In een seizoen dat werd gekenmerkt door meedogenloze achtervolging, haalde Celtic uiteindelijk Hearts in op de meest dramatische manier die denkbaar is op de laatste dag van de Scottish Premiership-campagne. Lang achterstand in de wedstrijd en met een overwinning nodig om de titel veilig te stellen, produceerden de Hoops twee doelpunten in de slotminuten — de winnende goal diep in de blessuretijd — om een 2-1 overwinning te grijpen en een achtervolging van acht maanden te beëindigen die hen 32 opeenvolgende competitiewedstrijden achter de feiten aan had laten lopen. De 2.880 minuten aan veldactie die Hearts bovenaan de ranglijst hadden gehouden, werden tenietgedaan in een drie minuten durende periode van late chaos, waarmee een titelzege werd bezegeld die door de geschiedenis van de club zal echoën.
De wedstrijd in Celtic Park begon zoals het seizoen verliep: Celtic miste de scherpte terwijl Hearts standvastig verdedigde. Lawrence Shankland, de bezoekende aanvoerder en talisman, kopte Hearts kort na het halfuur op voorsprong — hun enige schot op doel die middag. Voor de thuisploeg was het een dreun. Ze hadden in de eerste 30 minuten geen enkel schot op doel geregistreerd en slechts twee balcontacten in het strafschopgebied van Hearts. De vroege achterstand betekende dat Celtic nu twee doelpunten nodig had tegen een ploeg die in 37 competitieduels slechts 23 keer had geïncasseerd.
Martin O'Neill, in zijn tweede ambtstermijn als Celtic-manager na een turbulent seizoen met de korte heerschappij van Wilfried Nancy, had een transformatieve tweede helft nodig. Zijn wijzigingen bleken beslissend. Invaller Kelechi Iheanacho bracht urgentie, en de druk leidde uiteindelijk tot een penalty die Arne Engels benutte om de gelijkmaker te scoren. Toch bleef Celtic tandeloos naarmate de klok de 70e minuut passeerde. Iheanacho raakte de paal met nog 11 minuten te gaan, en Benjamin Nygren dwong een geweldige redding af van Alexander Schwolow, maar de tijd gleed weg.
Hearts werd geteisterd door een reeks blessures die hen deed vasthouden. Beni Baningime moest eraf, en kort daarna vielen Michael Steinwender, Stephen Kingsley en Alexandros Kyziridis allemaal uit. Hoewel ze doorvochten, putte de opeenstapeling van kwetsuren zichtbaar hun energie uit en herschikte hun defensieve vorm. Elke onderbreking bracht meer groen-witte druk, en de weerstand van de bezoekers begon te barsten onder het gewicht van aanhoudende aanvallen.
Toen kwam het moment dat de titel besliste. In de 87e minuut leverde Callum Osmand — zijn eerste wedstrijd sinds begin november — een nauwkeurige voorzet die Daizen Maeda met een klinische afronding benutte. Maeda, die in elk van zijn vorige vijf competitieduels had gescoord, was in tranen bij het eindsignaal, overweldigd door een goal die zijn Celtic-carrière zal bepalen. Het was zijn zevende treffer in die cruciale reeks wedstrijden, en het belichaamde de nooit-opgeven-geest die O'Neill had bijgebracht ondanks een seizoen vol wisselvalligheid.
De blessuretijd werd verlengd tot acht minuten terwijl Hearts alles naar voren gooide in de hoop op een gelijkmaker die de titel terug aan hen zou hebben gegeven. Hun wanhoop was voelbaar, maar liet gaten achterin. In de laatste seconden brak Osmand los op een counter, sprintte vrij met twee teamgenoten, en rolde de bal in het lege net om een chaotische 2-1 overwinning te bezegelen. Het lawaai in Celtic Park was oorverdovend, maar de feestvreugde sloeg al snel om in controverse.
Er brak een veldbestorming uit toen er officieel nog 30 seconden op de klok stonden. Een deel van de Celtic-supporters stroomde het veld op, waardoor de laatste momenten werden afgebroken en lelijke taferelen ontstonden die de gelegenheid ontsierden. Hearts-medewerkers waren naar verluidt woedend, en de spelersbus van de bezoekers vertrok snel uit veiligheidsoverwegingen. Een onderzoek is zeker, en de Schotse voetbalautoriteiten zullen zich moeten buigen over wat velen zagen als een beschamend einde aan een triomfantelijke thuiswedstrijd. De competitie bevestigde later dat het eindsignaal was gegaan, maar de schade aan het imago van de sport was aangericht.
Voor O'Neill bracht de overwinning persoonlijke revanche. In een eerdere ambtstermijn bij Celtic Park had hij twee keer de titel op de laatste dag verloren. Deze keer keerden zijn tactische aanpassingen en de weigering van het team om de nederlaag te accepteren het verhaal om. De 74-jarige's band met de club is soms roerig geweest — hij kreeg eerder in de campagne vijandigheid te verduren — maar zijn vermogen om late doelpunten te ontlokken en chaotische wedstrijden te managen, maakte het verschil. Sommige fans roepen al om een standbeeld ter ere van zijn prestatie om een gebrekkige ploeg naar het kampioenschap te slepen.
Hearts zal ondertussen terugkijken op een seizoen dat zoveel beloofde. Onder manager Derek McInnes en met steun van de Foundation of Hearts en geldschieters als Tony Bloom en James Anderson heeft de club een duurzaam model opgebouwd dat hen in de race moet houden. De data-gedreven aanpak van Jamestown Analytics heeft hun scouting verscherpt, en de pijn van deze nederlaag kan een nieuwe push voor volgend seizoen voeden. Maar de directe smart is diep: ze stonden drie minuten van een historische titel en zagen die in een oogwenk verdwijnen.
Celtic staat nu voor een zomer van aanzienlijke wederopbouw. De besluitvorming boven O'Neill is het hele seizoen in twijfel getrokken, en er wordt een evaluatie verwacht. De titel, gewonnen met de kleinste marge, wist de onderliggende problemen niet uit — gebrek aan creativiteit, defensieve zwaktes en selectiediepte. Maar in een seizoen waarin 'net genoeg' het refrein werd, vatte de late dramatiek tegen Hearts de veerkracht samen die uiteindelijk de twee Glasgowse rivalen scheidde.
Dit was niet zomaar een competitiewinst; het was een psychologische triomf. Acht maanden lang joeg Celtic achter schaduwen aan. Ze wonnen wedstrijden die ze leken te verliezen, vonden goals in de laatste stuiptrekkingen, en overleefden de omwenteling van coaches en wisselvalligheid van spelers. De taferelen op de laatste dag — zowel de extase als de schaamte — zullen in het geheugen van het Schotse voetbal gegrift staan, als herinnering aan hoe dun de lijn tussen glorie en wanhoop kan zijn.
Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.