Liverpool's voorlaatste Premier League-wedstrijd tegen Brentford op zondag zal dienen als toneel voor het afscheid van twee moderne iconen. Andy Robertson en Mohamed Salah, beiden aangetrokken in de transformatieve zomer van 2017, nemen afscheid van Anfield na negen trofeeënrijke jaren. Samen hielpen ze de club naar 17 grote eerbewijzen, waaronder een langverwachte landstitel en een zesde Europese beker, maar hun laatste seizoen is ontsierd door inconsistentie en persoonlijk drama. Het vertrek geeft een duidelijk signaal: een tijdperk gedefinieerd door onophoudelijk druk zetten en recordbrekende prestaties loopt officieel ten einde.
Robertson's opmars is een van de meest opmerkelijke verhalen in het voetbal. Gekocht voor slechts £8 miljoen van Hull City, begon de verdediger zijn seniorencarrière in de vierde divisie van Schotland bij Queen's Park. Onder Jürgen Klopp ontwikkelde hij zich tot een prototype van de moderne back, die verdedigende vastberadenheid combineert met aanvallende scherpte. Zijn 60 Premier League-assists zijn de tweede meeste onder verdedigers in de competitiegeschiedenis, alleen achter teamgenoot Trent Alexander-Arnold. De 32-jarige's longenverslindende sprints werden een symbool van Liverpool's identiteit en belichaamden de 'heavy metal'-filosofie van de manager.
Vanaf het moment dat hij op Merseyside arriveerde, werd Robertson herinnerd aan de historische band tussen Liverpool en Schotland. In een BBC-interview merkte hij op dat fans namen naar hem riepen: Kenny Dalglish, Alan Hansen, Graeme Souness. De lijn gaat terug tot Bill Shankly, en Robertson begreep al snel dat van Schotse spelers verwacht werd dat ze zilverwerk leverden. Dat erfgoed werd een bron van motivatie in plaats van druk. Hij gaf toe dat Liverpool-supporters 'houden van een Schotse speler in hun team', en met reden—de grootste hoofdstukken van de club zijn vaak geschreven door mannen van boven de grens.
Sir Kenny Dalglish, Liverpool's grootste levende legende en tweevoudig Europacupwinnaar, bracht een gloedvol eerbetoon. Hij zei dat Robertson zowel club als land trots had gemaakt en grapte dat hij na het WK van deze zomer moest stoppen met internationaal voetbal. Robertson zit nog maar 10 caps verwijderd van Dalglish's 102, en het aanvoeren van Schotland naar hun eerste WK voor mannen in 28 jaar zou een passende mijlpaal zijn. Het wederzijdse respect tussen de twee mannen onderstreept een afstamming: Dalglish de talisman van een vervlogen dynastie, Robertson de hartslag van een nieuwe.
Helaas worden de twee ook verbonden door tragedie. Dalglish leidde tijdens Hillsborough en de nasleep van Heysel; Robertson stond afgelopen zomer voor zijn eigen beproeving. Na het winnen van de Premier League-titel 2024-25 werd de selectie opgeschrikt door de dood van aanvaller Diogo Jota bij een auto-ongeluk. Robertson bekende dat voetbal een bijzaak werd. De voorbereiding was een waas van rouw in plaats van conditietraining. Hij gaf toe dat het team het seizoen met spirit begon maar later inconsistent werd, uitgeput door emotionele uitputting. Toch weigerde hij de tragedie als excuus te gebruiken voor een slechte campagne en hield vol dat de spelers 'zichzelf hebben teleurgesteld' met onvoldoende agressie en vastberadenheid.
Voor de triomfen kende Liverpool pijnlijke bijna-overwinningen. Twee keer eindigden ze een punt achter Manchester City, waaronder het verbluffende seizoen 2018-19 met 97 punten. Ook verloren ze twee Champions League-finales van Real Madrid. Robertson herinnerde zich hoe Klopp de selectie na de nederlaag in Kyiv bijeenriep en beloofde dat ze terug zouden komen. Die belofte kwam 12 maanden later uit in Madrid, waar Liverpool Tottenham aan de kant zette en de hoogste Europese prijs veroverde. Het jaar daarop beëindigden ze de 30-jarige wacht op een landstitel—een triomf waarvan Robertson voelde dat de fans er 'wanhopig' naar waren toen hij net kwam.
Toen Klopp zijn vertrek aankondigde, namen de externe twijfels toe. Maar Arne Slot overtrof de verwachtingen en leidde Liverpool naar een recordevenaring van de 20e Engelse topdivisionstitel in zijn debuutseizoen. Robertson benadrukte dat de selectie vastbesloten was om de wereld te bewijzen dat Liverpool zonder hun iconische manager kon gedijen. De titel evenaarde het historische totaal van Manchester United en versterkte de status van de club aan de top van het Engelse voetbal, maar dit seizoen heeft de kwetsbaarheid van die positie laten zien.
Zondag markeert ook het Anfield-einde van Mohamed Salah. De Egyptenaar, derde op de all-time scorelijst van de club met 257 doelpunten, kwam in dezelfde transferperiode als Robertson. Beide spelers vertrekken ondanks dat de club afgelopen zomer £415 miljoen investeerde in nieuwe aanwinsten—een teken dat de wederopbouw nog steeds in uitvoering is. Robertson blijft echter vertrouwen hebben in de toekomst, en zegt dat de nieuwkomers 'gewoon tijd nodig hebben om zich aan te passen' en dat de groep succes kan brengen.
De wedstrijd tegen Brentford heeft meer dan sentimentele waarde. Een zware nederlaag in combinatie met een overwinning van Bournemouth zou Liverpool uit de Champions League-plekken kunnen laten vallen, hoewel Robertson kwalificatie het 'absolute minimum' noemde. Hij zei dat hij probeert te genieten van zijn laatste week bij de club, de laatste interacties met personeel en ploeggenoten in zich opneemt voor een emotionele middag. Zodra het fluitje klinkt, verschuift zijn focus onmiddellijk naar de WK-campagne van Schotland.
Samen herschreven Robertson en Salah de recordboeken van Liverpool en herstelden ze de plaats van de club onder de Europese elite. Hun afscheid van Anfield is niet alleen het einde van twee individuele ambtstermijnen, maar de afsluiting van een hoofdstuk dat elke grote beschikbare trofee opleverde. De volgende generatie moet nu de normen voortzetten die zij hebben gesteld. Gebaseerd op rapportage van BBC Sport.
