De opbouw naar de Challenge Cup-finale tussen Hull KR en Wigan Warriors werd verwacht een gespannen generale repetitie te zijn, maar de Super League-wedstrijd van donderdag in Craven Park was niet meer dan een trainingsoefening voor de Robins, die een verzwakt Wigan met 62-4 afdroogden. Met beide teams die op 30 mei in Wembley tegenover elkaar staan, hanteerden de coaches diametraal tegenovergestelde filosofieën: Matt Peet rustte vrijwel al zijn senior sterren uit en gaf 10 debutanten een kans, terwijl Willie Peters een bijna volledig sterke opstelling koos en slechts drie wijzigingen doorvoerde – één gedwongen door een borstspierblessure van Arthur Mourgue. Het resultaat was een kloof in kwaliteit en fysiek vanaf het eerste fluitsignaal.
Mikey Lewis had slechts zes minuten nodig om Hull KR naar een onoverbrugbare voorsprong te loodsen. Zijn eerste try zag hem door een zwerm verdedigers slalommen, en drie minuten later maakte hij een doorbraak van Tom Davies af om de voorsprong te verdubbelen. In de 12e minuut was Davies zelf over de lijn, en Lewis voltooide met beschamend gemak een hattrick in 18 minuten, waardoor de thuisploeg met 22-0 voorstond. Wigan's jonge spelers, velen nog tieners, leken verbijsterd terwijl de Robins genadeloos elke opening uitbuitten.
Hoewel de bezoekers even tot rust kwamen en een periode van 11 minuten de schade wisten te beperken, sprak Hull KR's klasse vlak voor de rust opnieuw. Jez Litten dook over uit dummy-half, Jai Whitbread wurmde zich langs vermoeide tackelaars, en Rhyse Martin wandelde door – drie tries in de laatste 11 minuten van de eerste helft brachten de score op 42-0. De mismatch was overduidelijk: Wigan's verdediging legde amper een vinger op de tegenstanders die hoogstwaarschijnlijk in Wembley zullen spelen.
Voor de meereizende fans van de Warriors was er één moment van pure vreugde. Debutant Nathan Lowe profiteerde van een zeldzame fout van Hull KR, onderschepte een slordige pass en sprintte 60 meter om de score in de tweede helft te openen. Het bleek de zwakste troost. De normale gang van zaken werd hervat toen Dean Hadley van dichtbij binnengleed, gevolgd door Noah Booth die over de lijn dook na een pass van Jack Broadbent, en Broadbent zelf een try pakte na een vloeiende combinatie met Lewis.
De enige smetten op een dominante avond voor de Robins waren twee blessureschrikken. Mourgue's borstspierprobleem, opgelopen in de aanloop, had de Fransman al de kans ontnomen om zijn plek in de finale op te eisen. Zorgwekkender was dat Dean Hadley het veld verliet, zijn hamstring vasthoudend en rechtstreeks de tunnel in. Zijn fitheid zal een belangrijke vraag zijn voor Peters bij het samenstellen van zijn Wembley-selectie – de aanvaller is dit seizoen cruciaal geweest in de opleving van Hull KR.
Vanuit tactisch oogpunt onthulde de afstraffing niets over hoe de bekerfinale zou kunnen verlopen. Peet's beslissing om een onherkenbaar team op te stellen, hoewel begrijpelijk met Wembley in gedachten, maakte van de gelegenheid een veredelde academie-wedstrijd. Slechts drie spelers die de week ervoor tegen Leeds Rhinos speelden, kwamen in actie, en de onsamenhangende prestatie was evenzeer een bewijs van Hull KR's genadeloosheid als van Wigan's gebrek aan samenhang.
Peters zal tevreden zijn met de klinische scherpte van zijn mannen, maar hij zal ook waarschuwen tegen zelfgenoegzaamheid. De 62-puntenproductie, hoewel vleiend, kwam tegen een tegenstander die simpelweg niet kon omgaan met de snelheid en kracht van de Super League-elite. Lewis' hattrick binnen een kwartier onderstreepte zijn status als een van de meest elektriserende talenten in de competitie, en de ondersteunende cast van Davies, Litten en Broadbent bewees hun waarde.
Voor Wigan was de avond een leerzame, maar pijnlijke ervaring voor een groep spelers die in de komende jaren vaste waarden kunnen worden. Lowe's try was een lichtpuntje, en het feit dat de jonge Warriors bleven proberen tot het laatste fluitsignaal, zal respect afdwingen, maar de kloof tussen hen en een team dat vorig jaar de Grand Final won, blijft groot. Peet's gok gaf prioriteit aan frisheid voor Wembley; het risico is dat zijn vaste spelers wedstrijdritme missen na het missen van zo'n eenzijdige wedstrijd.
Naarmate de teams zich hergroeperen, heeft Hull KR het psychologische overwicht. Ze vernietigden de Warriors in deze reguliere competitiewedstrijd, net zoals ze hen vorig jaar in de Old Trafford-finale versloegen. Maar beide kampen weten dat wanneer de Challenge Cup-finale begint, de opstellingen geen gelijkenis zullen vertonen met deze ontmoeting. Wigan's terugkerende sterren – van Bevan French tot Harry Smith – zullen het team transformeren tot een formidabele eenheid, die in staat is het tij te keren.
De Challenge Cup-finale belooft een compleet ander spektakel, een treffen tussen twee echte kanshebbers waarbij alles op het spel staat. Voor nu kan Hull KR genieten van een record-gelijkmakende overwinning, maar de schaduw van Hadley's hamstring en de herinnering aan Mourgue's afwezigheid zullen elk overmoed temperen. Wigan, gekneusd maar wijzer, zal zijn hoop vestigen op een volledig opgeladen eerste keus selectie.
Uiteindelijk was dit een wedstrijd die de statistici tevreden stelde en het thuispubliek vermaakte, maar het beantwoordde geen van de prangende vragen over 30 mei. De Robins vliegen, Lewis is in bloedvorm en hun vertrouwen is torenhoog; de Warriors hopen ondertussen dat de pijn van deze nederlaag een vuur in Wembley aanwakkert. Eén ding staat vast: de bekerfinale kan niet snel genoeg komen voor iedereen die deze mismatch heeft gezien.
Gebaseerd op berichtgeving van Sky Sports.