Een diplomatieke lunch in het Witte Huis tussen de Braziliaanse president Luiz Inácio Lula da Silva en de Amerikaanse president Donald Trump is een gespreksonderwerp geworden, niet alleen vanwege de politiek, maar ook vanwege het verrassende menu. De maaltijd bevatte een zwarte bonenpuree waar veel Brazilianen hun hoofd over krabben, omdat het gerecht een basisvorm is in de Centraal-Amerikaanse keuken, maar zeldzaam op Braziliaanse tafels.
Het lunchmenu was zorgvuldig samengesteld met een duidelijke Meso-Amerikaanse invloed. Het begon met een salade van romaine sla, jicama—een knapperige wortelgroente populair in de Mexicaanse keuken—sinaasappels, avocado en een citrusdressing. Het hoofdgerecht bestond uit gegrilde rundvleesfilet vergezeld van de zwarte bonenpuree, zoete mini-paprika's en een relish van radijs en ananas.
Voor de meeste Brazilianen worden zwarte bonen meestal geserveerd in een soepachtige, bouillonachtige stijl naast rijst of als de ster van een stevige feijoada. Het idee van een dikke, romige puree was onbekend, wat leidde tot wijdverbreide discussie en nieuwsgierigheid op sociale media. Deze bereiding, bekend als 'frijoles negros refritos', is echter een dagelijkse basis in landen als Mexico, Guatemala, El Salvador en Honduras.
De wortels van het gerecht gaan terug tot oude Meso-Amerikaanse beschavingen. Archeologische gegevens tonen aan dat de Maya's en Azteken duizenden jaren geleden gekookte bonen pureerden. Bonen vormden samen met maïs en pompoen de 'heilige drie-eenheid' van het Meso-Amerikaanse dieet. De term 'refritos' kan misleidend zijn; het betekent niet 'twee keer gebakken'. In het Mexicaans Spaans wordt het voorvoegsel 're-' gebruikt voor nadruk, dus het gerecht is in wezen gekookte bonen die worden gepureerd en vervolgens gebakken in vet, traditioneel reuzel.
De toevoeging van jicama aan het voorgerecht onderstreept verder de opzettelijke knipoog van het menu naar deze culinaire traditie. Deze combinatie suggereert dat de chef-koks van het Witte Huis opzettelijk een maaltijd hebben gemaakt die hulde bracht aan de smaken van Amerika, waarbij de culinaire kloof tussen de thuisregio's van de twee bezoekende leiders werd overbrugd.
Interessant is dat Brazilië wel een verre verwant van dit gerecht heeft. In de staat Minas Gerais volgt 'tutu à mineira' een vergelijkbaar concept: bonen worden gekookt, gepureerd en opnieuw gebakken met spek, knoflook en ui, en vervolgens gebonden met cassave- of maïsmeel. Het belangrijkste verschil is dat tutu traditioneel wordt gemaakt met bruine bonen, niet met zwarte bonen, wat resulteert in een meer rustieke textuur. Maar het kernidee van het transformeren van bonen in een romige pasta verbindt de twee gerechten over continenten heen.
Gebaseerd op berichtgeving van g1.