Lens veroverde de Coupe de France-trofee op indrukwekkende wijze door Nice met 3-1 te verslaan in het Stade de France, mede dankzij een talismanachtige optreden van Florian Thauvin. De ervaren vleugelspeler, die op het laatste moment als basisspeler op de rechterflank begon, leek de klok terug te draaien met een doelpunt en een assist om zijn ploeg naar glorie te leiden. Zijn vroege openingstreffer en precieze hoekschop voor Odsonne Edouard brachten Lens in controle, en na een korte opleving van Nice bezorgde invaller Abdallah Sima laat de beslissende klap.
De doorbraak kwam in de 25e minuut door een vloeiende aanval over links. Verdediger Matthieu Udol nam een lange bal aan op zijn borst, dribbelde ongehinderd het aanvallende derde deel in en schoof een lage voorzet in de zestien. Adrien Thomasson liet de bal slim lopen, en Thauvin, die beter anticipeerde dan Hicham Boudaoui, glipte naar binnen en krulde een linksbenig schot voorbij de doelman. Het was een doelpunt dat de directe, op vleugels gerichte aanpak van Lens benadrukte – en de roofzuchtige instincten van een 33-jarige die ooit het WK-podium betrad.
Thauvin's invloed groeide alleen maar. Zeven minuten voor de rust bood een hoekschop van Lens een nieuwe kans. De middenvelder krulde een inzwenkende voorzet naar de verre paal, waar Edouard het hoogst reikte na het afschudden van zijn bewaker en een krachtige kopbal in het net joeg. Het doelpunt, Thauvin's 15e assist van het seizoen in alle competities, onderstreepte zijn dubbele dreiging en gaf Lens een ogenschijnlijk geruststellende voorsprong.
Nice weigerde echter voor de rust op te geven. Diep in de blessuretijd van de eerste helft profiteerde de 19-jarige Djibril Coulibaly van een losse bal na een scrimmage in de zestien en tikte van dichtbij binnen. Het doelpunt leverde hem een plek op in de recordboeken als de jongste doelpuntenmaker in een Coupe de France-finale in de 21e eeuw en zorgde voor plotselinge spanning in de wedstrijd. De Aiglons kregen ineens geloof.
Na de rust wisselden beide ploegen periodes van druk af, maar de koelbloedigheid van Lens was doorslaggevend. Manager Will Still, die een gedisciplineerde 4-2-3-1 opstelde die de flanken overspoelde, zag zijn team de aanvallen van Nice absorberen voordat ze toesloegen in de tegenaanval. Het beslissende moment kwam in de 78e minuut: een hoopvolle voorzet week af van Nice-aanvoerder Dante, zeilde frustrerend over de verdediging en viel voor de voeten van de oplettende Sima, die als simpele wissel was ingebracht voor verse benen. De aanvaller faalde niet en tikte de bal voorbij de gestrande doelman: 3-1.
Thauvin's optreden was de verhalende kern van de finale. Opgesteld op rechts maar met de vrijheid om naar binnen te komen, combineerde hij slimheid met werklust. Zijn openingstreffer kwam uit een klassieke 'poacher'-positie, terwijl de assist zijn technische precisie belichaamde. Op 33-jarige leeftijd, en pas weer in de basisopstelling na een late tactische wissel, herinnerde hij Frankrijk aan het talent dat hem ooit een WK-winnaarsmedaille opleverde. Zijn avondwerk – drie sleutelpasses, vier voorzetten en onophoudelijk druk zetten – leverde een trofee op waar Lens jaren naar had verlangd.
Naast het individu blonk het collectieve plan van Lens uit. Les Sang et Or drukten het middenveld samen, beperkten het creatieve duo van Nice en benutten de brede zones genadeloos. Udol's inspannende loopactie voor het eerste doelpunt en de constante overlaps die Boudaoui diep hielden, waren zetten die rijkelijk lonen. Verdedigend hield de achterste vier stand na het Nice-doelpunt, waardoor de wedstrijd nooit definitief kantelde. De tactische samenhang markeerde een passend einde van een campagne die Lens terugbracht naar de elite van het Franse voetbal.
Voor Nice doet de nederlaag pijn. Ondanks een voorlopige opleving in de tweede helft liepen hun aanvallende acties herhaaldelijk stuk op een goed georganiseerd blok. Boudaoui, normaal een lichtpuntje, werd verrast bij de openingstreffer en kon de wedstrijd niet beïnvloeden. Dante's ongelukkige afwijking was exemplarisch voor de kleine marges die tegen Les Aiglons werkten. Het verlengde hun trofeeëndroogte, waarbij de laatste Coupe de France-zege van de club tientallen jaren teruggaat, en laat hen betreuren wat had kunnen zijn.
Een belangrijk subplot van de avond was de Europese kwalificatie. Door de beker te winnen verzekerde Lens zich van een automatische plek in de groepsfase van de UEFA Europa League – een essentiële boost voor de financiële en sportieve ambities van de club. Nice, dat de topzes miste die nodig was voor continentaal voetbal, moet nu herbouwen zonder de aantrekkingskracht van Europees voetbal. De economische implicaties, van sponsorovereenkomsten tot het behoud van spelers, zullen de hele zomer weerklinken.
Het publiek in het Stade de France, verdeeld over een zee van rood-goud en zwart-rood, zorgde voor een kolkende sfeer. Lens-supporters, velen van de korte reis uit het noorden, vierden uitbundig na het eindsignaal, terwijl de fans van Nice achterbleven om een pijnlijke herhaling van eerdere nipte nederlagen te overdenken. De taferelen van vreugde en verdriet vatten alles samen wat de Coupe de France tot een gekoesterde instelling maakt.
Vooruitkijkend staan beide clubs voor contrasterende zomers. Lens zal proberen voort te bouwen op dit momentum, mogelijk de selectie verdiepen om de dubbele last van binnenlandse en Europese competitie aan te kunnen. Nice moet onder nieuwe leiding defensieve zwaktes aanpakken en meer scherpte vinden. De finale zou wel eens als een keerpunt kunnen worden gezien – voor de kampioenen een verklaring van heropleving; voor de overwonnenen een gemiste kans. Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.
