Voor het eerst in meer dan twintig jaar is Arsenal weer kampioen van Engeland, en de emotie stond op het gezicht van Robert Pirès geschreven. De voormalige vleugelspeler, een sleutelfiguur in het legendarische 'Invincibles'-team van 2003-04, kon zijn vreugde nauwelijks bedwingen toen hij deelnam aan een live-uitzending op Canal+, vlak nadat het gelijkspel van Manchester City de langverwachte Premier League-titel van de Gunners had bevestigd. Zijn directe reactie – kusjes blazen naar de camera en de club bedanken – vatte de opluchting en rechtvaardiging samen die iedereen die verbonden is aan de club uit Noord-Londen voelde.
Pirès, die in het Frans sprak, was uitbundig in zijn lof voor een team dat jaren van bijna-overwinningen en spot van rivalen heeft doorstaan. 'Ik ben erg blij en erg ontroerd,' zei hij. 'Dit is een club die al lang geleden kampioen had moeten zijn. Ze zijn drie keer tweede geworden, en drie keer werden ze daarvoor aangevallen.' De rauwe eerlijkheid van zijn woorden onderstreepte de mentale tol van het steeds net tekortschieten, terwijl de jonge selectie van Arsenal onder Mikel Arteta uitgroeide tot een meedogenloze winnende machine.
De kritiek waarmee Arsenal te maken kreeg, was meedogenloos. Na elke mislukte titelrace verschoof het verhaal naar beschuldigingen van zwakte, gebrek aan daadkracht en het niet kunnen omgaan met druk. Pirès zei het bot: 'Drie jaar lang werden ze behandeld als verliezers of een team dat dit jaar niet goed speelt. Maar nu zijn ze kampioen, en dat maakt me echt blij.' Die strijdlust weerklonk door de fans, die hadden gezien hoe hun team uit de as van het late Wenger-tijdperk herrees om het meest constante team van de Premier League dit seizoen te worden.
De 22-jarige wacht van Arsenal op een landstitel is een verhaal van dramatische achteruitgang en moeizame wederopstanding. Toen Pirès en zijn teamgenoten in 2004 ongeslagen bleven, leek dat het begin van een dynastie. In plaats daarvan tastten financiële beperkingen door de verhuizing naar het Emirates Stadium en de opkomst van door olie gefinancierde concurrenten de positie van Arsenal aan. Het vertrek van Arsène Wenger in 2018 betekende het einde van een tijdperk en de club kreeg te maken met een identiteitscrisis. De benoeming van Arteta in 2019 was een gok op een onervaren manager, maar zijn visie van een energiek, op balbezit gericht systeem heeft nu de ultieme prijs opgeleverd.
De drie tweede plaatsen waar Pirès naar verwees, waren pijnlijk voor iedereen bij de club. De eerste, in 2022-23, zag Arsenal een groot deel van het seizoen aan de leiding staan voordat een late inzinking de titel aan Manchester City gaf. Het jaar daarop streden ze tot de laatste dag, maar kwamen opnieuw net tekort. Elke keer namen de online spot en media-aandacht toe, met analisten die zich afvroegen of deze groep de mentaliteit had om de finish te halen. Dit seizoen keerden de zaken echter, waarbij Arsenal een vastberadenheid toonde die de twijfelaars de mond snoerde.
Pirès had ook aardige woorden voor Arteta, die tijdens de magere beginjaren van zijn ambtstermijn zijn eigen stortvloed aan kritiek kreeg. 'Ik weet dat het dit seizoen niet gemakkelijk voor hem is geweest, omdat mensen raketten op hem hebben afgevuurd,' merkte de Fransman op, als metafoor voor de harde kritiek op de manager. Arteta's onwrikbare vertrouwen in zijn tactische principes en zijn spelers wierp uiteindelijk vruchten af, terwijl Arsenal defensieve degelijkheid combineerde met aanvallend flair om de competitie van begin tot eind te domineren.
Het beslissende moment kwam op een dinsdagavond, toen het onverwachte gelijkspel van Manchester City een einde maakte aan alle resterende spanning. De titel van Arsenal was bezegeld zonder dat ze zelf een bal hadden geraakt, een scenario dat bijna anticlimax voelde gezien het drama van eerdere seizoenen. Voor Pirès was het een moment van pure catharsis. Hij sprak over zijn diepe band met de club, noemde Arsenal 'een geweldige club, een familie' en herinnerde zich de invloed van Wenger en zijn voormalige teamgenoten bij het ontwikkelen van zijn beste voetbal.
Die familieband is een terugkerend thema onder oud-spelers die de unieke cultuur van Wenger hebben meegemaakt. De naam van Pirès staat in de Arsenal-folklore gegrift, niet alleen vanwege zijn doelpunten en assists, maar ook vanwege de elegantie die hij naar Highbury en het Emirates bracht. Het zien van de huidige generatie die eindelijk de trofee omhoog tilt die hij en zijn collega's gewoon waren te winnen, geeft een gevoel van continuïteit, een brug tussen het glorieuze verleden en het veelbelovende heden van de club.
De gevolgen voor de Premier League zijn aanzienlijk. De triomf van Arsenal doorbreekt de greep van Manchester City en duidt op een machtsverschuiving die het komende decennium kan bepalen. Met een jonge kern bestaande uit Bukayo Saka, Martin Ødegaard en William Saliba, zijn de Gunners gebouwd voor aanhoudend succes. De titel valideert ook de geduldige aanpak van de eigenaren Kroenke, die Arteta steunden in moeilijke tijden toen velen om zijn ontslag riepen.
De feesten van fans buiten het Emirates Stadium en in heel Londen weerspiegelden de omvang van de prestatie. Voor een generatie supporters die sinds de ongeslagen campagne alleen teleurstelling had gekend, is dit meer dan een trofee – het is een herstel van identiteit. De vreugdetafereien contrasteerden scherp met de wanhoop van de recente bijna-overwinningen, en Pirès' emotionele uitbarsting gaf stem aan die collectieve opluchting.
Vooruitkijkend is de uitdaging voor Arsenal om zelfgenoegzaamheid te vermijden, die vaak volgt op een doorbraaktitel. Arteta heeft een honger bijgebracht die suggereert dat dit nog maar het begin is, maar het competitieve landschap van de Premier League garandeert geen gemakkelijke verdedigingen. De zomerse transferperiode zal cruciaal zijn, evenals het behouden van hun sterren. Als ze diepte kunnen toevoegen en hun intensiteit kunnen behouden, is er wellicht een dynastie in de maak.
Gebaseerd op berichtgeving van L'Equipe.