Mauricio Pochettino's eerste belangrijke selectie-aankondiging als bondscoach van de USMNT werd niet gedaan met tromgeroffel op een persconferentie, maar via de onpersoonlijke ping van een e-mailinbox. Terwijl het team zich voorbereidt op het 'Geopolitics World Cup' deze zomer, koos de Argentijnse manager ervoor om elektronische post te gebruiken om een groep kanshebbers te informeren of ze de selectie voor de 26-koppige ploeg hadden gehaald. Het was een zet die scherpe kritiek opleverde uit sommige hoeken van de Amerikaanse voetbalmedia, die vonden dat de afgewezenen een persoonlijk telefoontje verdienden in plaats van een digitale afscheid.
Pochettino was echter niet schuldbewust. In een persconferentie verweerde hij zich tegen de suggestie dat zijn methode niet menselijk was, en suggereerde dat een direct gesprek met een teleurgestelde speler hol zou zijn. 'Wat ga je zeggen?' vroeg hij. 'Ga ik liegen? Ik begrijp de speler. Ze willen niet horen dat ik zeg: "Oh, sorry, oh, wat dan ook."' Zijn directheid weerspiegelt een coach die altijd eerlijkheid boven sentimentaliteit heeft gesteld, ook al betekent dat het kwetsen van een paar ego's.
De beslissing woog duidelijk op hem. 'Het kan me schelen. Weet je waarom het me kan schelen? Omdat ik twee weken niet heb geslapen. En vandaag kan ik nog steeds niet genieten van de 26 jongens die voor me staan, omdat ik denk aan spelers die er niet bij zijn,' onthulde Pochettino. Die bekentenis vermenselijkt een proces dat vaak meedogenloos kan lijken en benadrukt de emotionele tol die selectie eist—zelfs van een coach met een dikke huid als Pochettino.
Tot de opvallende afwezigen die hun spamfolders doorzochten, behoorden Diego Luna van Real Salt Lake, Tanner Tessmann van Lyon en Aidan Morris van Middlesbrough. Luna, een creatieve vonk in de MLS, had mogelijk een andere aanvallende dimensie kunnen bieden, terwijl Tessmanns fysieke aanwezigheid op het middenveld cruciaal is geweest voor de heropleving van Lyon in de Ligue 1. Morris, die een achtbaanseizoen met Middlesbrough in de Championship heeft doorgemaakt, had wellicht gehoopt dat zijn inzet een late redding zou opleveren. Hun weglatingen geven aan dat Pochettino prioriteit geeft aan tactische pasvorm en vorm—of misschien discipline—boven reputatie.
Vooral Morris had een paar weken van tegenslagen; de 24-jarige middenvelder staat nu voor de mogelijkheid om thuis toe te kijken, tenzij een blessure de deur opent—een lot dat Pochettino's slapeloze nachten suggereren dat hij maar al te goed beseft. De empathische houding van de coach biedt wellicht weinig troost aan degenen die ervan droomden hun land op eigen bodem te vertegenwoordigen.
Daarentegen zorgde de opname van Gio Reyna voor opgetrokken wenkbrauwen. De in Sunderland geboren middenvelder van Borussia Mönchengladbach heeft dit jaar minder dan 150 minuten voor zijn club gespeeld, een opvallend cijfer voor een speler die ooit werd beschouwd als de toekomst van de USMNT. Reyna's talent is nooit betwijfeld, maar zijn capriolen tijdens het WK 2022 in Qatar, waarbij zijn 'emotionele' reactie op een gebrek aan speeltijd de ploeg ontwrichtte, blijven hangen. Pochettino, bekend om zijn mensmanagement, lijkt bereid hem een tweede kans te geven—op voorwaarde dat Reyna en zijn berucht betrokken ouders, Claudio en Danielle, zich op hun best gedragen. Het is een berekende gok: de creativiteit van de 23-jarige kan van vitaal belang zijn, maar elk teken van de nukkigheid die zijn vorige toernooi ontsierde, kan een team dat nog steeds een identiteit zoekt onder nieuwe leiding, doen barsten.
Pochettino's selectiebekendmaking, gepresenteerd in het moderne idioom van e-mail, werd ook een moment voor bredere reflectie. In een bizarre zijlijn merkte de nieuwsbrief op dat Donald Trump—wiens hielblessure hem naar verluidt ooit van een ander mondiaal conflict weerhield—zijn inbox zou kunnen verversen, vermoedelijk als grap dat de president op zijn eigen oproep wachtte. De vermelding voegde een laag satire toe aan het geopolitieke toneel waarop dit WK zal worden gespeeld.
Ondertussen beperkte de Football Daily-nieuwsbrief zich niet tot selectienieuws. Het ging in op de controverse rond de Italiaanse legende Andrea Pirlo, die werd gespot bij een door Fonbet georganiseerd voetbalevenement in Moskou samen met Marco Materazzi. Het verschijnen werd bekritiseerd door de Oekraïense skeletonatleet Vladyslav Heraskevych, die hen 'morele bankroeten' noemde omdat ze Russische roebels accepteerden. Pirlo's verdediging—'We zijn hier uitsluitend voor sport en voor de kinderen. Voetbal heeft de unieke kracht om mensen samen te brengen.'—klonk ongevoelig gezien de aanhoudende oorlog, en het dient als herinnering dat sport en politiek onlosmakelijk met elkaar verbonden blijven.
Op een positievere noot werd de opmerkelijke opkomst van Como onder Cesc Fàbregas gevierd. De Italiaanse ploeg is over gevestigde grootmachten als Milan, Juventus en Atalanta heen gesprongen om een plek in de Champions League van volgend seizoen (omgedoopt tot 'Bigger Cup') te veroveren. Hun verhaal biedt een prettig tegenwicht tegen het cynisme van het moderne voetbal en bewijst dat slimme coaching en doordachte aanwinsten nog steeds een sprookje kunnen creëren.
Tot slot bood de brievenpagina van de nieuwsbrief de gebruikelijke mix van humor en inzicht, van een lezer die benadrukte dat de WK-selectie van Spanje niet helemaal Real Madrid-vrij is (Victor Muñoz is voor 50% eigendom van Los Blancos) tot een ander die suggereerde dat Pirlo een reis naar Kyiv zou kunnen gebruiken. Dergelijke fragmenten maken de dagelijkse samenvatting compleet die humor en menselijkheid vindt in de chaos van de mooie sport.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
