Het vier-en-een-half jaar durende huwelijk tussen Juventus en Dusan Vlahovic is geëindigd, niet met een knal maar met een botte vraag die de breuk samenvatte: "Waarom zou ik betaald worden zoals David?" Die retorische vraag, gesteld tijdens de laatste stuiptrekkingen van de contractonderhandelingen, legde de onoverbrugbare kloof bloot tussen het zelfbeeld van de spits en de rigide salarisstructuur van de club. De scheiding, bevestigd op 2 juni na een vruchteloze avondvergadering, laat beide partijen achter met een schijn van tevredenheid—Juventus ervan overtuigd dat ze op tijd stopten voor een financieel ruïneuze verlenging, Vlahovic ervan overtuigd dat hij elders op zijn pootjes terechtkomt.
De spanningen laaiden vorige zomer voor het eerst op, kort na de komst van Damien Comolli als de nieuwe architect van de club. In zijn eerste gesprek met het gevolg van de speler was Comolli bot: zoek een nieuwe bestemming voordat het contract het laatste jaar ingaat, om de schijnwerper vrij te maken voor de blokbuster-transfer van Jonathan David. Vlahovic, die in zijn laatste seizoen een gegarandeerd nettosalaris van €12 miljoen verdiende, weigerde zich te laten wegsturen. De daaropvolgende patstelling sloeg over naar de tribunes, waar fans hem meedogenloos uitfloten tijdens een oefenwedstrijd voor het seizoen, waarmee ze aangaven wiens kant ze kozen. Coach Igor Tudor schaarde zich aanvankelijk achter de harde lijn van het bestuur, maar toen David en de nieuweling Loïs Openda in de eerste campagne worstelden, werd Vlahovic de super-sub die met waanzinnige regelmaat scoorde.
Het landschap verschoof drastisch toen Luciano Spalletti het roer overnam en Vlahovic een centrale, niet-onderhandelbare rol gaf. Van eind oktober tot november bloeide hun synergie—totdat het noodlot toesloeg. Een hooggradige laesie van de musculotendineuze overgang van de linker adductor longus zette de Serviër drie maanden aan de kant, een verwoestende klap voor zowel speler als club. Spalletti zou later de afwezigheid beklagen, maar toen was het zaadje voor verlengingsgesprekken al geplant. Op aandringen van de coach werden de dialogen hervat, waarbij Juventus zich verzoende met het gebaar van Vlahovic om zaakwaarnemer Darko Ristic te omzeilen ten gunste van zijn vader Milos, die als een zachtere onderhandelingspartner werd beschouwd.
Initiële voorwaarden werden voorlopig gestructureerd: een basissalaris van €6 miljoen plus haalbare bonussen. De struikelblokken waren de transfervergoeding en agent commissies—Vlahovic eiste meer dan €8 miljoen aan extra's, terwijl Juventus dergelijke kosten beperkte tot €3 miljoen, strikt gescheiden van het jaarsalaris. Toen kwam de vierdoeien-uitbarsting in mei, en de doelpunten verschoonden definitief. In de veronderstelling van hernieuwde hefboomkracht, deed het kamp van Vlahovic een eis van €8 miljoen netto per jaar, waarmee hij boven de grens van €7 miljoen van de club uitsteeg, een drempel die zelfs kroonjuweel Kenan Yildiz niet had overschreden.
In het hart van de impasse was de schaduw van Jonathan David. De Canadees was gearriveerd met een deal ter waarde van €6 miljoen per jaar plus €12,5 miljoen aan commissies, een pakket dat, vanuit Vlahovic's perspectief, zijn eigen bijdragen onderwaardeerde. De beruchte uitspraak—"Waarom zou ik betaald worden zoals David?"—werd een manifest van zijn ontevredenheid. De relaties met Comolli, al afstandelijk, bevroren volledig. Het advies van de directeur om hem in het vroege seizoen te verkopen hing boven elke uitwisseling, vooral omdat Vlahovic's prestaties de problemen van David nog duidelijker maakten. Een ruzie tijdens de training met Manuel Locatelli tijdens de wedstrijd tegen Fiorentina wees op verdeelde kleedkamers.
Het laatste bedrijf speelde zich af op de avond van 2 juni. Juventus maakte duidelijk dat hun economische aanbod niet zou worden verbeterd, en Vlahovic reageerde met dank en vaarwel. De volgende dag arriveerde hij op Continassa alleen voor therapie en vertrok zonder ook maar een handdruk met enige bestuurder. Voor een speler die vaak zijn liefde voor de club uitsprak, voelde het vertrek kil transactioneel aan. Toch liet zijn inzet op het veld—doorzettingsvermogen om met spiervermoeidheid te spelen in de zinloze Derby della Mole aan het einde van het seizoen—een bittere nasmaak achter van wat had kunnen zijn.
Waar nu? Napoli heeft al informele vragen gesteld via vader Milos, maar de aantrekkelijkere paden leiden naar het buitenland. Bayern München, Atletico Madrid en Chelsea bieden het soort prestige en financiële kracht dat aan zijn salarisverwachtingen kan voldoen. Vlahovic koos begin juni voor een schone breuk precies omdat hij gelooft dat die opties superieur zijn aan de Juventus waar hij zou zijn teruggekeerd. De club van zijn kant heeft vrede met de scheiding. Giorgio Chiellini, sprekend vanuit zijn functie in Rome, vatte het sentiment samen: "Het spijt me heel erg—tot het laatst hield hij deze Juve dicht bij zich. Hij is een serieus persoon. Bij deze bedragen blijft hij niet in Italië, maar het is legitiem dat hij een ander soort contract zoekt."
Voor Juventus voorkomt de scheiding een mogelijke loon-Armageddon, waarbij de €7 miljoen grens die de teamharmonie ondersteunt, behouden blijft. Voor Vlahovic is het een gok dat zijn doelpuntenproductie—76 treffers in 164 wedstrijden in alle competities voor de Bianconeri—het salaris zal opleveren dat hij verdient. Maar het verhaal laat een waarschuwend verhaal achter over hoe snel een recordsignering een financiële bliksemafleider kan worden. Nu de zomerse transferperiode voor de deur staat, zal het volgende hoofdstuk van de Serviër in een nieuwe competitie worden geschreven, terwijl Juventus nu moet racen om het gat te vullen dat hij achterlaat, terwijl ze naar de dure gok van de David-deal staren.
Gebaseerd op berichtgeving van Tuttosport.
