Inter voltooide hun derde nationale dubbel ooit met een routineuze 2-0 overwinning op Lazio in de Coppa Italia-finale, maar de uitslag verhulde een seizoen vol turbulentie en transformatie onder debutant-coach Cristian Chivu. De Nerazzurri hieven de trofee in het Stadio Olimpico, de thuisbasis van Lazio, nadat een vroeg eigen doelpunt en een intikker van Lautaro Martínez de wedstrijd binnen 35 minuten feitelijk beslisten. Toch was de weg naar deze triomf allesbehalve eenvoudig voor een ploeg die slechts 12 maanden eerder had gejaagd op een quadruple en uiteindelijk met lege handen stond.
De wedstrijd zelf was in elk opzicht een mismatch. Inter nam de controle toen Adam Marusic na 14 minuten onbedoeld Federico Dimarco’s corner in zijn eigen doel kopte. Vervolgens profiteerde Denzel Dumfries, terug in zijn energieke beste vorm na een drie maanden durende blessure eerder in het seizoen, van een defensieve fout van Nuno Tavares en legde de bal klaar voor Martínez om van dichtbij te scoren. Lazio had weinig in te brengen: Gustav Isaksen en Tijjani Noslin schoten beide halve kansen naast, terwijl invaller Boulaye Dia een late poging zag afwijken in het gezicht van doelman Josep Martínez. Het eindsignaal bevestigde wat de competitietabel al schreeuwde – Inter was de dominante kracht in Italië, met 85 gescoorde doelpunten tegenover Lazio’s 39 in 36 Serie A-wedstrijden.
Chivu’s reis naar deze dubbel begon in de puinhopen van het vorige seizoen. Toen hij Simone Inzaghi verving, was de selectie verdeeld, uitgeput en likte ze de wonden na een uitschakeling in het WK voor clubs door Fluminense. Een cruciale bijeenkomst in juni vorig jaar zorgde ervoor dat de spelers de lucht klaarden nadat Lautaro Martínez publiekelijk kritiek had geuit op teamgenoten die het Amerikaanse kamp vroegtijdig hadden verlaten voor blessurebehandeling. “We hebben die dag duidelijk tegen elkaar gesproken,” herinnerde Chivu zich. “Ik vond een groep jongens die bereid waren zich ten dienste van het team te stellen.” Die eerlijkheid werd de basis voor een campagne waarin elk teamlid volgens Chivu een “dieci e lode” behaalde – een 10 op 10 met lof, een knipoog naar de perfecte Olympische score van de Roemeense turnster Nadia Comăneci 50 jaar geleden.
De emotionele terughoudendheid van de coach was duidelijk nadat de Scudetto was veiliggesteld, toen hij het podium aan zijn staf gaf tijdens de persconferentie na de wedstrijd en zich terugtrok in de kleedkamer voor een sigaret. Later legde hij uit dat het omgaan met een levensbedreigende schedelbreuk tijdens zijn spelerscarrière zijn ego had doen verdwijnen. Zelfs in de overwinning op woensdag dwaalden zijn gedachten af naar zijn kinderen, die van streek waren door negatieve berichtgeving tijdens een moeizame start van het seizoen. Zo'n nederigheid maskeert een felle vastberadenheid: Chivu voegde zich bij Roberto Mancini en José Mourinho als de enige Inter-managers die een nationale dubbel wonnen, en hij deed dat in zijn debuutseizoen – iets wat geen van zijn voorgangers presteerde.
De disfunctie van Lazio vormde een schril contrast. Maurizio Sarri keerde in de zomer terug naar de club, maar ontdekte na het tekenen van een driejarig contract dat er een transferverbod van kracht was – een feit dat eigenaar Claudio Lotito handig had verzwegen. De Biancocelesti werden gedwongen om in januari sleutelspelers als Taty Castellanos en Mateo Guéndouzi te verkopen om nieuwe aanwinsten te financieren. Dat venster bracht de veelbelovende 23-jarige Kenneth Taylor van Ajax, maar de selectie bleef slecht toegerust om de machine van Inter uit te dagen. Sportief directeur Angelo Fabiani gaf voor de aftrap toe: “We hadden niet verwacht deze finale te bereiken, om eerlijk te zijn,” een bekentenis die het verschil in middelen en ambitie onderstreepte.
Inter's superioriteit was gebaseerd op intelligente aanwervingen en individuele schittering. Ondanks blessures die hem beperkten tot slechts 25 basisplaatsen in de competitie, voerde Martínez nog steeds de topscorerslijst van de Serie A aan met 17 doelpunten. Marcus Thuram, wiens meedogenloze druk de opening forceerde, deelde de tweede plaats met 13. Dimarco's 18 assists maakten hem een sterke kandidaat voor de MVP, terwijl Dumfries' explosieve terugkeer na een afwezigheid van drie maanden nog een wapen toevoegde. Samen belichaamden ze de langetermijnplanning die Inter heeft veranderd in een onaantastbare nationale macht, waarmee een strategie werd gerechtvaardigd die de bijna-gemiste quadruple van vorig jaar doorstond.
Chivu's eigen pad weerspiegelt de geduldige aanpak van de club. Voordat hij zijn seniorendebuut maakte bij Parma, trainde hij zes jaar lang diverse jeugdteams van Inter. “Ik ben onderaan begonnen en heb duizend dingen geleerd die me onderweg van pas zijn gekomen,” zei hij. “Het winnen van twee trofeeën is nooit iets dat je als vanzelfsprekend mag beschouwen. Het is nooit eenvoudig.” Die waarheid weerklonk zelfs op een avond waarop Inter een finale reduceerde tot een uitgemaakte zaak, het bewijs dat de dubbel werd verdiend door maanden van zorgvuldige planning en emotioneel herstel, niet slechts geërfd door talent.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.