De weg van Nederland naar het WK 2026 is bezaaid met puin. Ronald Koeman, de perfectionistische hoofdcoach, wordt geconfronteerd met een blessuregolf die zijn selectie van bijna de helft van zijn beoogde basispelers heeft beroofd. Met de start van het toernooi op 11 juni, racen de Nederlanders tegen de klok om een campagne te redden die ooit vol hoge verwachtingen zat.
De lijst van slachtoffers is verbluffend. Tottenhams Xavi Simons, de creatieve dynamo, liep in april een voorste kruisbandscheuring op en keert pas in 2027 terug. PSV-middenvelder Jerdy Schouten herstelt eveneens van dezelfde verwoestende blessure. In de centrale verdediging is Matthijs de Ligt niet in staat geweest om af te komen van een aanhoudend rugprobleem, terwijl Barcelona-spil Frenkie de Jong het grootste deel van het seizoen miste vanwege zijn eigen fitheidsproblemen. Inter-vleugelverdediger Denzel Dumfries was vier maanden uitgeschakeld, en Memphis Depay, ooit de aanvallende speerpunt, liep aan het einde van zijn clubseizoen in Brazilië een ernstige hamstringblessure op. Zelfs de opties op de bank – Tijjani Reijnders van Manchester City en Nathan Aké – hebben te veel tijd op de bank doorgebracht om wedstrijdscherpte te garanderen.
Koeman, een toegewijde discipel van Johan Cruijffs aanvallende voetbal, heeft altijd aangedrongen op het traditionele Nederlandse 4-3-3-systeem. Maar met zoveel eerste keus spelers die niet beschikbaar of onvoldoende voorbereid zijn, staat zijn filosofie onder zware druk. Tijdens de kwalificaties speelde Oranje een typisch Nederlandse stijl – vloeiend, creatief en hoog druk zettend – maar nu kan pragmatisme een tactische heroverweging afdwingen. Koeman moet mogelijk zijn fitste strijders opstellen in plaats van zijn meest technisch begaafde artiesten, een scherpe afwijking van de Cruijffiaanse idealen die het Nederlandse voetbal lange tijd hebben gedefinieerd.
Ingeloot in een uitdagende groep met Japan, Zweden en Tunesië, hebben de Nederlanders geen ruimte voor fouten. Japanse meedogenloze energie, Zweedse fysiek en Tunesische defensieve organisatie zullen elke opstelling testen, maar een verzwakte Nederlandse selectie riskeert vroege uitschakeling. De Koninklijke Nederlandse Voetbalbond heeft een halvefinaledoelstelling gesteld, maar Koeman, altijd ambitieus, wil verder gaan en het toernooi winnen. Dat lijkt nu een lastige opgave.
Om de zwaarte van dit moment te begrijpen, moet men Koemans stature waarderen. Hij is de enige man die succes heeft geboekt met alle drie de traditionele Nederlandse grootmachten – Ajax, Feyenoord en PSV – zowel als speler als als manager. Hij deelde een kamer met een jonge Pep Guardiola tijdens hun Barcelona-dagen onder Cruijff, waarbij hij de aanvallende filosofie absorbeerde die hij later in het coachen meenam. Die pedigree levert hem diep respect op in het hele Nederlandse voetballandschap en een sterke band met zijn spelers. Toch is deze crisis misschien wel de zwaarste test van zijn leiderschap.
Buiten het veld draagt Koeman een nog zwaardere last. Zijn vrouw, Bartina, ondergaat een behandeling voor kanker – haar derde keer sinds 2010. Tijdens de kwalificaties verliet Koeman af en toe het kamp om bij haar te zijn. Hij heeft gesproken over haar opmerkelijke kracht, maar ook over de harde realiteit van bijwerkingen van chemo. Die persoonlijke beproeving voegt een laag van emotionele complexiteit toe aan een al ontmoedigende professionele uitdaging. 'Als ik weg moest, was het om bij mijn vrouw te zijn', vertelde hij aan de FIFA. 'Maar ze is ongelooflijk sterk en positief. Dat is iets heel bijzonders.'
Decennialang waren Nederlandse sterren aanvallers – Cruijff, Van Basten, Bergkamp. Maar de ruggengraat van deze selectie is de verdediging, aangevoerd door Liverpools Virgil van Dijk. Op 33-jarige leeftijd is hij Koemans generaals op het veld, de meest gezaghebbende stem in de kleedkamer, en de schakel met de bond. Koeman geeft toe dat hij Van Dijk constant moet aansporen om scherp te blijven, een dynamiek die teruggaat tot hun Southampton-dagen. Van Dijks ervaring en kalmte zullen cruciaal zijn als Nederland de groepsfase wil overleven.
Uit de schaduw treedt Micky van de Ven, een verdediger die zich via Volendam en Wolfsburg naar de Premier League heeft gevochten zonder het voordeel van een grote academie. Koeman had hem eerder weggelaten vanwege zorgen over spierblessures, maar Van de Vens bliksemsnelle snelheid, robuuste tackeling en onvermoeibare loopvermogen hebben hem eindelijk een basisplaats opgeleverd. In deze door blessures geplaagde opstelling kan zijn energie de vonk zijn die de Nederlanders hard nodig hebben.
De Oranje-getrouwen zullen hun onmiskenbare kleur naar de Verenigde Staten brengen. De iconische oranje dubbeldeksbus, een maand van tevoren verscheept, zal de stadscentrumprocessies leiden in Kansas City, Dallas en Houston. Duizenden Nederlandse supporters zullen marcheren, dansen op het Snollebollekes 'Links Rechts'-lied, en een carnavalsfeer creëren. Zelfs koning Willem-Alexander en koningin Máxima hebben meerdere bezoeken aan het Witte Huis gebracht om de banden te versterken, hoewel de publieke opinie thuis grotendeels negatief blijft ten opzichte van Donald Trump, door sommige politici omschreven als een 'politieke charlatan'. Het contrast tussen koninklijke diplomatie en fanatieke supporters is groot.
Ondanks de omwenteling hebben de Nederlanders nog hoop. Van Dijk verankert een verdediging die nog steeds tot de sterkste van het toernooi zou kunnen behoren, en de opkomst van Van de Ven biedt een lichtpuntje. Maar het aanvallende gat dat Simons en Depay achterlaten, zal moeilijk op te vullen zijn. Koemans tactische aanpassingsvermogen – misschien een overstap naar een voorzichtiger opstelling – kan het lot van Nederland bepalen. Voor een natie die ooit het esthetische ideaal van het voetbal belichaamde, moet pragmatisme misschien de overhand krijgen. Op basis van berichtgeving van The Guardian.