Mikel Arteta zaskoczył kilkoma niespodziankami w swoim składzie Arsenalu na dzisiejszy finał Ligi Mistrzów przeciwko Paris Saint-Germain, z których najbardziej rzucającą się w oczy jest wybór Kaia Havertza do poprowadzenia linii ataku kosztem Viktora Gyökeresa.
Niemiecki napastnik, często w tym sezonie ustawiany głębiej lub na skrzydłach, dostaje szansę jako środkowy napastnik w systemie 4-2-3-1 Artety. Gyökeres, który był w doskonałej formie, musi zadowolić się miejscem wśród rezerwowych – decyzja ta sygnalizuje albo zmianę taktyczną, albo przekaz dotyczący formy i kondycji.
Inteligentne poruszanie się Havertza i umiejętność schodzenia do środka pola mogą mieć na celu zakłócenie defensywnego bloku PSG, ale rodzi to również pytania, czy Arsenal poświęci tradycyjnego napastnika typu target man na rzecz płynności. Fizyczność Szweda mogła być postrzegana jako broń przeciwko obronie PSG, ale Arteta wyraźnie wybrał inne podejście.
Równie odważne są wybory w linii obrony. Riccardo Calafiori, początkowo spodziewany na lewej obronie, zamiast tego obejrzy mecz z ławki. Na jego miejsce powołany zostaje Piero Hincapie – decyzja podkreślająca solidność defensywną nad impulsem ofensywnym. Komfort Hincapie w sytuacjach jeden na jeden i jego fizyczna obecność będą kluczowe w neutralizowaniu zagrożeń ze strony skrzydłowych PSG.
Na przeciwległej flance brano pod uwagę powrót Jurriena Timbera po kontuzji kostki, która wykluczyła go z gry od połowy marca, ale Arteta zdecydował się nie ryzykować jego występu od początku. Cristhian Mosquera, który był testowany na tej pozycji w przedostatnim ligowym meczu przeciwko Burnley, zajmie miejsce prawego obrońcy. To ryzykowny krok, biorąc pod uwagę względne niedoświadczenie Mosquery na tym etapie.
Nieobecność Bena White'a z powodu kontuzji kolana pogłębia przetasowania w obronie. Angielski reprezentant był solidnym punktem przez całą kampanię, a jego niedostępność zmusza Artetę do dalszych zmian. Z Whitem poza grą, Timberem jeszcze nie w pełni gotowym i Calafiorim na ławce, obrona Arsenalu przybiera nieznany wygląd.
Wybór ten maluje obraz Arsenalu zbudowanego do absorbowania presji i kontratakowania. Rola Havertza jako fałszywej dziewiątki może sprawić, że będzie wyciągał obrońców z pozycji, tworząc przestrzeń dla Bukayo Saki i Gabriela Martinellego. Tymczasem spójność defensywna zostanie przetestowana przez atak PSG, który tryska szybkością i kreatywnością.
Gotowość Artety do podejmowania tak odważnych decyzji w finale podkreśla jego wiarę w głębię składu. To nie są tylko drobne poprawki – to fundamentalne decyzje, które mogą zdefiniować mecz. Havertz zamiast Gyökeresa, Hincapie zamiast Calafioriego, Mosquera zamiast Timbera: każdy wybór niesie własne ryzyko i potencjalną nagrodę.
Tłem dla tego wyboru jest sezon, w którym Arsenal często przekraczał oczekiwania, ale finał Ligi Mistrzów reprezentuje zupełnie inny poziom presji. Arteta ufa swojemu instynktowi, polegając na inteligencji taktycznej Havertza i dyscyplinie defensywnej swoich mniej znanych obrońców.
Dla PSG czynnik zaskoczenia może grać na ich korzyść, ale będą musieli dostosować się do ustawienia Arsenalu, którego mogli w pełni nie przewidzieć. Pojedynek między Havertzem a środkowymi obrońcami PSG, a także rywalizacja Mosquery ze skrzydłowymi francuskich mistrzów, mogą okazać się decydujące.
Gdy świat futbolu czeka na pierwszy gwizdek, jedno jest pewne: jedenastka Artety wywołała debatę i przygotowała grunt pod taktyczne starcie. To, czy te wyliczone ryzyka okażą się inspirujące czy kosztowne, będzie wiadome dopiero po końcowym gwizdku.
Na podstawie doniesień z L'Equipe.
