Maar liefst 22 jaar hadden Arsenal-supporters gewacht op een moment als dit. Op dinsdagavond kwam er eindelijk een einde aan dat wachten, en de vieringen die volgden in een exclusieve nachtclub in Mayfair zullen voor altijd in het geheugen van één gelukkige fan gegrift staan. Daniel Bull, een 22-jarige uit Noord-Londen, bevond zich in het hart van het privéfeest van het team, een surrealistische ervaring waarbij hij champagne deelde met een clublegende, een opzwepende rapoptreden van aanvaller Noni Madueke meemaakte, en een manager 'kampioenen van Engeland' hoorde brullen in een microfoon. Dit was de bekroning van een titelwinst die in de afgelopen seizoenen verleidelijk dichtbij was geweest, maar eindelijk werd bezegeld toen Bournemouth Manchester City op een gelijkspel hield, waarmee Arsenal hun eerste Premier League-titel sinds hun legendarische Invincibles-seizoen van 2004 veiligstelde.
Die avond, toen het laatste fluitsignaal klonk in het Vitality Stadium, was Bull een van de duizenden fans die de straten rond het Emirates Stadium overspoelden. De sfeer was euforisch, en in een moment van puur toeval kwam hij schouder aan schouder te staan met Ian Wright, de op één na beste doelpuntenmaker aller tijden van Arsenal en een geliefd figuur uit het vorige tijdperk van titelglorie. Wright, die even worstelde met de kurk, opende uiteindelijk een fles champagne, en Bull was een van de eersten die een slokje deelde. 'Ik dacht: wat gebeurt er in vredesnaam?' herinnerde hij zich later. Die champagnefles is nu een gekoesterd aandenken in Bulls huis, een tastbare herinnering aan een nacht die nog buitengewoon zou worden.
Toen de menigte buiten begon uit te dunnen, vingen Bull en twee goede vrienden een gerucht op: de spelers verzamelden zich in Tape, een exclusieve nachtclub in Mayfair. Ondanks aanvankelijke tegenzin van de uitsmijters, die noch de aanwezigheid van voetballers wilden bevestigen noch ontkennen, betaalde Bull een stevige entreeprijs en liep naar binnen. Zijn gok betaalde zich meteen uit toen hij Nicolas Jover tegenkwam, de specialist in stilstaande fases van Arsenal, wiens innovatieve routines algemeen worden geprezen voor de marginale winst die Arteta's ploeg naar de top hebben gestuwd. Jovers aanwezigheid bevestigde dat ze op de juiste plek waren, en Bull bemachtigde al snel een tafel op slechts een paar stappen van de privékamer waar het team en de manager aan het vieren waren.
Binnen was de energie elektrisch. Noni Madueke, de jonge aanvaller wiens directe loopwerk een nieuwe dimensie heeft toegevoegd aan de aanval van Arsenal, was de ziel van het feest. 'Hij was het grootste deel van de nacht aan de microfoon; hij was eigenlijk de MC,' zei Bull. Madueke rapt ononderbroken, zijn geïmproviseerde optreden vormde het soundtrack van een historische avond. Bulls uitkijkpunt stelde hem in staat om elk detail in zich op te nemen, en al snel begonnen spelers het hoofdgedeelte binnen te komen. Hij sprak met Myles Lewis-Skelly, de academie-afgestudeerde die dit seizoen doorgebroken is in het eerste elftal, en Ethan Nwaneri, een ander jong talent dat net is teruggekeerd van een productieve uitleenbeurt aan Marseille. Beiden waren vriendelijk en benaderbaar, een belichaming van de eenheid die Arteta's selectie kenmerkt.
Een hoogtepunt kwam toen Bulls Noorse vriend een gesprek aanknoopte met Christian Nørgaard, de Deense middenvelder, waarbij culturen werden overbrugd te midden van de feestvreugde. Al snel groeide de lijst van sterren: Declan Rice, de middenveldmotor, verscheen naast Viktor Gyökeres, de Zweedse sensatie wiens doelpunten cruciaal bleken in de slotfase. Bukayo Saka, de eigen kweekeling, was er, evenals de altijd beheerste Jurriën Timber. Zelfs Eberechi Eze, de creatieve kracht, schudde de hand van de diep onder de indruk zijnde fan. 'Mijn huisgenoot kon niet geloven dat ik de hand van Eze schudde,' zei Bull. Mikel Arteta, nooit iemand die een gepassioneerd moment uit de weg gaat, pakte op een gegeven moment de microfoon om 'kampioenen van Engeland' te brullen – een moment dat meteen viraal ging op sociale media. De viering eindigde niet toen de lichten aangingen in Tape. Rice, nog steeds bruisend van de nacht, werd gespot toen hij bij zonsopgang met Saka, Timber en Eze door het Emirates dwaalde. Ze wilden gewoon nog iets langer genieten van de sfeer van hun prestatie. Na slechts een paar uur slaap, ging Rice een rondje golf spelen van negen holes met een vriend, een bewijs van de grenzeloze energie die zijn seizoen heeft gekenmerkt. Voor Bull was de hele ervaring een sprookje. Een toegewijde fan die dit seizoen naar elke uitwedstrijd van Arsenal in Europa is gereisd, heeft nu zijn zinnen gezet op Boedapest, waar Arsenal in de Champions League-finale tegen Paris Saint-Germain zal spelen. Die wedstrijd biedt een kans op een historische dubbel.
Deze titelwinst betekent meer dan alleen een trofee. Het vertegenwoordigt de bevestiging van een langetermijnproject onder Arteta, die de identiteit van de club heeft herbouwd door jeugd met ervaring te combineren en een stalen veerkracht bij te brengen. De 22-jarige wachtperiode riep pijnlijke herinneringen op aan bijna-winnaars, maar deze selectie heeft eindelijk geleverd, en de manier van vieren – van de straten van Finsbury Park tot de VIP-zalen van Mayfair – legt de diepe verbinding tussen het team en zijn supporters vast. Voor Daniel Bull, een 22-jarige wiens hele leven in de schaduw van eerdere glories heeft gestaan, was de nacht een overgangsritueel. 'Het was de definitie van een 'knijp-jezelf'-moment,' zei hij. 'Ik zat daar te denken: wat gebeurt er in vredesnaam?' Op basis van berichtgeving van The Guardian.
