Australië's laatste generale repetitie voor het WK eindigde in een nipte 1-0 nederlaag tegen Mexico in de Rose Bowl, maar de prestatie bood glimpen van de veerkracht en tactische groei die de Socceroos nodig zullen hebben wanneer het toernooi over twee weken begint. Hoewel de uitslag in het voordeel was van de medegastheren, toonde Tony Popovic's ploeg in de tweede helft een kracht die beslissend zou kunnen blijken in de krappe marges van Groep D.
De wedstrijd had enorm veel gewicht, aangezien Popovic zich voorbereidde om maandag zijn definitieve 26-koppige selectie bekend te maken, waarbij vier spelers uit de uitgebreide groep zouden worden geschrapt. Blessures van belangrijke veteranen Harry Souttar en Jackson Irvine hadden de opbouw vertroebeld, maar beiden kwamen ongeschonden uit de strijd en lijken klaar om op 13 juni tegen Turkije te starten. De druk op Popovic om de juiste balans te vinden tussen voorzichtigheid en ambitie was duidelijk in zijn selectiekeuzes.
Mexico domineerde het vroege balbezit en terrein, hield in de eerste helft 75% van de bal en overtrof Australië met bijna 400 passes. Maar ondanks die controle creëerden ze weinig echte kansen – een bewijs van Australië's defensieve organisatie, ook al bevestigde het hun reputatie als een ploeg die meer op haar gemak is met het absorberen van druk dan het dicteren van het spel. De doorbraak, toen die kwam, was een zachte mokerslag: een gekaatste kopbal uit een corner van Johan Vásquez die via de tweede paal langs Mat Ryan kroop. Het was een ontmoedigend doelpunt, het soort standaardsituatie-fout waarvan Popovic weet dat die rechtgezet moet worden voor het WK.
Het beste moment van Australië in de openingsfase was voor Mo Touré, de spits wiens afgedraaide volley de Mexicaanse verdediging in verwarring bracht. Met de doelman gestrand, lag de bal uitnodigend klaar voor Touré om hem met de binnenkant van de voet in een leeg doel te schuiven – een afwerking die hij negen van de tien keer op het trainingsveld zou maken. Maar uit balans haalde hij uit naar links van het doel. Het was een misser die een minder zelfverzekerde speler had kunnen achtervolgen, maar Touré gebruikte het als brandstof voor een dominante tweede helft.
Na de pauze kwamen de Socceroos met hernieuwde intentie het veld op. Touré werd het middelpunt, won vrije trappen en rekte de Mexicaanse achterlijn met loopacties in de kanalen. Een kopbal van Harry Souttar uit een standaardsituatie kwam goed terecht voor Touré, wiens schot werd geblokt voordat Aiden O'Neill de rebound op doel ramde en een mooie redding afdwong van reservedoelman Guillermo Ochoa. Opeens had Australië een formule: gebruik Touré's snelheid en fysiek om doodspelmomenten te verdienen, en mik dan op Souttar's luchtkracht bij de tweede paal. Het was niet sierlijk, maar effectief.
Popovic's opstelling zorgde ook voor opgetrokken wenkbrauwen. De inclusie van de 18-jarige Lucas Herrington links in een driemansdefensie ten koste van de meer ervaren Cam Burgess leek een knipoog naar de toekomst, terwijl de inzet van Connor Metcalfe en Mathew Leckie als dubbele aanvallende middenvelders – met de energieke Nestory Irankunda op de bank – wees op een veiligheidsgerichte aanpak. Meest opvallend was dat Cristian Volpato, de hoog aangeschreven aanvaller die onlangs van Italië overstapte, niet in de wedstrijdselectie zat, samen met de spitsen Brandon Borrello en Tete Yengi en doelman Joe Gauci. Met de definitieve schrappingen in het vooruitzicht stuurden deze weglatingen een duidelijke boodschap.
De terugkeer van Souttar en Irvine na blessures was misschien wel de belangrijkste uitkomst van de avond. Souttar speelde de volle 90 minuten zonder problemen, dirigeerde de verdediging en vormde een consistente dreiging bij standaardsituaties. Irvine's aanwezigheid op het middenveld, eenmaal bevestigd, zal de box-to-box-energie toevoegen waar Australië op zal rekenen om van verdediging naar aanval te schakelen. Hun beschikbaarheid verandert de ruggengraat van het team en geeft Popovic twee ervaren leiders op belangrijke posities.
Na de wedstrijd erkende Popovic de tekortkomingen van het team, maar sloeg een optimistische toon aan. "De spelers moeten gewoon een beetje meer geloven," zei hij. "Je krijgt niet veel kansen in het voetbal. Je bereidt je voor op het WK – je geeft ze geen kansen. Ze hadden geen duidelijke kans, maar ze scoorden uit de corner." Zijn kritiek op het onvermogen van de ploeg om onder druk balbezit te houden onderstreepte het werk dat nog gedaan moet worden, maar hij prees de strijd in het laatste deel van de wedstrijd.
De wissels Ajdin Hrustic en Kai Trewin creëerden allebei late kansen, waarbij ze elkaar opzette met drive in de omschakeling. Hoewel geen van beide kansen een uitgelezen één-op-één was, toonden ze aan dat Australië een dreiging heeft, zelfs wanneer de wedstrijd uitrekt. In een groep die ook Turkije en waarschijnlijk twee play-offwinnaars bevat, zouden dergelijke flitsen het verschil kunnen maken tussen een vroege uitschakeling en een verrassende run.
De aandacht verschuift nu naar het trainingskamp van de Socceroos in Oakland en een laatste oefenwedstrijd tegen Zwitserland in San Diego volgend weekend. Voor de 26 spelers die de maandagse schrapping overleven, zal de boodschap duidelijk zijn: kleine marges bepalen WK-campagnes, en Australië's foutmarge is flinterdun. De veerkracht en de opleving in de tweede helft tegen Mexico gaven hoop, maar zonder meer scherpte voor het doel kan de groepsfase een zware klim worden.
De oefenwedstrijd tegen Mexico diende als een microkosmos van de huidige identiteit van de Socceroos: moeilijk te kraken, gevaarlijk bij standaardsituaties, maar vaak bot in het open spel. Als Popovic een fractie meer geloof en precisie uit zijn aanvallers kan losweken, zou het team de externe verwachtingen kunnen overtreffen. Zo niet, dan zou hetzelfde oude verhaal van dapper maar kansloos Australië zich op het wereldtoneel kunnen herhalen.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.