Celtic verzekerde zich op dramatische wijze van hun vijfde opeenvolgende Scottish Premiership-titel door Hearts met 3-1 te verslaan in Parkhead op de laatste speeldag van het seizoen. Maar het verhaal van de campagne behoort toe aan de man in de dug-out: Martin O'Neill, de 74-jarige die niet één maar twee keer uit zijn pensioen kwam om een club in chaos te redden. Zijn emotionele verklaring na de wedstrijd dat hij zich “verjongd” voelt, heeft de deur op een kier gezet voor een langer verblijf, wat vragen oproept of deze opmerkelijke comeback-tour nog een hoofdstuk kent.
Toen O'Neill voor het eerst de noodoproep beantwoordde in oktober, was Celtic aan het herstellen van het abrupte vertrek van Brendan Rodgers. De Noord-Ier, die zijn naam in de folklore schreef tijdens een schitterende eerste periode tussen 2000 en 2005, stapte in als een stabiele hand om het team door de directe crisis te loodsen. Hij vertrok voor Kerstmis met Celtic in redelijke staat, om van een afstand toe te kijken hoe zijn opvolger, Wilfried Nancy, slechts 33 dagen standhield. In januari, met de titelrace die weggleed en ontevredenheid onder fans die oplaaide, wendde Celtic zich opnieuw tot O'Neill. Deze keer bleef hij.
De 3-1 overwinning op Hearts was een voorbeeld van de veerkracht die O'Neill bijbracht. De ploeg uit Tynecastle zette Celtic het hele seizoen onder druk en stond lang bovenaan de ranglijst, maar een late serie van zeven opeenvolgende overwinningen – een reeks die de terugkeer van verdediger Alistair Johnston van een blessure omvatte – bleek beslissend. O'Neill's management, vaak vergeleken met het weer tot leven brengen van een verouderde maar betrouwbare machine, veranderde een sputterende selectie in kampioenen. Zijn vermogen om spelers te inspireren die hem misschien zagen als een overblijfsel uit een vervlogen tijdperk, werd zijn grootste troef.
Sprekend na de vieringen was O'Neill karakteristiek bescheiden en verwees hij de lof naar zijn spelers en het Parkhead-publiek. “Ik speel een bijrol in de gebeurtenissen,” zei hij, maar zijn woorden droegen het gewicht van een man die herboren is door de uitdaging. Hij beschreef de eenheid in het stadion als “een prachtig gezicht” en prees de supporters voor het over de streep trekken van het team. Zijn emotionele verwijzing naar het krijgen van “een reden om te leven” onderstreepte de diepe persoonlijke betekenis van deze titel.
Deze triomf overtreft mogelijk elk van de drie competitietitels die O'Neill tijdens zijn eerste periode verzamelde, een periode gekenmerkt door intense gevechten met Rangers en een heldhaftige run naar de UEFA Cup-finale van 2003. Toen was hij de architect van een ploeg die zowel op kracht als stijl was gebouwd. Nu, in de schemering van zijn carrière, heeft hij aangetoond dat zijn vaardigheden op het gebied van manmanagement onverminderd zijn. Voormalig spits Chris Sutton, een sleutelfiguur in dat dominante tijdperk, noemde het O'Neill's “grootste succes ooit in het management.”
De overwinning heeft belangrijke implicaties. Het bevestigt Celtic's binnenlandse hegemonie met een vijfde opeenvolgende titel, een prestatie die tijdens de chaotische herfstmaanden onwaarschijnlijk leek. Voor Hearts is de nederlaag een harde klap na een prachtig seizoen waarin ze de ranglijst aanvoerden en de Glasgow-giganten tot het uiterste dwongen. Hun supporters zullen trots zijn op een campagne die het vertrouwen in een club herstelde die lang in de schaduw van de Old Firm leefde.
De aandacht verschuift nu naar de Scottish Cup-finale tegen Dunfermline op 23 mei. Een dubbel zou nog een laag toevoegen aan O'Neill's nalatenschap en de roep om hem voorbij de zomer te laten blijven, versterken. Toch blijft de coach geheimzinnig, erkennend dat de rol “zijn tol eist.” De fysieke en mentale eisen van modern management zijn immens voor iemand in zijn achtste decennium, zelfs voor een figuur die zo wordt vereerd als O'Neill.
Celtic's leiding moet nu de emotionele aantrekkingskracht van O'Neill's terugkeer afwegen tegen de noodzaak van langetermijnstabiliteit. Zijn aanwezigheid alleen al heeft een gefragmenteerde kleedkamer gemobiliseerd, maar opvolging ligt op de loer. O'Neill's erkenning dat hij niet weet over volgend seizoen, wijst op een beslissing die zowel door het hart als het hoofd zal worden geleid.
Uiteindelijk zal deze titel worden herinnerd als de verlossingsboog van een coach die dacht dat zijn dagen van het winnen van trofeeën in Parkhead “allang voorbij” waren. Het is een verhaal van vernieuwing, van een legende die weer een doel vindt te midden van het lawaai en de passie van Glasgow's East End. Of O'Neill nu weer met pensioen gaat of de tijd blijft trotseren, zijn verjonging is al het bepalende verhaal van Celtic's seizoen 2025-26.
Gebaseerd op berichtgeving van Sky Sports.