Toen Thomas Tuchel in oktober 2024 werd onthuld als bondscoach van Engeland, was dat het hoogtepunt van een van de meest nauwgezette en geheime wervingsprocessen die de FA ooit heeft ondernomen. Een nieuw boek, Inside England: Behind the Scenes of the Three Lions’ World Cup Dream, onthult de buitengewone inspanningen die de FA leverde om de Duitse coach te identificeren en aan te trekken, culminerend in een geheime ontmoeting op de luchthaven waar Tuchel algemeen directeur Mark Bullingham en technisch directeur John McDermott versteld deed staan met een gedetailleerd, emotioneel geladen plan om Engeland's lange wachten op een tweede WK-ster te beëindigen. Dit interne verslag, gebaseerd op interviews met sleutelfiguren van de FA, werpt nieuw licht op een proces dat even klinisch als geheimzinnig was, en waarom Tuchel naar voren kwam als de ideale kandidaat om Gareth Southgate op te volgen.
De zoektocht van de FA begon niet met een lijstje namen, maar met data. Bullingham gaf twee externe analysebureaus de opdracht om een profiel te maken van de succesvolle moderne internationaal manager, en paste dat model vervolgens aan op de specifieke spelersgroep van Engeland. De top 50 coaches ter wereld werden beoordeeld op een reeks metrieken, waaronder het vermogen om spelers te ontwikkelen, prestaties in knock-outtoernooien, tactische flexibiliteit, en een soort 'expected goals for managers' – waarmee werd gemeten of zij beter of slechter presteerden dan op basis van hun middelen mocht worden verwacht. Hieruit kwamen drie niveaus naar voren: coaches met een hoog potentieel die nog in opkomst waren, elitecoaches die al op het hoogste niveau presteerden, en een kleine groep 'super-elite' managers die de grootste prijzen hadden gewonnen bij de meest veeleisende clubs.
Cruciaal was dat de FA een extra filter toepaste: alleen degenen die op het hoogtepunt van het Engelse voetbal hadden gewerkt en een intuïtief begrip toonden van de ritmes en spelers, kwamen in aanmerking. Dit beperkte het super-elite veld tot slechts vijf namen. Het proces verschoof vervolgens van een traditioneel interviewformat naar wat Bullingham een 'geweerschotsaanpak' noemde – discreet, persoonlijk en zeer gericht. De FA erkende dat ze het project aan deze kandidaten verkochten evenzeer als dat ze hen beoordeelden, met het simpele overkoepelende criterium: 'Ik wilde iemand die we voor de spelers konden zetten en die zouden zeggen: "Dank u, u geeft ons een kans om te winnen," zei Bullingham tegen de auteurs.
Thomas Tuchel was de laatste van de vijf die de FA benaderde, en in eerste instantie bleek het moeilijk om hem zelfs aan de telefoon te krijgen. Toen McDermott eindelijk contact met hem kreeg, veranderde een kort verkennend gesprek in een gesprek dat ruim een uur duurde. Tuchel's directe, aanstekelijke passie voor het Engelse voetbal was duidelijk. Hij stelde talloze vragen over Engeland's recente Europese Kampioenschapscampagne, over individuele spelers, en sprak met oprechte warmte over zijn transformerende periode bij Chelsea, waar hij binnen enkele maanden na aankomst de Champions League won. Degenen die Tuchel kennen, zeggen dat als hij zich eenmaal vastlegt, hij er volledig voor gaat - en vanaf dat eerste contact was hij verslingerd aan de Engelse baan.
Om absolute geheimhouding te bewaren, vlogen McDermott en Bullingham naar Duitsland op aparte vluchten en ontmoetten Tuchel en zijn assistent Anthony Barry in een privékamer op de luchthaven van München. Het was hier dat Tuchel een presentatie gaf die een insider omschreef als het soort presentatie dat je zou verwachten bij een derde of vierde sollicitatiegesprek - en nog steeds diep onder de indruk zou zijn. Hij kwam met een grondige PowerPoint waarin werd uitgelegd hoe Engeland een tweede ster op het shirt zou krijgen. Elk element was uitgestippeld: de komende 18 maanden van trainingskampen op St George's Park, hoe hij het talent van de selectie optimaal zou benutten, zijn methoden om sterke spelersrelaties te onderhouden, en de belangrijkste prioriteiten voor het WK. De mate van voorbereiding, gecombineerd met zijn kenmerkende welsprekendheid en intensiteit, liet de FA-directeuren versteld staan. 'Het was briljant,' zei Bullingham.
De betrokkenheid van Anthony Barry was een belangrijke strategische bonus. McDermott had Barry eerder die dag alleen ontmoet, en was getroffen door de eigen passie en tactische scherpzinnigheid van de jonge Engelse coach. Het aanstellen van een buitenlandse manager had altijd het risico van nationalistische kritiek met zich meegebracht, maar door Barry als integraal onderdeel van Tuchel's staf te verzekeren, kon de FA tegelijkertijd een eigen coachingstalent ontwikkelen in het hart van de nationale opstelling. Hoewel de FA met ten minste drie Engelse kandidaten lager op de shortlist sprak - deels met het oog op toekomstige benoemingen - was Bullingham eerlijk over de werkelijkheid: de binnenlandse talentenpool voor managers die een groot toernooi kunnen winnen, was op dat moment simpelweg te klein.
Tuchel's aanstelling betekent een duidelijke intentieverklaring van een FA die, na opeenvolgende near misses onder Southgate, niet bereid was genoegen te nemen met minder dan de overwinning. Het cv van de Duitser - Champions League-winnaar, tactisch vernieuwer, en een coach die floreerde in de omgeving met hoge inzet van het Engelse voetbal - sluit precies aan bij het datagedreven profiel dat de FA had opgesteld. Bovendien bewees zijn periode bij Chelsea dat hij snel een band kan opbouwen met elite Engelse spelers, van Mason Mount en Reece James tot mondiale supersterren. Nu erft hij een selectie die barst van het wereldklasse talent: Jude Bellingham, Harry Kane, Declan Rice, Phil Foden, en Bukayo Saka vertegenwoordigen een generatie die verwacht mee te doen om de grootste eer van het spel.
De bredere implicaties voor het Engelse voetbal zijn diepgaand. Een buitenlandse coach van Tuchel's statuur die de leiding neemt over de Three Lions zou vroeger ondenkbaar zijn geweest; nu is het een meedogenloze, pragmatische keuze die de moderne, op bewijs gebaseerde denkwijze van de FA weerspiegelt. De geheime luchthavenontmoeting was niet alleen een sollicitatiegesprek, maar een moment van gedeelde ambitie - een fusie van Duitse precisie en Engelse kans. Tuchel's gedetailleerde visie voor de komende 18 maanden was een masterclass in voorbereiding, en het bezorgde hem een rol die nu het gewicht draagt van het decennialange verlangen van een natie. De 'tweede ster' die hij op PowerPoint-dia's presenteerde, is de enige obsessie geworden die zowel de manager als de Football Association drijft. Gebaseerd op berichtgeving van The Guardian.
