Terwijl Andy Robertson zich opmaakt om zondag voor het laatst een Liverpool-shirt aan te trekken, vat de Schotse captain het meest gekoesterde gevoel van zijn negenjarige verblijf samen: niet de trofeeën, maar de collectieve klim onder Jürgen Klopp. 'We waren samen op de meest geweldige reis ooit', zegt hij. 'Die berg beklimmen van de bodem naar de top was het beste gevoel ooit.' De linksback vertrekt 'zonder spijt, zonder bitterheid' en met diepe waardering dat een gok van £8 miljoen van Hull City uitgroeide tot een wederzijdse liefdesaffaire. 'Het was gemakkelijk om verliefd te worden op Liverpool – ik heb het geluk dat Liverpool verliefd op mij werd.'
De weg naar onsterfelijkheid op Anfield begon met afwijzing. Op zijn vijftiende kreeg hij van Celtic te horen dat hij niet goed genoeg was, en een tiener-Robertson tweette beroemd over het leven 'zonder geld' na zijn debuut voor Queen's Park. Periodes bij Dundee United en Hull volgden, maar zijn komst in 2017 zorgde aanvankelijk voor opgetrokken wenkbrauwen. Het was een enkel, longen-uit-de-lijf lopende pressing tegen Manchester City in januari 2018 dat zijn plek bezegelde. Toen Liverpool al 4-1 voor stond, joeg hij vijf City-spelers achterna in één reeks, een moment waarvan hij zegt dat het fans deed denken 'dat we een echte linksback hadden.' Hij reflecteert: 'Dat was de wedstrijd waarin ik eindelijk thuishoorde in een Liverpool-shirt. Alles ging vanaf daar alleen maar omhoog.'
Onder Klopp werd Robertson een meedogenloze pressingmachine en een creatieve kracht vanaf de backpositie, onderdeel van een team dat samen uitgroeide tot wereldoverheersers. 'Mo Salah tekende niet als de beste speler ter wereld. Virgil van Dijk was nog niet de beste centrale verdediger. Alisson, Trent, Hendo – we waren allemaal op deze reis', herinnert hij zich. De intensiteit was zodanig dat tegenstanders al voor de aftrap verslagen waren. 'We versloegen teams in de tunnel. Echt. Schotse teamgenoten stonden in de rij en dachten: we gaan vandaag onze sokken eruit moeten lopen.' Die omgeving, waar iedereen van coaches tot ondersteunend personeel een enkele visie omarmde, produceerde een tijdperk van meedogenloos succes.
De trofeeënkast groeide met Champions League-glorie in Madrid, een eerste competitietitel in 30 jaar, een Carabao Cup en meer, maar de iconische beelden tonen vaak Robertson: het haar van Lionel Messi in de war maken tijdens de comeback tegen Barcelona, brullen na een derbygoal of zwaaien met zilverwerk. Toch benadrukt hij dat het proces, niet de prijzen, zijn trots definieert. De backsamenwerking met Trent Alexander-Arnold duwde beiden naar wereldklasse en herdefinieerde de aanvallende eisen van de positie. Deze week bracht een afscheidsbericht van Alexander-Arnold – een foto van die Champions League-winst in 2019 – Robertson bijna tot tranen.
Dit seizoen stond echter in de schaduw van onvoorstelbare tragedie. Het auto-ongeluk dat teamgenoot Diogo Jota en zijn broer in Spanje afgelopen juli het leven kostte, schokte de club. 'Voetbal deed er niet toe. We gaven wekenlang niets om voetbal. Niemand wilde trainen. Fysiotherapeuten wilden je niet behandelen', legt Robertson uit. De emotionele tol was enorm, met de openingswedstrijd van het seizoen tegen Bournemouth die een diep aangrijpende gelegenheid werd terwijl Jota's familie toekeek. Na de 20e minuut zakte de prestatie in – 'de emotionele impact die het op ons allemaal had.'
Liverpool's seizoen was wisselvallig. Nieuwe, opwindende aankopen hebben tijd nodig om zich aan te passen, terwijl enkele gevestigde sterren niet hun gebruikelijke niveau haalden. 'We zijn te makkelijk om tegen te spelen geweest', geeft Robertson toe. Toch blijft hij vertrouwen houden: 'Ze hebben meer dan genoeg in die kleedkamer om weer succesvol te zijn.' Hij ziet dit niet als een volledige wederopbouw maar als een overgangsfase, ver verwijderd van het startpunt in 2017 maar geduld vergend terwijl de selectie samensmelt.
Robertson's band met de stad weerspiegelt de Glasgowse opvoeding die hem vormde. 'Liverpool en Glasgow zijn zeer vergelijkbare steden met vergelijkbare mensen en vergelijkbare dingen die belangrijk voor hen zijn', zegt hij. Een nieuwe muurschildering bij Anfield draagt de inscriptie 'Geboren in Glasgow, gemaakt in Liverpool', een bewijs van een connectie die verder gaat dan voetbal. Hij vertrekt met 377 optredens, een aantal dat zijn duurzaamheid en consistentie onderstreept.
Terwijl hij weggaat, heeft hij geen honger naar de schijnwerpers. 'Ik ben blij dat een van onze Egyptische vrienden misschien wat meer in de schijnwerpers staat. Ik kan er gewoon onderdoor glippen', grapt hij, verwijzend naar Mohamed Salah. De jongen die ooit niets had, vertrekt als legende, nadat hij alles heeft gegeven. 'Iedereen is kapot als je Liverpool verlaat', zegt hij, maar de overheersende emotie is trots. De berg is beklommen, en het uitzicht vanaf de top is onvergetelijk.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
