Na 22 jaar van bijna-successen en teleurstellingen heeft Arsenal eindelijk hun plek aan de top van het Engelse voetbal heroverd. De Premier League-trofee gaat voor het eerst sinds het Invincibles-seizoen van 2003-04 terug naar Noord-Londen, een triomf die bezegeld werd toen Manchester City slechts een 1-1 gelijkspel wist te behalen bij Bournemouth. Het is de 14e landstitel van de club en de vierde in het Premier League-tijdperk, maar het verhaal van deze triomf wordt niet geschreven in de nul nederlagen van dat legendarische team, maar in een verzameling kernachtige, bepalende cijfers die het DNA van Mikel Arteta's kampioenen onthullen.
Wellicht het meest opvallende kenmerk van dit Arsenal-team is hun bekwaamheid bij stilstaande fases. Ze scoorden maar liefst 28 doelpunten uit dode spelmomenten in de competitie, drie meer dan welk ander team dan ook. Dat aantal omvat een nieuw Premier League-record van 18 doelpunten uit corners, waarmee het vorige record van Oldham Athletic uit 1992-93 werd verbroken. In een moderne twist heeft Tottenham dit seizoen ook die grens overschreden met 17, maar Arsenal staat alleen aan de top. Critici hebben deze afhankelijkheid van stilstaande fases afgedaan als te functioneel, maar top teams begrijpen al lang de waarde van marginale winst. Zoals een concurrent het verwoordde: 'Arsenal is simpelweg beter geworden dan iedereen in het benutten van deze momenten.' Deze meedogenloosheid bij dode ballen heeft krappe wedstrijden in hun voordeel doen kantelen en een betrouwbare bron van doelpunten geboden wanneer het open spel moeilijk was.
Verdedigende excellentie was de basis van Arsenal's succes. Ze incasseerden slechts 26 doelpunten in het hele seizoen, ten minste zes minder dan elke andere concurrent, en het op een na laagste aantal in de Premier League-geschiedenis van de club, na de 17 in 1998-99. De onderliggende statistieken zijn nog indrukwekkender: Arsenal stond kansen toe die slechts 0.74 verwachte doelpunten per wedstrijd waard waren, het op drie na beste cijfer in het tijdperk van geavanceerde data (sinds 2012-13). Ze beperkten tegenstanders tot slechts 8.2 schoten en 2.4 schoten op doel per wedstrijd, beide de beste cijfers in de top vijf competities van Europa dit seizoen. Toen de druk in de slotfase toenam, reageerden Arteta's mannen met vier opeenvolgende overwinningen zonder een doelpunt te incasseren na een nipte 2-1 nederlaag bij Manchester City.
In het hart van die achterhoede stond David Raya, wiens 19 clean sheets het clubrecord voor een Premier League-seizoen evenaarden, gehouden door David Seaman. Hij heeft nu de kans om een nieuw absoluut record te vestigen op de laatste dag tegen Crystal Palace. Raya verzekerde zich van zijn derde opeenvolgende Golden Glove-prijs, waarmee hij pas de vierde doelman is die dat bereikt, en hij nadert het all-time record. Zijn kalmte en consistentie hebben een stille maar vitale basis gevormd.
Het centrale verdedigingsduo van William Saliba en Gabriel Magalhães was even cruciaal. In hun 26 gezamenlijke competitiewedstrijden als basis spelers won Arsenal 17 wedstrijden en hield het 15 clean sheets — een gemiddelde van één wedstrijd zonder tegendoelpunt per 1.7 wedstrijden. Van duo's met meer dan vijf basisbeurten kwam geen ander paar in de buurt van dat tempo. Hun begrip en fysieke dominantie gaven het team een platform om van achteruit op te bouwen.
Arsenal's titelstrijd werd ook bepaald door hun vermogen om de zwakkere teams in de competitie te ontmantelen. In voorgaande seizoenen hadden puntenverlies tegen teams uit de onderste helft hun ambities doen mislukken. Deze keer waren ze meedogenloos, ze wonnen 17 van de 19 dergelijke wedstrijden, haalden 53 punten uit een mogelijke 57 en incasseerden slechts zes doelpunten. Dat gemiddelde van 2.8 punten per wedstrijd tegen de onderste helft was veel hoger dan Manchester City's 2.3 en onderstreepte een nieuw gevonden killerinstinct. Zoals een opgeluchte fan opmerkte na de overwinning op Burnley die de titel feitelijk bezegelde: 'We knipperden deze keer niet met onze ogen.'
Zomeraanwinst Viktor Gyökeres had een productief debuutseizoen, met 21 doelpunten in alle competities en 14 in de competitie. Hij werd de eerste Arsenal-speler sinds Alexis Sánchez in 2014-15 die de 20-goal mijlpaal haalde in zijn eerste seizoen bij de club. Vreemd genoeg is zijn Premier League-totaal een van de laagste voor een topscorer bij een titelwinnend team — alleen Frank Lampard (13 goals in 2004-05) en İlkay Gündoğan (13 in 2020-21) hebben minder gescoord voor kampioenen. Deze statistiek vangt de collectieve aard van Arsenal's doelpuntenlast; geen enkele superster droeg de aanval, maar eerder een systeem dat de goals verdeelde.
Krappe uitslagen werden een kenmerk van de campagne. Arsenal boekte acht 1-0 overwinningen in de competitie, het meest in een seizoen sinds 1998-99. De overwinning op Burnley die hen binnen handbereik van de trofee bracht, was emblematisch — gespannen, vastberaden en uiteindelijk beslissend. Dat vermogen om resultaten te behalen wanneer ze niet op hun best waren, onderscheidde hen van eerdere versies die misschien bezweken waren.
Wellicht het getal dat deze triomf het beste samenvat is 238 — het aantal dagen dat Arsenal deze seizoen aan de top van de ranglijst stond. Dat is 204 meer dan Liverpool en 229 meer dan Manchester City. In 2022-23 stonden ze 232 dagen aan de leiding om uiteindelijk tekort te schieten, een record voor een team dat de titel niet won. In de afgelopen drie seizoenen heeft Arsenal nu in totaal 562 dagen aan de leiding gestaan, veel meer dan elke rivaal, en eindelijk hebben ze tastbaar zilverwerk om dat te laten zien. Het lange wachten is voorbij, en de cijfers vertellen het verhaal van een team dat verdedigende stijfheid combineerde met vindingrijkheid bij stilstaande fases en een onwrikbare wil om te winnen.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
