Priester Rodrigo Trindade, een geestelijke uit het bisdom Patos in de Braziliaanse staat Paraíba, werd viraal na zijn openhartige opmerkingen tijdens een openbare hoorzitting. De sessie, gehouden op 27 april in de gemeenteraad van Patos, was gewijd aan het bespreken van autisme-gerelateerde kwesties. Zijn krachtige getuigenis vond weerklank online en leidde tot een stroom van steun en commentaar van mensen op sociale media.
Tijdens de hoorzitting deelde priester Trindade zijn persoonlijke reis met een diagnose van autismespectrumstoornis (ASS), die hij ongeveer drie jaar geleden als volwassene kreeg. Hij sprak openlijk over de aanzienlijke uitdagingen die hij en anderen op het spectrum tegenkomen in verschillende aspecten van het leven, waaronder tijdens religieuze diensten. Hij wees erop dat de wereld, en zelfs de structuur van een typische mis, vaak niet is ontworpen met autistische mensen in gedachten, maar voor neurotypische mensen.
De priester gaf specifieke voorbeelden uit zijn eigen ervaring. Hij beschreef hoe sensorische gevoeligheden, zoals fel licht, overweldigend kunnen zijn. Hij legde ook zijn moeite met verbale communicatie in bepaalde situaties uit, en merkte op dat als een misdienaar een boek ondersteboven bracht, hij moeite zou hebben om er verbaal om te vragen het te corrigeren en in plaats daarvan zou proberen het te lezen zoals het was. Hij benadrukte dat veel autistische mensen een zekere mate van onvrijwillige non-verbale momenten ervaren.
Priester Trindade reflecteerde ook op zijn kindertijd en herinnerde zich dat hij tijdens kerkdiensten speelde, wat hem empathie geeft voor autistische kinderen die hetzelfde zouden doen. Hij deelde zijn aanpak met hun ouders, grappend dat als er iets breekt, ze hun tiende kunnen verhogen, en voegde eraan toe dat het in zijn ervaring alleen volwassenen zijn geweest die per ongeluk dingen zoals lampen hebben gebroken.
Een belangrijk thema van zijn toespraak was de emotionele tol van maatschappelijke invalidatie. Hij uitte de frustratie van het constant moeten rechtvaardigen van zijn diagnose om geaccepteerd te worden, en contrasteerde zijn ervaring met die van mensen met hogere ondersteuningsbehoeften die niet dezelfde scepsis ervaren. Hij beschreef de pijn van het in twijfel getrokken worden van zijn diagnose door vrienden, familie en de samenleving, en de moeilijkheid van beschuldigd worden van het zoeken naar speciale privileges bij het gebruik van aanpassingen zoals voorrang bij rijen.
De weg naar zijn diagnose was lang en zwaar. Het begon na twee jaar psychologische therapie, waarna zijn psycholoog ASS vermoedde. Hij werd vervolgens doorverwezen voor uitgebreid neuropsychologisch onderzoek over vele sessies. Het proces vereiste dat hij naar João Pessoa reisde, vaak voor zonsopgang vertrekkend om op tijd terug te zijn voor zijn donderdagmissen. Hij gaf toe dat hij de diagnose aanvankelijk niet accepteerde, wenste dat het niet waar was, en benadrukte de maatschappelijke druk die het zoeken naar een diagnose als het zoeken naar 'gemakkelijke voordelen' bestempelt.
Gedurende zijn getuigenis droeg priester Trindade een koord dat hem identificeerde als een autistisch persoon, een praktijk die hij regelmatig volhoudt. Zijn verhaal heeft een breder gesprek op gang gebracht over inclusie, begrip en de geleefde ervaringen van autistische volwassenen, vooral binnen religieuze gemeenschappen.
Gebaseerd op berichtgeving van g1.