Czas Valverde w Athletic Club dobiegł emocjonalnego końca. W tym, co określił jako swój "ostatni występ na San Mamés", doświadczony trener potwierdził, że odchodzi z ławki i zrobi sobie przerwę od piłki nożnej, kończąc dekadę spędzoną z baskijskim gigantem. Jego ostatnia konferencja prasowa po wygranej 2-1 z Celtą Vigo była pełna wdzięczności, refleksji i nuty niedokończonych spraw.
61-latek był postacią definiującą Athletic, prowadząc zespół w 253 meczach podczas dwóch kadencji. Po raz pierwszy objął stery w 2003 roku, doprowadzając klub do kwalifikacji do Pucharu UEFA przed odejściem w 2005 roku. Jego powrót w 2013 roku przyniósł okres stabilizacji, w tym awans do ćwierćfinału Ligi Europy UEFA w 2015 roku i pamiętny finał Copa del Rey w 2020 roku – choć rozegrany za zamkniętymi drzwiami w 2021 roku z powodu pandemii, gdzie Athletic przegrał z Realem Sociedad. Ten sezon okazał się jednak bardziej wymagający, z Athletic kończącym na 8. miejscu i bez awansu do europejskich pucharów.
Zwracając się do mediów, Valverde nie ukrywał emocji. "Wszystko, czego doświadczyłem, było wzruszające. Z tej uprzywilejowanej pozycji, którą miałem, przeżyłem niesamowite rzeczy," powiedział, dziękując klubowi za hołd a kibicom za nieustanny szacunek i sympatię. Więź trenera z San Mamés była wyczuwalna, gdy przyznał, jak rzadka jest taka podróż we współczesnym futbolu.
Sam mecz był mikrokosmosem kampanii Athletic: powolny start, moment przeciwności i pełna wigoru walka. Po stracie wczesnego gola, Valverde zebrał swoich zawodników w przerwie, nalegając, że odwrócą losy meczu. "Zaryzykowaliśmy i myślałem, że w jednej z tych akcji strzelimy gola," wyjaśnił, podkreślając odporność zespołu, ale także cienkie granice, które zdefiniowały ich sezon.
Wzruszającym momentem była jego decyzja, aby nie wprowadzać weterana obrony Lekue, którego planował wpuścić na boisko jako gest pożegnania. Przy wyniku 0-1 konieczność taktyczna wzięła górę nad sentymentem. "Boli mnie, że go nie wprowadziłem," przyznał Valverde, wskazując na potrzebę zmiany ofensywnej w celu zdobycia wyrównania. Było to wyraźne przypomnienie trudnej równowagi między emocjami a pragmatyzmem w branży zorientowanej na wyniki.
Patrząc w przyszłość, Valverde odniósł się do spekulacji dotyczących lewego obrońcy Yuriego Berchiche, określając go jako "fantastycznego zawodnika", ale pozostawiając jego przyszłość niepewną. "Ta pozycja jest bardzo dobrze obsadzona," zauważył, sugerując, że klub może już mieć plany sukcesji. Trener wyraził zaufanie do rdzenia kadry, opisując szatnię z "większą grą" niż w poprzednich latach, ale podkreślił potrzebę powrotu kontuzjowanych zawodników i odnowienia entuzjazmu.
Bezpośrednia przyszłość Valverde jest jasna: nie będzie trenował w przyszłym sezonie. "Na razie chcę trochę odetchnąć. Potem zobaczymy," powiedział, sugerując sabat, a nie natychmiastową emeryturę. Ten okres refleksji może otworzyć drzwi, ale dla Athletic poszukiwanie następcy zaczyna się teraz.
Odejście pozostawia znaczącą pustkę. Valverde uosabiał unikalną filozofię Athletic, polegającą na wystawianiu tylko baskijskich urodzonych lub szkolonych zawodników, co wymaga dogłębnej znajomości regionalnej puli talentów. Jego następca odziedziczy kadrę z potencjałem – Oihan Sancet, Nico Williams i wiecznie obecny Iñaki Williams – ale także taką, która w ostatnich miesiącach straciła kierunek.
Dziedzictwo Valverde wykracza poza taktykę. Był strażnikiem tożsamości Athletic, spokojną obecnością w niestabilnym świecie La Liga. Choć sukcesy europejskie go ominęły, jego kadencja umocniła pozycję klubu w najwyższej klasie rozgrywkowej Hiszpanii i jego zaangażowanie w lokalne korzenie. Wyzwaniem teraz jest przełożenie tej stabilności na platformę przyszłego wzrostu.
Koniec ery rzadko przychodzi z wyraźnym, triumfalnym łukiem. Pożegnanie Valverde było szczere, przepełnione smutkiem, ale także dumą. Gdy Athletic odwraca kartę, echa jego dekadowego wkładu będą odbijać się echem na San Mamés. Następny rozdział klubu musi budować na fundamencie, który pomógł umocnić. Na podstawie raportów Marca.