Juventus zal het volgende seizoen doorbrengen zonder Champions League-voetbal, en een nauwkeurig onderzoek van hun Serie A-campagne onthult een eenvoudige, zij het pijnlijke, boosdoener: een onvermogen om dominantie om te zetten in doelpunten. De veelbesproken problemen van de Bianconeri waren niet te wijten aan tactische ineenstorting of gebrek aan identiteit onder Luciano Spalletti, maar eerder aan chronische verkwisting voor het doel die hen direct twintig punten kostte tegen tegenstanders die ze naar verwachting zouden verslaan.
In een seizoen waar de marges flinterdun waren, bleken die twintig verloren punten catastrofaal. De schade werd toegebracht door wedstrijden tegen Torino (uit en thuis), Fiorentina, Lecce, Cagliari, Lazio, Sassuolo en Verona—teams die lager in de tabel eindigden dan Juventus en op papier over veel minder technische kwaliteit beschikten. Ondanks dat ze deze wedstrijden controleerden met balbezit percentages variërend van 58% tot 78%, en in totaal 57 schoten op doel genereerden over de negen wedstrijden, liep Juve weg met slechts een fractie van de beschikbare punten.
Statistische dominantie werd een lege maatstaf naarmate het seizoen vorderde. In elk van die negen uitwedstrijden creëerden Spalletti's mannen duidelijke kansen en dwongen ze tegendoelmannen in actie, maar vonden ze steeds manieren om te missen. De verkwisting werd verergerd door mentale broosheid in de zestien: twee gemiste penalty's—Jonathan David tegen Lecce en Manuel Locatelli tegen Sassuolo—voelden als lood aan de enkels van het team, elke gemiste strafschop vertegenwoordigde punten die nooit arriveerden.
Zelfs een gedeeltelijk herstel van die verspeelde kansen zou het verhaal van het einde van het seizoen hebben herschreven. Had Juventus de hoofd-tot-hoofd superioriteit omgezet in zelfs de helft van die twintig punten, dan waren ze tweede geëindigd, comfortabel in de Champions League-plaatsen. De hypothetische volledige twintig punten—een onrealistisch maar illustratief gedachte-experiment—zou hen tot kampioen hebben gekroond met 89 punten, twee meer dan Inter. Die duidelijke 'wat als' onderstreept hoe één enkele terugkerende fout een hele campagne heeft laten mislukken.
De directe nasleep is een aanzienlijke financiële en sportieve klap. Het missen van de elitecompetitie van Europa betekent een verlies van tientallen miljoenen aan inkomsten, verminderde aantrekkingskracht op de transfermarkt, en een moeilijkere klus om toptalent te overtuigen om deel te nemen aan een project dat nu buiten de elite staat. Voor een club die nog aan het herbouwen is na jaren van onrust, is de afwezigheid van Champions League-avonden in het Allianz Stadion meer dan alleen een competitieve tegenslag—het dreigt een cyclus van middelmatigheid te bestendigen waar Juventus al jaren tegen vecht.
Nergens was de doelpuntencrisis duidelijker dan in de spitsendepartement. Het duo Jonathan David en Loïs Openda, dat de aanvallende last zou moeten dragen, leverde rampzalige resultaten op. Hun gezamenlijke output viel zo ver onder de verwachtingen dat het Spalletti dwong tot constante tactische herschikkingen. Ondertussen leed Dusan Vlahovic—de topaanvaller van de club wanneer fit—aan een reeks frustrerende spierblessures die zijn optredens beperkten en elke ritmeopbouw verhinderden. De herhaalde afwezigheden van de Servische aanvaller lieten een leegte achter die niemand kon vullen.
Om de zaken te compliceren, is Vlahovic's contractuele situatie slecht aangepakt. Tijdens het seizoen verschoof de hiërarchie hun standpunt van het zien van hem als een marginale figuur naar het beschouwen van hem als nuttig, en nu—voornamelijk voor Spalletti in plaats van het management—bijna onmisbaar. De kamp van de speler heeft echter de realiteit van zijn onderhandelingspositie niet volledig begrepen: een aanvaller met wisselvallige Serie A-rendement (10, 16 en 10 goals in voorgaande campagnes) en een seizoen gedefinieerd door de ziekenboeg kan geen maximale hefboom uitoefenen. Toch sleept de saga voort, waardoor elke oplossing voor het meest urgente probleem op het veld wordt uitgesteld.
Spalletti, in zijn haat-liefdeverhouding met het bestuur, heeft geen geheim gemaakt van zijn frustratie. Het Tuttosport-editorial merkt op dat het de coach is die Vlahovic nu als randvoorwaardelijk essentieel beschouwt, terwijl het frontoffice minder overtuigd lijkt. Deze disconnectie zou de zomer kunnen bepalen, aangezien Juve ofwel de Vlahovic-kwestie moet regelen ofwel beslissend moet handelen om een centrumspits aan te trekken die ten minste 18 competitiedoelpunten kan scoren, ondersteund door een betrouwbare plaatsvervanger die de helft daarvan kan bijdragen.
De bredere implicaties voor de selectie zijn duidelijk: een radicale herziening van de aanvalseenheid is niet onderhandelbaar. Nu de Champions League-inkomsten ontbreken, worden creatieve oplossingen op de transfermarkt van het grootste belang. De club kan zich niet veroorloven de fout te herhalen van vertrouwen op aanvallers die niet presteren wanneer het er het meest toe doet. Elke les uit het twintigpunten-debacle wijst op dezelfde conclusie: verkwisting in het strafschopgebied is een luxe die geen ambitieus team kan overleven.
Naarmate de zomer vordert, staat Juventus voor een bepalende transferperiode. De marge voor fouten is verdwenen. De cijfers—57 schoten op doel en overweldigend balbezit omgezet in enorme frustratie—bewijzen dat het systeem tot op zekere hoogte werkt. Maar zonder koelbloedige afmakers wacht er nog een seizoen van wat-als. Op basis van berichtgeving van Tuttosport.
