Odejście Jensa Berthela Askou z Motherwell do francuskiego Toulouse wstrząsnęło szkocką piłką nożną, zaledwie kilka dni po tym, jak zapewnił Steelmen historyczne czwarte miejsce i kwalifikację do europejskich pucharów. 43-letni Duńczyk, który przybył na Fir Park dopiero latem, zyskał reputację jednego z najbardziej innowacyjnych trenerów w Scottish Premiership, a jego odejście kończy transformacyjną, ale zbyt krótką kadencję.
Jedyny sezon Askou w Lanarkshire był niezwykły. Motherwell zdobył ponad 60 punktów – rzadkie osiągnięcie – i odnotował najmniej porażek w najwyższej klasie rozgrywkowej od 1959 roku. Solidność defensywna klubu ustanowiła nowy rekord klubowy pod względem czystych kont w sezonie na najwyższym poziomie, oparta na drugiej najlepszej obronie w historii klubu, a mimo to piłka nożna nigdy nie była nużąca. Chris Sutton, były napastnik Celticu i ekspert, posunął się nawet do stwierdzenia, że ekspansywny, ofensywny styl Askou jest najlepszy w Wielkiej Brytanii, łącząc wysoki pressing, płynne ruchy i taktyczną odwagę, która uchwyciła wyobraźnię.
Toulouse szybko zareagowało po ogłoszeniu zbliżającego się końca trzyletniej kadencji Carlesa Martineza Novella, którego hiszpański szkoleniowiec opuści po zakończeniu sezonu po zajęciu miejsca w środku tabeli. Uzgodnione między klubami odszkodowanie podkreśla rosnącą wartość Askou. W oświadczeniu Askou z wdzięcznością wspominał swój czas w Szkocji: „Miniony rok był niesamowitą podróżą. Zaangażowanie i wsparcie ze strony zawodników, sztabu, członków zarządu, wolontariuszy i kibiców były bezcenne”. Dodał, że „ciężko wywalczone zwycięstwo na Easter Road”, które zapewniło Europę, „nie mogło być lepiej napisane”.
Dla Motherwell natychmiastową reakcją jest mieszanka dumy i niepewności. Klub przeżył burzliwą najnowszą historię. Dwa lata temu proponowane przejęcie przez byłego wiceprezesa Netflixa upadło, psując relacje między fanami a zarządem. Następnie, latem, drużyna uniknęła spadku pod wodzą tymczasowego trenera Michaela Wimmera, który sam niespodziewanie odszedł po wyprowadzeniu zespołu na bezpieczne wody. Przybycie Askou było powiewem świeżości, ale jego odejście na nowo rozbudza obawy, czy taki sukces można utrzymać.
Skład, który Askou pozostawia, jest jednak w silniejszej pozycji, niż wielu sądzi. Kluczowi zawodnicy, tacy jak Elijah Just, Elliot Watt, Tawanda Maswanhise i Emmanuel Longelo, są związani kontraktami, które – dzięki opcjom klubowym – obowiązują praktycznie do 2028 roku. Niedawne przedłużenie kontraktu pomocnika Lukasa Fadingera dodatkowo umacnia ten rdzeń. Mimo że Callum Slattery odszedł na zasadzie wolnego transferu, klub jest zdeterminowany, by zapobiec wyprzedaży. Nawet jeśli jeden czy dwóch gwiazdorów zostanie sprzedanych, dochód byłby transformacyjny dla klubu należącego do fanów, który jest już stabilny finansowo.
Poza boiskiem nabiera rozpędu. Trwają plany budowy nowego kompleksu treningowego – długoterminowej inwestycji w infrastrukturę. W lipcu Motherwell wejdzie do eliminacji Ligi Konferencji Europy, co daje szansę na pierwszy występ w tych rozgrywkach. Styl gry pod wodzą Askou, z naciskiem na posiadanie piłki i mądrą rotację, wydaje się dobrze przystosowany do europejskich starć, a ktoś, kto przejmie ławkę trenerską, będzie musiał utrzymać tę progresywną tożsamość.
Spekulacje na temat następcy Askou nieuchronnie się pojawią, ale historia sugeruje, że władze Fir Park nie będą się spieszyć. Zarówno Wimmer, jak i Askou byli niespodziewanymi kandydatami, wyłonionymi dzięki procesowi opartemu na danych, który przebadał nazwiska, o których niewielu fanów myślało. Zaangażowanie zarządu w dogłębną, analityczną rekrutację opłaciło się zeszłego lata i istnieje pewność, że podobne podejście może przynieść kolejny diament. Podwyższony profil Motherwell – rekordowa frekwencja, ustabilizowany skład i perspektywa europejskiego futbolu – czyni tę pracę atrakcyjną propozycją, jakiej klub nie widział od dziesięcioleci.
Jednak pozostaje pytanie: czy piorun może uderzyć dwa razy? Wpływ Askou był tak głęboki, tak natychmiastowy, że powtórzenie go wydaje się trudne. Jego umiejętność łączenia defensywnej solidności z ofensywnym polotem jest rzadkim walorem. Nowy menedżer będzie musiał szybko zbudować na bazie kulturowego restartu, który zapoczątkował Askou, utrzymać zmotywowaną młodą, utalentowaną grupę, radząc sobie z presją wyższych oczekiwań. Eliminacje Ligi Konferencji będą pierwszym sprawdzianem.
Tymczasem Toulouse zyskuje trenera, którego taktyczne wyczucie i zdolności zarządzania ludźmi zostały potwierdzone w bezlitosnym środowisku szkockiej piłki. Fizyczność i tempo Ligue 1 mogą odpowiadać intensywnemu stylowi Askou, a mając już doświadczenie w Danii i krótko w niemieckim systemie, wnosi on kontynentalne referencje. Jego zadaniem będzie ustabilizowanie zespołu Toulouse, który zajął 10. miejsce, i popchnięcie go w kierunku walki o europejskie puchary – wyzwanie, które wydaje się podejmować z entuzjazmem.
Dla fanów Motherwell pamięć o tym sezonie pozostanie na długo, ale obawa przed regresem jest realna. Najnowsze wzloty i upadki klubu – od nieszczęsnego przejęcia przez Netflixa po sagę z Wimmerem – nauczyły kibiców gotowości na wstrząsy. Jednak struktura, którą Askou pozostawia, zarówno na boisku, jak i w strategicznym podejściu zarządu, daje więcej nadziei niż w poprzednie lata. Jeśli następna nominacja pójdzie podobną, opartą na danych ścieżką, Steelmen mogą kontynuować swój awans.
Na podstawie doniesień BBC Sport.
