W szokującym wpisie w mediach społecznościowych Mohamed Salah skutecznie ogłosił swoje odejście z Liverpoolu pod koniec sezonu, jednocześnie w zawoalowany sposób krytykując taktykę menedżera Arne Slota. Egipski napastnik, trzeci najlepszy strzelec w historii Liverpoolu, skorzystał ze swoich platform po upokarzającej porażce 4-2 z Aston Villą – 12. porażce drużyny w tym sezonie Premier League – aby wydać okrzyk bojowy, który bardziej przypominał manifest pożegnalny.
Przesłanie Salaha było równie celne, co poruszające. „Chcę zobaczyć Liverpool ponownie jako ten zespół heavy metal, którego boją się przeciwnicy i który zdobywa trofea” – napisał, nawiązując do kultowego wyrażenia ukutego przez Jürgena Kloppa, opisującego nieustępliwy, pełen energii styl, który zdefiniował złotą erę Niemca na Anfield. Nawiązanie było wyraźnym przytykiem do Slota, którego bardziej wyważone, oparte na posiadaniu piłki podejście często sprawiało, że fani, a teraz także zawodnicy, tęsknią za chaotyczną błyskotliwością przeszłości. Salah dodał: „To jest futbol, który umiem grać, i to jest tożsamość, którą należy zachować. To nie podlega negocjacjom, a każdy, kto dołącza do klubu, musi się do tego dostosować”.
Liczby stojące za dziedzictwem Salaha są oszałamiające. W ciągu dziewięciu sezonów i 441 występów zdobył 257 goli i zaliczył 122 asysty, prowadząc Liverpool do triumfów w Premier League, Lidze Mistrzów, Pucharze Anglii, Pucharze Ligi i Klubowych Mistrzostwach Świata. Jego konsekwencja i wytrzymałość uczyniły go nowoczesną legendą, ale jego frustracja w tym sezonie była wyczuwalna. Porażka na Villa Park oznaczała nowe dno, ujawniając słabości defensywne i brak pazura, co stanowi ostry kontrast z bezwzględną maszyną, jaką Liverpool był za Kloppa.
Oprócz skarg stylistycznych Salah potwierdził to, co wielu podejrzewało: opuści klub po wygaśnięciu kontraktu. „Ta nowa porażka jest bardzo bolesna, a nasi kibice nie zasługują na to” – napisał, po czym zamknął rozdział niezwykłej podróży na Anfield. Jego odejście pozostawi ogromną wyrwę nie tylko w linii ataku, ale w samej duszy zespołu. Zastąpienie zawodnika, który średnio zdobywa ponad 29 goli na sezon we wszystkich rozgrywkach, jest prawie niemożliwym zadaniem dla każdego działu skautingu.
Termin tej bomby nie mógł być gorszy dla natychmiastowych ambicji Liverpoolu. Z jednym meczem do rozegrania, przeciwko Brentford, zajmują czwarte miejsce, zaledwie cztery punkty przed Bournemouth, które ma jeszcze dwa mecze do rozegrania – z Manchesterem City i Nottingham Forest. Salah nie krył swoich standardów, stwierdzając: „Kwalifikacja do Ligi Mistrzów w przyszłym sezonie to absolutne minimum”. Jednak ten cel jest daleki od zabezpieczenia, a możliwość gry w Lidze Europy byłaby ciosem finansowym i reputacyjnym, zwłaszcza dla składu już stojącego przed przebudową.
Komentarze Salaha ujawniają również tlące się napięcie w zespole związane z filozofią Slota. Holender co prawda doprowadził Feyenoord do tytułu Eredivisie i wprowadził pewną solidność defensywną, ale brakuje ofensywnego polotu, który terroryzował Europę. Przezwisko „heavy metal” to nie był tylko chwytliwy frazes; obejmowało system wierzeń, który zmieniał sceptyków w wierzących. Liverpool Slota momentami wyglądał jak zespół grający covery bez duszy oryginału. Salah, gracz, który prosperował w chaosie, wyraźnie czuje się wyobcowany.
Konsekwencje tej publicznej interwencji będą prawdopodobnie ogromne. Rodzi pytania o autorytet Slota i o to, czy inni starsi zawodnicy podzielają poglądy Salaha. Trener stoi teraz przed delikatnym zadaniem poprowadzenia ostatniego meczu przy jednoczesnym zarządzaniu szatnią, która może być podzielona. Jeśli wyniki się nie ułożą i wypadną z czołowej czwórki, narracja zmieni się z sezonu przejściowego w pełnoprawny kryzys.
Dla kibiców Liverpoolu przesłanie Salaha jest zarówno listem miłosnym, jak i ostrzeżeniem. Chce, aby klub pamiętał, co czyniło go wyjątkowym, i strzegł się przed dryfowaniem w stronę przeciętności. Jego własne odejście jest przypomnieniem o cyklicznej naturze futbolu, ale sformułowanie sugeruje, że odchodzi z ciężkim sercem, nie z chciwości, ale z pragnienia rywalizacji na najwyższym poziomie w systemie, w który wierzy.
Gdy opadnie kurz, uwaga skupi się na tym, kto wypełni buty Salaha. Zadanie dotyczy zarówno mentalności, jak i umiejętności. Następna era Liverpoolu będzie zdefiniowana przez to, jak dobrze wezmą sobie do serca pożegnalne słowa egipskiego króla. Jeśli nie uda się ponownie rozpalić tego heavy metalowego ognia, oczekiwanie na kolejnego bohatera może być długie.
Ostatecznie wpis Salaha był czymś więcej niż reakcją na pojedynczą porażkę; był to skumulowana frustracja mistrza obserwującego erozję zwycięskiej kultury. Jego dziewięcioletnie dziedzictwo jest ugruntowane, ale jego ostatni akt na Anfield może być momentem brutalnej szczerości, która ukształtuje kierunek klubu na lata.
Na podstawie doniesień L'Équipe.
