Tunesië stoomde door de Afrikaanse kwalificatie voor het WK 2026 met een verdedigend record dat aandacht vraagt: 10 wedstrijden, nul tegendoelpunten. Alleen Ivoorkust evenaarde dat op het continent, maar de Adelaars van Carthago presteerden dit te midden van opmerkelijke instabiliteit op de bank. Drie verschillende coaches – Jalel Kadri, Montasser Louhichi en Sami Trabelsi – wisselden elkaar af in leidinggevende rollen voordat Sabri Lamouchi werd aangesteld, slechts weken na een uitschakeling in de Afrika Cup in januari. Nu, met het toernooi dat op 11 juni begint, draagt Lamouchi het gewicht van een natie die wanhopig wil dat haar team voor het eerst in de geschiedenis de knock-outfase bereikt.
Lamouchi's lotsbestemming met Tunesië is een verhaal van onafgemaakte zaken. In 1993 stond hij op het punt het land van zijn wortels te vertegenwoordigen, warmde hij in voor een wedstrijd, maar bleef ongebruikt op de bank. Hij droeg nooit meer het shirt, een blijvend spijt dat supporters niet zijn vergeten. 'Ik ben Tunesiër, mijn wortels zijn Tunesisch en ik ben blij hier te zijn,' zei hij in zijn eerste persconferentie, waarmee hij een persoonlijke betrokkenheid aangaf die verder gaat dan een simpel contract. Zijn spelerscarrière schitterde in Frankrijk, waar hij Ligue 1-titels won met Monaco en Auxerre, en in Italië bij Parma en Inter. Als coach leidde hij Ivoorkust naar de kwartfinales van de Afrika Cup 2013 en de groepsfase van het WK 2014, maar een eerste grote trofee bleef hem in 14 jaar management ontzegd. Dit WK biedt hem de kans om een erfenis te vestigen met het land waarvoor hij had kunnen spelen.
Vanaf het begin gaf Lamouchi een generatiewisseling aan. Zijn trainingskamp in maart en eerste selecties benadrukten jeugd, een duidelijke breuk met het verleden waarin werd vertrouwd op doorgewinterde veteranen. Hij hield ook een belofte die diep resoneerde: na de controversiële beslissing om vier keepers mee te nemen naar Qatar 2022, verzekerde Lamouchi de fans: 'Voor het WK 2026 zijn er slechts drie keepers.' Het was een kleine maar symbolische stap naar stroomlijning en focus, en hij hield zich eraan. Deze culturele reset strekt zich uit tot tactieken; in zijn debuutvriendschappelijke wedstrijd tegen Haïti gebruikte hij een 4-3-3 systeem, en experimenteerde hij met een 4-2-3-1 tegen Canada een paar dagen later. De aanpasbaarheid suggereert een coach die zijn aanpak zal afstemmen op tegenstanders, een noodzaak in een groep met Zweden, Japan en Nederland.
Centraal in de hoop van Tunesië staat Hannibal Mejbri, de 23-jarige middenvelder die de onbetwiste ster van het team is geworden. Nadat hij van Monaco naar Manchester United was overgestapt voor een gerapporteerde £8 miljoen, worstelde hij om door te breken en werd hij uitgeleend aan Birmingham en Sevilla voordat hij twee jaar geleden een vast thuis vond bij Burnley. Sindsdien zijn zijn prestaties gestegen. Met het iconische nr. 10-shirt van Wahbi Khazri opereert Hannibal nu als de spelmaker, onofficiële aanvoerder en de speler waar elke fan een foto mee wil. Op het laatste WK speelde hij slechts 10 minuten; nu is hij de eerste naam op het wedstrijdformulier. Zijn groei weerspiegelt de eigen ambities van het team – stabiel, doelgericht en klaar voor een groter podium.
Een veelbelovende wildcard is Ismaël Gharbi, een 22-jarige aanvallende middenvelder opgeleid bij Paris Saint-Germain. Geboren in Parijs als zoon van een Tunesische vader en een Spaanse moeder, groeide Gharbi op met als idool Cristiano Ronaldo en put vertrouwen uit zijn diverse erfgoed. Uitgeleend door Braga aan Augsburg voor het seizoen 2025-26, werd zijn situatie gecompliceerd toen de coach die hem had binnengehaald kort na zijn aankomst werd ontslagen, waardoor zijn speeltijd beperkt werd. Toch gelooft Lamouchi in hem en heeft hem in de WK-selectie opgenomen, wat Gharbi een wereldwijd podium biedt voor zijn behendige voetenwerk en creatieve visie. Als hij het moment grijpt, zou hij het doorbraakverhaal kunnen zijn van het toernooi van Tunesië.
Terwijl sterren de krantenkoppen halen, omvat het fundament van het team linksback Ali Abdi, een speler die lang heeft gevochten tegen pijn en tegenslag. Geplaagd door een aanhoudend herniaprobleem, bracht Abdi jaren in de schaduw van Ali Maâloul, een van de grootste Tunesiërs ooit in zijn positie, voordat hij eindelijk zijn plek verdiende. Sindsdien is hij een toonbeeld van consistentie geworden, die zowel verdedigend als aanvallend bijdraagt en vaak de media tegemoet treedt na nederlagen om zijn teamgenoten te beschermen en zich bij supporters te verontschuldigen. Zijn vasthoudendheid belichaamt de veerkracht die ononderhandelbaar zal zijn in de ketel van een WK.
De steun van de fans zal naar verwachting vurig zijn, met grote en gepassioneerde contingenten die naar de Verenigde Staten en Mexico reizen ondanks de kosten. In tegenstelling tot de gespannen taferelen voor een wedstrijd tegen Engeland in 1998 in Marseille, hebben de supporters van Tunesië een reputatie opgebouwd als culturele ambassadeurs. In Rusland en Qatar lanceerden ze toerisme-initiatieven en vulden ze de straten met levendige, vreedzame uitingen van trots. De afstand van de regering-Trump van een visumdeposito van $15.000 voor fans met geldige wedstrijdtickets heeft enkele reisangsten weggenomen, hoewel ticketprijzen een punt van zorg blijven – een probleem dat de Tunesische bond heeft aangepakt door gesubsidieerde goedkopere opties aan te bieden.
Ingedeeld in een groep met Zweden op 14 juni in Monterrey, Japan op 20 juni in Monterrey en Nederland op 25 juni in Kansas City, staat Tunesië voor een zware weg. De collectieve kracht van Zweden, de technische precisie van Japan en de sterrenkracht van Nederland maken elke wedstrijd een test. Maar de defensieve degelijkheid die hen door de kwalificatie heeft gedragen, biedt een basis. Het contract van Lamouchi heeft opmerkelijk genoeg geen specifieke WK-doelstelling – doelen zijn alleen duidelijk gedefinieerd voor de volgende Afrika Cup – maar een eerste optreden in de knock-outfase zou de perceptie van het Tunesische voetbal transformeren. Na jaren van bijna-mislukkingen, zou een team herbouwd rond jeugd en geleid door een coach die persoonlijke verlossing zoekt, eindelijk de juiste formule kunnen hebben om de verwachtingen te trotseren. Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
