową chwałą.
Podróż Arsenalu do finału oznacza niezwykłą odmianę pod wodzą Artety, który uformował skład zdolny do rywalizacji na najwyższym poziomie. Hiszpański taktyk, który w swojej karierze grał dla Barcelony i Arsenalu, ma teraz szansę rozwiać duchy 2006 roku, kiedy jego były klub Barça pokonał Kanonierów w Paryżu. Tamtej nocy dziesięcioosobowy Arsenal objął prowadzenie po golu Sola Campbella, ale ostatecznie uległ późnym bramkom Eto'o i Bellettiego. Teraz Arteta ma okazję napisać inne zakończenie.
Tymczasem Atlético Madryt walczyło dzielnie, ale ich europejskie marzenie zakończyło się na etapie półfinału. Zespół Diego Simeone'a naciskał Arsenal do granic możliwości, ale jakość i odporność drużyny Premier League okazały się decydujące. Porażka pozostawia Atlético w refleksji nad tym, co mogło być, podczas gdy Arsenal maszeruje do finału z impetem po swojej stronie.
Poza Ligą Mistrzów Arsenal jest zaangażowany w ekscytujący wyścig o tytuł Premier League. Po zakończeniu ostatnich trzech sezonów jako wicemistrz—za każdym razem walcząc do ostatniego dnia—Kanonierzy są zdeterminowani, aby zrzucić etykietę wiecznych druhen. Ten syndrom, podobny do reputacji kolarza Raymonda Poulidora jako wiecznego drugiego, prześladuje klub, który zbliżył się boleśnie blisko, nie przekraczając linii jako pierwszy. Zespół Artety był w tym sezonie rewelacyjny, ale bez trofeum kampania będzie wydawać się niekompletna.
Przed nami ogromne wyzwanie: zdobycie srebra na dwóch frontach wymaga głębi, skupienia i odrobiny szczęścia. Jednak jeśli Arsenal utrzyma formę, mają wszelkie szanse, aby przekształcić potencjał w rzeczywistość. Dla Artety finał to nie tylko szansa na odkupienie, ale pomnik jego filozofii szkoleniowej—mieszanki dyscypliny taktycznej, młodzieńczej energii i niezachwianej ambicji.
Gdy świat futbolu czeka na spektakl Ligi Mistrzów w Stambule, narracja jest bogata: Arteta wraca na finałową scenę, którą ostatni raz ozdabiał jako zawodnik, teraz pragnąc wyreżyserować zwycięstwo z ławki. Wierni Kanonierów odważą się marzyć o dubiecie, podczas gdy krytycy zastanawiają się, czy w końcu uda im się pokonać klątwę drugiego miejsca. Jedno jest pewne: to zespół u progu wielkości, a ich menedżer jest zdeterminowany, aby poprowadzić ich przez linię mety.
Na podstawie raportów z Fútbol.