Matteo Politano's stem droeg nog steeds het gewicht van een slopende campagne toen hij plaatsnam bij Radio Crc, de officiële uitzendpartner van Napoli, om een seizoen te analyseren dat de veerkracht van de Partenopei op zeldzame wijze op de proef stelde. Na de vierde Serie A-titel van de club — zijn tweede sinds de triomf van 2022-23 — sprak de vleugelspeler met zeldzame openhartigheid over de 'wrede' emoties van het missen van een WK dat zijn laatste carrièreambities had bepaald, terwijl hij ook een Scudetto-overwinning vierde die, in zijn woorden, 'mooier' aanvoelde dan de vorige.
De cijfers vertellen een verhaal: een kampioenschap behaald te midden van een meedogenloze blessuregolf die Napoli soms moeite bezorgde om een volledig elftal op te stellen. Maar het verhaal dat uit Politano's reflectie naar voren kwam, was er een van vastberadenheid boven glamour. 'Het was een lang seizoen, vol verplichtingen en fysieke tegenslagen,' legde hij uit, waarmee hij een team beschreef dat elke week diep moest graven. Het vorige Scudetto onder Luciano Spalletti was met wedstrijden overgeslagen binnengehaald, een dominante opmars die de stad vroeg liet feesten. Daarentegen was de titelrace van 2025-26 een zenuwslopende affaire die pas op de laatste dag werd beslist, met angst die aan de ploeg bleef kleven 'tot de laatste minuut.' Die spanning op het scherp van de snede, zo betoogde Politano, maakte de vierde ster zo uniek bevredigend.
Blessures bij sleutelfiguren veranderden het seizoen van Napoli. Kevin De Bruyne arriveerde met torenhoge verwachtingen, maar speelde slechts een handvol wedstrijden voordat hij vier maanden uitviel. 'Hem verliezen was een enorme klap,' gaf Politano toe, waarbij hij opmerkte dat de Belgische maestro net begonnen was zich in de groep te settelen, zijn verlegenheid langzaam plaatsmakend voor het stille gezag van een wereldklasse middenvelder. 'We hebben te weinig van hem genoten, en dat is een echt spijt omdat wanneer een kampioen als die beschikbaar is, het iedereen optilt.' De afwezigheid van zo'n ervaren spelmaker dwong Conte zijn tactische plannen aan te passen, waarbij hij vaak leunde op Politano's veelzijdigheid om creatieve gaten op te vullen.
Toch kwam uit tegenspoed nieuwe hoop voort. Het jonge talent Vergara had een doorbraak die de aandacht trok van de hele kleedkamer. Politano beschreef hem als 'uitzonderlijk, met zoveel honger en een echte 'cazzimma'' — de Napolitaanse term voor een strijdlustige, niet-opgevende houding. Maar Vergara's eigen blessure remde zijn momentum af, een wrede wending voor een speler die net begon zich te doen gelden. Politano's advies aan de jonge speler was eenvoudig maar doorleefd: focus alleen op het veld, negeer zowel de lof als de kritiek, en laat het voetbal spreken. Dat soort mentorschap, zelden opgemerkt buiten de club, werd een stille subplot van Napoli's titelverdediging.
Politano's persoonlijke groei liep parallel aan de reis van het team. Nu 33 jaar oud, sprak hij over het gevoel 'op zoveel manieren gegroeid' te zijn, nog steeds lagen toevoegend aan zijn repertoire in een poging zijn carrière op topniveau te verlengen. Rolveelzijdigheid is zijn handelsmerk geworden; oorspronkelijk een pure aanvallende vleugelspeler, past hij zich nu aan wat Antonio Conte ook vraagt. 'Voetbal is geëvolueerd, elke positie betekent tegenwoordig veel hardlopen en tactische intelligentie,' merkte hij op, hoewel hij nog steeds zijn natuurlijke brede rol prefereert. Dat aanpassingsvermogen bleek vitaal toen Napoli binnenlandse en Europese ambities combineerde.
De Champions League-campagne liet een bittere nasmaak achter. Politano wees op de uitwedstrijden tegen Kopenhagen en PSV als keerpunten — 'moeilijke wedstrijden in een gecompliceerde periode' — waar een selectie met gevestigde sterren en nieuwe aanwinsten worstelde met samenhang. In de Serie A werden echter herinneringen gesmeed in het vuur van onderlinge duels. Hij noemde de overwinning op AC Milan als een persoonlijk en team hoogtepunt, een wedstrijd waarin zijn doelpunt een statementzege onderstreepte. 'De directe duels blijven je bij,' zei hij, verwijzend naar triomfen over Roma en de eerste wedstrijd tegen Lazio die het titelverhaal vormden.
Maar ondanks alle triomfen was het het WK dat de emotionele kern van het gesprek domineerde. Italië's falen om zich te kwalificeren voor het toernooi van 2026 — een verwoestende herhaling van de rampen van 2018 en 2022 — trof de generatie boven de 30 bijzonder hard. 'Het is moeilijk om over te praten,' bekende Politano, zijn toon veranderend. 'Voor ons boven de 30 was het de laatste kans. Zoveel bitterheid.' De band met voormalig coach Gennaro Gattuso, die zoveel vertrouwen in hem had gestoken, verdiepte alleen de wond. Politano betreurde niet alleen een persoonlijke droom die uitgesteld werd, maar een systemisch falen dat volgens hem zijn wortels heeft in de verwaarlozing van de jeugdontwikkeling in de Serie A.
Die bredere kritiek onderstreepte een club-tegen-land spanning die het moderne voetbal kenmerkt. 'Om het Italiaanse voetbal opnieuw te laten starten, moeten we van onderaf herbouwen, vanuit de jeugdsectoren,' betoogde hij. 'Er zijn te weinig Italianen in de academies van grote clubs. We klagen dat we geen spelers hebben, maar als we ze niet ontwikkelen, wordt het onmogelijk.' Terwijl Napoli binnenlands succes vierde, bleef de crisis van het nationale team voortduren — een harde herinnering dat gewonnen Scudetti en gevulde Champions League-plekken niet hebben geleid tot een duurzame weg voor eigen kweek.
Te midden van de introspectie blijft Politano's liefde voor zijn adoptiestad een constante. Hij en zijn vrouw wandelen vaak door Napels, delen hun dagen met fans. 'Ik hou van rondlopen, niet thuis opgesloten blijven. Napels is overal prachtig.' Die band met de supporters zal te zien zijn in de seizoensfinale tegen Udinese, een wedstrijd die Politano beschreef als een fysieke test tegen 'lange, krachtige tegenstanders.' Napoli wil sluiten met een overwinning voor hun publiek en de tweede plaats veiligstellen. 'De fans verdienen dank voor alles wat ze dit jaar hebben gedaan.'
Naarmate het interview ten einde liep, werd de dualiteit van Politano's seizoen duidelijk: een man die de top van het clubvoetbal had bereikt maar nog steeds worstelde met een internationaal hartzeer dat misschien nooit volledig zal genezen. Zijn verhaal is er een van veerkracht, tactische evolutie en de rauwe emoties die calcio zo boeiend maken — een getuigenis van de carrières die floreren in de schaduw van supersterren, en de cruciale lessen die alleen nederlaag kan leren.
Gebaseerd op berichtgeving van Tuttosport.
