Sabri Lamouchi verborg zijn frustratie niet. De Tunesische bondscoach hekelde publiekelijk een 'gebrek aan respect' van Louey Ben Farhat, de 19-jarige aanvaller die een plek in de selectie van de Carthage Eagles voor het WK 2026 afwees. "Ik kreeg vanmorgen een telefoontje van de vader van Louey Ben Farhat. Hij zei me dat het te vroeg was voor de speler en weigerde. Ik was geschokt. Ik belde Louey, hij nam niet op. Ik belde zijn vader terug, hij nam ook niet op. Het is een gebrek aan respect! Deze zaak is gesloten," vertelde Lamouchi aan L'Equipe. De harde woorden zetten de toon voor een controverse die Tunesië in verwarring heeft gebracht slechts enkele weken voor het toernooi begint in de Verenigde Staten, Mexico en Canada.
Ben Farhat, een in Duitsland geboren aanvaller die uit de academie van Karlsruher SC komt, had pas onlangs zijn internationale toekomst aan Tunesië verbonden. Eind maart verdiende hij zijn eerste twee caps in vriendschappelijke wedstrijden, met in totaal 63 minuten tegen Haïti (een 1-0 overwinning) en Canada (een 0-0 gelijkspel). De optredens werden gezien als een teken dat de dubbele nationaliteit de Noord-Afrikaanse kant had gekozen boven het land van zijn geboorte. Zijn clubvorm in de 2. Bundesliga — zes doelpunten in 19 optredens dit seizoen — had hem al gekenmerkt als een rijzende ster met de fysieke middelen om verdedigers lastig te vallen.
Voor Lamouchi, een Fransman die de Tunesische baan aannam met de opdracht om voort te bouwen op de bemoedigende WK-prestatie van 2022, was de opname van Ben Farhat onderdeel van een bredere strategie om jeugd in een ervaren ploeg te injecteren. Tunesië's tegenstanders in Groep F — Zweden, Japan en Nederland — staan allemaal in de top 30 van de FIFA-ranglijst, en elk voordeel telt. Ben Farhat's snelheid en directheid boden een ander dimensie vanaf de bank. Dat de speler en zijn entourage op het laatste moment afhaakten, heeft een bittere nasmaak achtergelaten.
De tijdlijn van gebeurtenissen voegt een gevoel van verraad toe. Lamouchi had zijn 26-koppige selectie al benoemd, en Ben Farhat's naam stond erop. De coach hoorde van de verandering van gedachten van de speler pas via een telefoontje van de vader op vrijdagochtend. Toen Lamouchi probeerde de speler rechtstreeks te bereiken, werden zijn oproepen niet beantwoord. De daaropvolgende stilte van zowel vader als zoon versterkte de vermeende minachting. In het internationale voetbal zijn dergelijke afwijzingen op het laatste moment zeldzaam, vooral nadat een speler al is gecapped.
"Deze zaak is gesloten," verklaarde Lamouchi, maar de nasleep zal blijven hangen. Tunesië moet nu zijn plannen aanpassen zonder een speler die naar verwachting diepte in de aanval zou bieden. De timing kon niet slechter: met het WK iets meer dan twee maanden weg, zijn de laatste voorbereidingen van het team al aan de gang. Het vervangen van een selectielid in dit stadium kan de tactische cohesie en het team moreel verstoren. Lamouchi zal waarschijnlijk een alternate promoveren, maar de afleiding is ongewenst.
Voor Ben Farhat lijkt de beslissing een berekende gok op een toekomst met het Duitse nationale team. Geboren in Waiblingen en volledig opgeleid in het Duitse systeem, komt hij nog steeds in aanmerking om internationaal het land van zijn geboorte te vertegenwoordigen. Zijn weigering om zich nu aan Tunesië te binden, wijst waarschijnlijk op een overtuiging dat hij later in de selectie van Julian Nagelsmann kan breken. De weg is echter verre van gegarandeerd; Duitsland heeft een diepe pool van jong aanvallend talent, en Ben Farhat's 2. Bundesliga-referenties rechtvaardigen misschien nog geen senior-erkenning.
Het incident benadrukt ook de steeds vaker voorkomende touwtrekkerij om spelers met een dubbele nationaliteit. Tunesië heeft historisch geprofiteerd van de diaspora, met talenten als Hannibal Mejbri en Ellyes Skhiri, die in Europa zijn geboren en getogen. De zaak Ben Farhat toont echter de risico's wanneer een speler een kleinere bond als springplank gebruikt. Voor Lamouchi is het gebrek aan communicatie het meest pijnlijk. De speler en zijn vader hebben een coach die vertrouwen had getoond door de tiener snel te laten doorstromen naar een WK-selectie, letterlijk laten zitten.
De zet kan ook gevolgen hebben op clubniveau. Karlsruhe, momenteel middenmoter in de Duitse tweede klasse, zal zijn jonge aanvaller onder verhoogde aandacht zien komen. Terwijl clubs zich zelden bemoeien met internationale voorkeur, kan de saga de relatie van Ben Farhat met teamgenoten en fans beïnvloeden, vooral degenen met banden met Arabische landen. De speler zal op het veld moeten presteren om het lawaai te rechtvaardigen.
Vooruitkijkend moet Lamouchi nu zijn troepen verzamelen en zich concentreren op de monumentale taak in Groep F. Nederland met zijn wereldklasse verdediging, Zweden met zijn fysiek en Japan met zijn technische precisie vormen drie verschillende bedreigingen. Zonder Ben Farhat's potentiële X-factor kunnen de aanvalsopties van Tunesië er dunner uitzien. De coach zal leunen op steunpilaren zoals Wahbi Khazri en jongere spelers zoals Anis Ben Slimane om de creatieve last te dragen.
De controverse roept ook vragen op over de rol van spelersentourages in internationale beslissingen. Ben Farhat's vader zou Lamouchi hebben verteld dat het "te vroeg" was voor zijn zoon om zich aan Tunesië te binden, wat wijst op een wens om opties open te houden voor een mogelijke Duitse oproep. Of de speler zich een weg kan banen naar de Nationalmannschaft moet nog blijken, maar voor nu is de deur naar Tunesië stevig gesloten.
Met het WK snel naderend, zijn dit soort verhalen een herinnering aan de menselijke dynamiek achter selecties. Vertrouwen, communicatie en toewijding zijn net zo vitaal als talent. Lamouchi's openlijke frustratie dient als waarschuwing voor elke speler die een nationale oproep lichtvaardig zou kunnen behandelen. Voor een coach die vecht om een winnaarsmentaliteit te installeren, kan de afwijzing van Ben Farhat een strijdkreet worden of een blijvende afleiding.
Op basis van berichtgeving van L'Equipe.