Mathys Tel's absurde beslissing om een omhaal te proberen in zijn eigen strafschopgebied, waarbij hij Ethan Ampadu in het hoofd raakte, kristalliseerde de aanhoudende fragiliteit van Tottenham. De voorsprong, zes minuten eerder behaald via een doelpunt van Tel zelf, verdampte in een vlaag van waanzin. Een overwinning die Spurs vier punten los had gezet van de degradatiezone, verschrompelde tot een 1-1 gelijkspel, waardoor de club nog maar twee punten boven West Ham staat met nog twee wedstrijden te gaan.
De verbetering onder Roberto De Zerbi is opvallend sinds hij Igor Tudor verving, wiens 44 dagen durende bewind slechts één punt opleverde uit vijf competitiewedstrijden. In het eerste uur tegen Leeds zagen Spurs er getransformeerd uit: zelfverzekerd in balbezit, georganiseerd drukzetten en doelgericht bewegen. De pre-match Tifo met de tekst “Together always” voelde voor het eerst in maanden niet sarcastisch. Maar toen het eindsignaal naderde, klonken er boegeroep—sommig gericht op scheidsrechter Jarred Gillett, maar de meeste vanwege het onvermogen van het team om een wedstrijd die ze domineerden uit te spelen.
Spurs controleerden de wedstrijd tot Tels hersenloze overtreding. Ze hadden verschillende duidelijke kansen gecreëerd, waarbij Randal Kolo Muani en Tel de verdediging van Leeds bedreigden. Het doelpunt kwam toen Tel binnen schoot na een goed uitgevoerde aanval, het hoogtepunt van een periode van aanhoudende druk. Toch bleef het tweede doelpunt uit, waardoor Spurs kwetsbaar bleven voor een moment van zelfdestructie.
De penalty zelf was een microkosmos van het probleem: geen druk, geen logica, gewoon een roekeloze omhaal die Ampadu's hoofd raakte. VAR-official Craig Pawson greep in, Gillett wees naar de stip, en Illan Meslier benutte. Plotseling verdween de energie van Spurs. Tel verdween uit de wedstrijd, passes gingen mis en de angst keerde terug. Alleen doelman Antonin Kinsky's scherpe reflexen en de lat voorkwamen een late winnende goal van Sean Longstaff.
De uitslag laat Spurs in een precaire positie. Ze reizen na de FA Cup-finale naar Chelsea en ontvangen dan Everton. West Ham speelt uit tegen Newcastle en thuis tegen Leeds. Een overwinning en een gelijkspel zouden waarschijnlijk veiligheid garanderen, maar dat zijn vier punten die Spurs niet hebben gepakt in twee thuiswedstrijden die gewonnen hadden moeten worden—dezelfde marge die hen kan veroordelen. De late gelijkmaker tegen Brighton in de vorige wedstrijd hangt nu nog zwaarder boven de markt.
De tactische invloed van De Zerbi is onmiskenbaar. Spurs lokken tegenstanders in hun druk, spelen zelfverzekerd in krappe ruimtes en tonen structuur. Maar de psychologische fragiliteit blijft bestaan. De ‘Spursy’-reputatie—het vermogen om uit de kaken van de overwinning een nederlaag te grijpen—is diepgeworteld. Jonathan Wilson merkte op dat “being Spursy is just who Spurs are.” De reactie van het team op de gelijkmaker bewees dat cultuur niet in weken kan worden uitgewist.
De positieve noot is dat Spurs een uur lang hun beste voetbal in 18 maanden speelden. De stijl is duidelijk en De Zerbi heeft het geloof hersteld. Maar de meest schadelijke gewoontes zitten het diepst. De lange lijst van geblesseerden in de selectie, hoewel James Maddison terugkeerde, beperkte de opties vanaf de bank. Toch was het de collectieve mentale instorting die de uitslag bepaalde.
Als Tottenham degradeert, komt dat door diepe onachtzaamheid—niet alleen hier, maar gedurende een seizoen vol vermijdbare fouten. De Zerbi kan tactieken veranderen, maar hij kan niet in één keer het zelfdestructieve gen uitwissen dat de club definieert. De laatste twee wedstrijden bepalen of deze heropleving een basis is of gewoon een nieuwe valse dageraad.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
