De terugkeer van Paraguay naar het WK na een afwezigheid van 16 jaar is een bewijs van de transformerende kracht van een duidelijke visie. Toen Gustavo Alfaro in augustus 2024 het roer overnam, erfde hij een ploeg die haar identiteit had verloren, doelloos door toernooien zwierf zonder defensieve stevigheid of aanvallende vloeiendheid. Zijn diagnose was bot en direct: "Paraguayaanse DNA, intensiteit en clean sheets. Dat is wat ons naar het WK zal brengen." Het was niet alleen retoriek; het was een blauwdruk die de Albirroja opnieuw zou definiëren.
Alfaro, een Argentijnse coach beroemd om defensieve organisatie, bracht een rigide 4-4-2 vorm aan die het kenmerk van het team werd. Alleen in kwalificatiewedstrijden op grote hoogte tegen Ecuador en Bolivia schakelde hij af en toe over naar een vijfmans defensie, om zijn spelers te beschermen tegen de extreme omstandigheden. Deze tactische discipline leverde onmiddellijk resultaten op. In zijn eerste wedstrijd als coach, een reis naar Montevideo, zag Paraguay eruit als een ander team. Die veerkracht vertaalde zich in historische thuisoverwinningen op Brazilië en Argentinië, resultaten die zelfs de meest sceptische fans ervan overtuigden dat de "nieuwe" Albirroja echt was.
De weg naar kwalificatie was geplaveid met stoere uitwedstrijden. Alfaro's mannen verloren slechts één keer op pad onder zijn leiding - nipt van Brazilië - en behaalden heldhaftige gelijke spelen in enkele van de zwaarste omgevingen van het continent. Op de 4.100 meter hoge hoogte van Bolivia, de ijle lucht van Ecuador op 2.800 meter en de drukkende luchtvochtigheid van Barranquilla tegen Colombia, weigerde Paraguay te bezwijken. Het beslissende moment kwam met een gespannen 0-0 gelijkspel thuis tegen Ecuador, een resultaat dat euforie veroorzaakte. President Santiago Peña riep een nationale feestdag uit, een gebaar dat onderstreepte wat de prestatie betekende voor een natie die jaren van teleurstelling had doorstaan.
In het hart van deze heropleving staat Julio Enciso, een speler wiens talent het sublieme benadert. Bekend als "La Joya" (Het Juweel), Enciso's reis van een bescheiden achtergrond - zijn moeder schoonmaakster, zijn vader straatverkoper - naar de Premier League was al een sprookje. Een verbluffend Puskás Award-waardig doelpunt voor Brighton tegen Manchester City kondigde zijn gaven aan, maar blessures en trainerswisselingen deden hem zijn weg verliezen. Een verhuizing naar Strasbourg heeft zijn carrière nieuw leven ingeblazen, en ter nagedachtenis aan zijn grootvader vervult hij nu een levenslange droom. "Ik draag dit aan hem op. Hij kijkt vast naar me vanuit de hemel," zei Enciso, die de emotionele kern van dit team belichaamt.
Terwijl Enciso voor de magie zorgt, is de basis gebouwd op onbezongen helden. Andrés Cubas, een kleine middenvelder van slechts 1,68 m, is de spil. Geboren in Argentinië en ooit een Argentijns U20-international, beloofde Cubas zijn in Paraguay geboren moeder dat hij haar natie zou vertegenwoordigen als hij de kans kreeg. Hij is niet fysiek imposant, maar zijn intelligentie, positionering en meedogenloze vasthoudendheid maken hem onmisbaar. Hij wint duels, recycleert balbezit en zorgt voor snelle omschakelingen - een stille dirigent die het systeem laat zoemen.
Een andere opkomende kracht is Damián Bobadilla, een 24-jarige box-to-box middenvelder die nu zijn kunsten vertoont bij São Paulo. In tegenstelling tot zijn vader Aldo, een gerespecteerd voormalig doelman, koos Damián voor het veld, maar hij spreekt met evenveel genegenheid: "Mijn vader had geen cape, maar hij vloog van paal naar paal." De jongere Bobadilla heeft die krijgersgeest geërfd, waarbij hij fysiek combineert met kalm besluitvormingsvermogen. Zijn opkomst bij Cerro Porteño en naadloze aanpassing aan het Braziliaanse voetbal suggereren een speler die klaar is voor het wereldtoneel.
Paraguayaanse fans, die sinds 2010 verstoken waren van WK-actie, zullen naar verwachting in groten getale reizen ondanks torenhoge kosten. Pakketten met wedstrijdtickets voor alle drie de groepswedstrijden beginnen bij $20.000 - een verbijsterend bedrag in een land waar het gemiddelde maandloon rond de $450 schommelt. Toch zullen de Albirroja-aanhangers de stadions in Inglewood en Santa Clara omtoveren tot een zee van rood, wit en blauw, vergezeld van het iconische gezang: "La Albirroooo, la Albirroooo, la Albirroja, la Albirroooo!"
De politieke achtergrond voegt een ongebruikelijke laag toe. Paraguay's langdurige alliantie met de Verenigde Staten blijft stevig, waarbij president Peña de herverkiezing van Donald Trump "een droom die uitkomt" noemde. Trumps terloopse opmerking dat Peña een "jonge, knappe man" was, voordat hij toevoegde "Ik hou niet van jonge, knappe mannen," diende echter als herinnering aan de onvoorspelbare dynamiek die wereldwijde gebeurtenissen vergezelt. Op het veld zijn dergelijke afleidingen irrelevant; Alfaro's focus ligt uitsluitend op het maken van Paraguay de moeilijkste tegenstander in Groep B.
Alfaro, bekend als "El Cazador" (De Jager) naar zijn boek "Cazadores de Utopías Imposibles," geeft vaak filosofische wijsheden. Hij citeert beroemd een citaat toegeschreven aan basketballegende Pat Riley: "Als ik een aanvallend team wil bouwen, moet ik eerst werken aan defensieve discipline, anders vlieg ik eruit." Die filosofie heeft al een Ecuadoriaans team naar het WK 2022 gebracht, en nu heeft hij de prestatie herhaald met een Paraguay-team dat zijn eigen stoïcijnse persoonlijkheid weerspiegelt. Als ze hun defensieve muur kunnen combineren met Enciso's wedstrijdveranderende briljantie, kan een andere onmogelijke utopie binnen handbereik zijn.
Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.