38. i ostatnia kolejka Serie A dostarczyła odpowiednio nieistotnego, ale dramatycznego widowiska na Stadio Artemio Franchi, gdzie Fiorentina i Atalanta zremisowały 1-1 w meczu naznaczonym dwoma błędami obrony. Ponieważ obie drużyny były już bezpieczne na swoich pozycjach – La Viola oddalona od strefy spadkowej, a Atalanta zmierzająca do Conference League – mecz nie miał żadnego znaczenia konkurencyjnego, a jednak wyprodukował dwa momenty kosztownej nieostrożności, które zniosły się nawzajem jak para niechcianych prezentów.
Bez bramek do 39. minuty, kiedy Marco Sportiello, wieczny zmiennik Marco Carnesecchiego, przeżył koszmarny debiut w barwach klubu z Bergamo. Rutynowa sytuacja przerodziła się w katastrofę, gdy 31-letni bramkarz źle ocenił wysoką piłkę, wypuszczając ją z rąk po faulu ręcznym, co pozostawiło Roberto Piccoliemu najprostsze wykończenie do pustej bramki. To był błąd, który definiuje debiut z tych najgorszych powodów i dał Fiorentinie prowadzenie wbrew przebiegowi gry.
Błąd Sportiella był szczególnie bolesny w kontekście: po dołączeniu do Atalanty jako wolny agent poprzedniego lata, spędził cały sezon czekając na swoją szansę, która nadeszła dopiero ostatniego dnia w blasku reflektorów. Jego błąd nie tylko dał prowadzenie gospodarzom, ale także zaprosił nieuniknioną kontrolę, czy weteran może być zaufany poza swoją zwykłą rolą rezerwowego w nadchodzącej kampanii europejskiej.
Przez większość meczu Atalanta wyglądała na bardziej ambitną drużynę, pressing wyżej i ciesząc się dłuższymi fragmentami posiadania piłki. Zawodnicy Gian Piero Gasperiniego, znani z nieustępliwego ataku, stworzyli kilka półszans, ale napotkali w dużej mierze stanowczą linię obrony Fiorentiny, dowodzoną przez młodego Pietro Comuzzo. Viola z kolei zadowalała się głęboką obroną i kontratakami, a ich bezpieczna pozycja w środku tabeli pozbawiała mecz jakiejkolwiek rzeczywistej presji.
W momencie, gdy mecz zdawał się kończyć zwycięstwem gospodarzy zbudowanym na jednym błędzie, piłkarscy bogowie interweniowali ponownie w 82. minucie. Davide Zappacosta z Atalanty, zawsze nieprzewidywalny na skrzydle, wrzucił niskie dośrodkowanie w pole karne, które nie było adresowane do nikogo konkretnego. W okrutnym zwrocie akcji Comuzzo, próbując prostego wybicia, skierował piłkę golenią obok własnego bramkarza, a ta po odbiciu wpadła do dalszego rogu. Gol samobójczy był równie komiczny, co decydujący, natychmiast wyrównując wynik i zapewniając obu drużynom podział punktów.
Nieszczęście Comuzzo uosabiało dziwaczny charakter meczu, w którym żadna ze stron naprawdę nie zasłużyła na zwycięstwo ani porażkę. Młody obrońca, który w tym sezonie pokazał potencjał, nauczy się trudnej lekcji, że nawet najprostsze działania obronne mogą nieść ze sobą nieproporcjonalne konsekwencje. Jego błąd, podobnie jak Sportiella, był produktem presji i być może braku ostrości w meczu pozbawionym konkurencyjności.
Jeśli chodzi o tabelę ligową, wynik 1-1 niczego nie zmienił. Fiorentina umocniła swoją pozycję w środku tabeli, kończąc bezpiecznie nad strefą spadkową, podczas gdy punkt Atalanty zapewnił im co najmniej piąte miejsce, za miejscami dającymi awans do Ligi Mistrzów, ale bezpiecznie posiadając bilet do Conference League. Matematyczna niuans, że Bologna mogła jeszcze zrównać się punktami, okazał się nieistotny, ponieważ Atalanta miała przewagę w bezpośrednich spotkaniach po wcześniejszym zwycięstwie na Renato Dall’Ara.
Atmosfera meczu o nic przesyciła cały wieczór, a kibice obu stron świętowali koniec wyczerpującego sezonu, zamiast martwić się o wynik. Dla Atalanty uwaga przenosi się teraz na rozgrywki europejskie, gdzie drużyna Gasperiniego ma nadzieję powtórzyć dalekie serie, które stały się ich znakiem rozpoznawczym. Błąd Sportiella będzie przypisem, ale rodzi pytania o głębię składu na kluczowych pozycjach.
Fiorentina z kolei będzie rozmyślać o kampanii konsolidacyjnej pod okiem Vincenzo Italiano, z obietnicą letniej przebudowy mającej na celu wspięcie się wyżej w tabeli. Kibice Violi, choć nie zachwyceni remisem 1-1, mogli czerpać pociechę z odporności wykazanej po stracie gola wyrównującego, nawet jeśli poziom motywacji przeciwnika był wątpliwy.
Ostatecznie mecz służył jako dobitne przypomnienie, że nawet najbardziej bezsensowne spotkania mogą dostarczyć chwil wielkiego dramatu – często przez najbardziej podstawowe błędy. Gdy opadł kurz po sezonie Serie A, obraz wyciągniętych ramion Sportiella, które nie złapały piłki, i niezręczne odbicie Comuzzo do własnej bramki stały się podwójnymi symbolami meczu, który pomimo swojej nieistotności zostanie zapamiętany jako komedia błędów. Piłkarskie bóstwo, które włoska prasa mogłaby nazwać "piccolo colpo di destino", z pewnością miało coś do powiedzenia.
Na podstawie doniesień L'Equipe.
