In een verbazingwekkende ommekeer van het lot worden Cole Palmer en Phil Foden naar verwachting buiten de Engelse WK-selectie gelaten, volgens BBC Sport. Slechts twee jaar nadat ze voorbestemd leken om de toekomst van het nationale team te leiden, zijn de twee ten prooi gevallen aan Thomas Tuchels meedogenloze selectiecriteria, die huidige vorm boven reputatie uit het verleden stellen.
De opkomst van het duo was niet minder dan meteoorachtig. Op Euro 2024 begon Foden de finale tegen Spanje, terwijl Palmer van de bank kwam om een dramatische gelijkmaker te scoren, waarmee ze hun status als onmisbare troeven voor de Three Lions leken te bevestigen. Dat jaar won Foden de PFA Speler van het Jaar-prijs en werd Palmer uitgeroepen tot Engels Man van het Jaar - een bewijs van hun groeiende invloed. Beiden kwamen uit de academie van Manchester City, en hoewel Palmer naar Chelsea moest vertrekken om zijn potentieel volledig te ontketenen, leken hun parallelle trajecten elkaar weer te kruisen op het grootste podium ter wereld in 2026.
Toch tikt de klok van het voetbal snel. De productiviteit van Palmer dit seizoen - negen doelpunten in 25 Premier League-wedstrijden - valt in het niet bij de elektrische vorm die hem 37 competitiedoelpunten opleverde in zijn eerste twee seizoenen op Stamford Bridge. De vonk is gedoofd; de momenten van gewaagde briljantie die zijn handelsmerk werden, hebben hem grotendeels verlaten. Ondertussen is de achteruitgang van Foden nog langduriger. Een reeks van zes doelpunten in vijf wedstrijden voor Kerstmis bood valse hoop, maar sindsdien heeft hij niet meer gescoord, een wereld verwijderd van zijn 27 doelpunten in alle competities in het seizoen 2023-24.
Tuchel, aangesteld om succes te behalen op het WK, heeft duidelijk gemaakt dat reputatie weinig telt. Afgezien van een paar uitzonderingen - misschien John Stones - vertrouwt de manager op wat spelers nu leveren, niet wat ze in het verleden hebben bereikt. Jude Bellingham blijft onaantastbaar ondanks eerdere twijfels van Tuchel, terwijl Morgan Rogers van Aston Villa zijn plaats heeft verstevigd door consistent vertrouwen. Zelfs Morgan Gibbs-White, de mede-topscorer onder Engelse spelers in de Premier League met 14 goals dit seizoen, heeft niet genoeg gedaan om zich naar binnen te werken; zijn enige competitieve minuten onder Tuchel kwamen tegen de underdog Andorra.
Het beslissende moment voor Foden kwam in de vriendschappelijke wedstrijd van maart tegen Uruguay. Bij afwezigheid van aanvoerder Harry Kane kreeg Foden de felbegeerde nummer 10-rol - een gouden kans om zijn waarde te bewijzen. In plaats daarvan dwaalde hij als een perifere figuur door de wedstrijd, zakte diep in op zoek naar balcontacten maar bood weinig dreiging. Het geduld van Tuchel raakte na slechts 56 minuten op, hij verving Foden voor Palmer in een zet die nu klinkt als een definitief vonnis. Het experiment was mislukt, en Fodens internationale status kelderde.
Blessuregreep vervolgens in om het verhaal te hervormen. Eberechi Eze van Arsenal miste die vriendschappelijke wedstrijden in maart, waardoor Palmer en Foden de kans kregen om hun claims te onderbouwen. Maar de inspiratieloze 1-1 van Engeland tegen Uruguay en een 1-0 nederlaag tegen Japan benadrukten alleen maar het creatieve vacuüm van het team. Zonder Eze miste de aanval het tempo en de onvoorspelbaarheid die zijn handelsmerk waren geworden onder Tuchel. De coach kwam uit dat raam meer overtuigd dan ooit van Ezes cruciale rol als gamechanger vanaf de bank of als starter die in staat is verdedigingen uit te rekken.
Ezes statistische output voor Arsenal - zeven goals en twee assists in de Premier League-titelwinnende campagne - springt misschien niet van de pagina, maar zijn impact voor Engeland is onmiskenbaar. Drie goals in zes WK-kwalificatiewedstrijden voor Tuchel spreken van een speler die geniet van het internationale podium en past in het tactische plan van de manager. Zijn vermogen om snelheid en sluwheid in te brengen biedt een contrast met de robuustere stijlen van Bellingham en Rogers, waardoor hij een ideale derde optie is in de pikorde van aanvallende middenvelders.
Voor Palmer en Foden zijn de gevolgen duidelijk. Ooit beschouwd als automatische basisplaatsen, bevinden ze zich nu volledig buiten de selectie, ingehaald door een speler die zijn kans greep terwijl zij faalden. De teleurstelling zal pijn doen, maar het zou ook als katalysator moeten dienen. Met respectievelijk 23 en 24 jaar hebben ze de tijd nog aan hun zijde, maar ze moeten de consistentie en branie herontdekken die hen ooit onaantastbaar maakten.
De bredere les van Tuchels selectie is duidelijk: in elite internationaal voetbal is het verleden een vreemd land. De bereidheid van de manager om gevestigde namen te laten vallen ten gunste van vormgedreven keuzes stuurt een krachtige boodschap naar elke speler in de Engelse opstelling - presteer nu of riskeer achtergelaten te worden. Met het WK in zicht is niemand veilig, en die meedogenloze rand is precies wat Engeland nodig heeft om decennia van toernooi-hartzeer te beëindigen.
Terwijl het stof neerdaalt op een dramatische selectie-aankondiging, zullen de weglatingen van Palmer en Foden wekenlang worden besproken. Hun val van helden van Euro 2024 tot WK-outcasts weerspiegelt de brute snelheid van de sport, waar de sterren van gisteren snel vergeetbare bijgedachten van morgen kunnen worden. Of ze hun plaatsen kunnen heroveren, hangt af van hoe ze reageren op deze professionele tegenslag.
Gebaseerd op berichtgeving van BBC Sport.
