De 22-jarige wachttijd van Arsenal op een Premier League-titel is eindelijk voorbij. De 1-1 gelijkspel van Manchester City tegen Bournemouth op dinsdag bezorgde wiskundig de kroon aan de ploeg van Mikel Arteta, wat leidde tot feesten die al sinds de laatste triomf van de club in 2004 opbouwen. De prestatie maakt Arteta ook de op een na jongste manager die de Premier League wint, een passende beloning voor een project dat de Gunners methodisch uit de uithoeken van de middenmoot terug naar de top van het Engelse voetbal heeft getild.
De transformatie onder Arteta kan niet genoeg worden benadrukt. Toen de Spanjaard in december 2019 het roer overnam, was Arsenal een club zonder richting. Paul Merson, de voormalige Arsenal-aanvaller en Sky Sports-expert, vatte het bondig samen: "Acht of negen jaar geleden waren Arsenal ook-maar-runners. Ze waren gewoon een team in de Premier League, een dat misschien in de top vier zou komen. Ze gingen nooit de titel winnen." Arteta heeft niet alleen de geloofwaardigheid hersteld, maar ook de identiteit teruggebracht die Arsène Wenger in zijn latere jaren had verloren. Memorabele beslissingen, zoals het genadeloos verbreken van de banden met sterspelers als Pierre-Emerick Aubameyang en Mesut Özil, duidden op een cultuuromslag waarbij collectieve discipline boven individuele flair werd gesteld.
Merson denkt dat de vroege seizoensvorm de echte basis was. "Arsenal won de Premier League omdat ze aan het begin van het seizoen het beste team van het land waren," merkte hij op. De Gunners navigeerden door misschien wel het moeilijkste openingsschema in de Premier League-geschiedenis, met een meedogenloze reeks wedstrijden die een minder veerkrachtige ploeg had kunnen ontsporen. Die periode, vaak vergeten in mei, toonde een verdediging die werd verankerd door Declan Rice en de inmiddels vertrokken Martin Zubimendi, wiens afscherming de achterste linie het vertrouwen gaf om wedstrijden met één goal verschil te winnen.
De statistieken vertellen het verhaal van veerkracht. Merson benadrukte het contrast met de recente defensieve kwetsbaarheid van Manchester City: "Tegen Bournemouth had City met vier of vijf goals kunnen verliezen. Ik kan me geen wedstrijd dit seizoen herinneren waarin Arsenal met vijf had kunnen verliezen." Die stevigheid was geen toeval. Arteta's systeem, gebouwd op een gierige verdediging en de bescherming van een gedisciplineerde dubbele pivot, stelde Arsenal in staat om wedstrijden te controleren, zelfs als ze niet in hun beste aanvallende vorm waren. De druk van het najagen van een eerste titel in twee decennia, vooral na drie jaar op rij als tweede te eindigen, maakte entertainment een luxe; winnen was de enige maatstaf die telde.
Voor Arteta rechtvaardigt de titel een visie waar velen aan twijfelden. Hij nam een club over die verscheurd werd door facties en onderpresterende activa, en hij bouwde systematisch niet alleen de selectie maar de hele ethos van de club opnieuw op. Merson reflecteerde op wat het zou hebben betekend als Arteta met lege handen was vertrokken: "Het zou jammer zijn geweest als Arteta Arsenal had verlaten zonder de Premier League te winnen, gezien het werk dat hij heeft verricht." De titel van 2026 is geen toevalstreffer – het is het hoogtepunt van een project waarbij Arsenal de meeste punten heeft verzameld over een periode van drie à vier jaar, een bewijs van hun nieuwe consistentie.
Nu verschuift de aandacht naar een historische dubbel. Arsenal staat tegenover Paris Saint-Germain in de Champions League-finale, met de kans om een seizoen te voltooien dat Arteta's naam naast de grootsten in de clubgeschiedenis zou plaatsen. Het winnen van de hoogste Europese prijs voor de eerste keer zou dit team verheffen van nationale kampioenen tot continentale royalty. Het feit dat ze die finale kunnen benaderen met de Premier League al veiliggesteld, verlicht de last van een 22-jarige binnenlandse molensteen op hun rug en zou een vrijere, meer expressieve prestatie tegen PSG kunnen ontketenen.
Voor Parijs is er de formaliteit van de laatste competitiewedstrijd op zondag bij Crystal Palace, waar Arsenal de beker zal heffen voor hun meereizende supporters. Het zal een moment van catharsis zijn voor een fanbase die jaren van provocaties, valse dageraaden en bijna-missers heeft doorstaan. Arteta zal, zoals gewoonlijk, waarschijnlijk persoonlijke lof naar zijn spelers en staf afbuigen, maar het verhaal is onmiskenbaar: hij heeft Arsenal teruggebracht in het gesprek van de elite van Engeland, niet als een nostalgische reus maar als een moderne, formidabele machine.
De bredere implicaties voor de Premier League zijn significant. De triomf van Arsenal doorbreekt de recente cyclus van Manchester City-dominantie en voegt een nieuwe, jeugdige kracht toe aan de titelstrijd. Met een selectie gebouwd op duurzaamheid en een manager die nog in zijn top groeit, zijn de Gunners klaar voor aanhoudend succes. Merson's woorden vatten de emotionele boog van deze reis het bondigst samen: "Mikel Arteta heeft het Arsenal terug in Arsenal gebracht." Na 22 jaar is het wachten eindelijk voorbij, en de erfenis van dit team begint pas. Gebaseerd op berichtgeving van Sky Sports.