Nieobecność Bradleya Barcoli w nominacjach do UNFP Trophies w tym tygodniu wydawała się być narracją, którą skrzydłowy Paris Saint-Germain zna aż nazbyt boleśnie: uznanie pozostaje w tyle za wkładem. 23-latek, kluczowy w poprowadzeniu klubu do 14. tytułu mistrza Francji, patrzył z boku, jak jego rówieśnicy zbierali indywidualne wyróżnienia. To nie było przeoczenie, ale raczej kolejny rozdział w historii, gdzie jego wpływ jest doceniany wewnętrznie, ale rzadko przekłada się na status gwiazdy, na który być może zasługuje.
Za kulisami w PSG Barcola jest chwalony jako zawodnik, który dźwigał ciężar ataku, gdy inni zawodzili. Gdy Khvitcha Kvaratskhelia zmagał się z formą, Désiré Doué był krytykowany za nadmierny indywidualizm, a Ousmane Dembélé borykał się z problemami fizycznymi, to Barcola zapewniał ostrze. Jego liczby podkreślają tę kwestię: 10 goli i dwie asysty w 26 występach w Ligue 1, z czego tylko 18 w podstawowym składzie. Bezpośrednie porównanie z innymi liderami ofensywy drużyny pokazuje, że nie był tylko wsparciem, ale decydującą siłą w bogatej kadrze.
Klub szybko to dostrzega, nawet jeśli świat zewnętrzny jest w tyle. "Zawodnicy głosują, nie możemy na to wpływać, ale nie jesteśmy głupi – wiemy, co mu zawdzięczamy. Był niesamowity przez dużą część sezonu" – wyznaje źródło blisko klubu. Jednak takie słowa brzmią pusto, gdy nadchodzą mecze definiujące sezon, a Barcola znów patrzy z ławki. W drugim meczu półfinału Ligi Mistrzów z Bayernem Monachium Luis Enrique wezwał go dopiero w 65. minucie. Pierwszy mecz był jeszcze bardziej wymowny: zaledwie 20-minutowy epizod. Przekaz jest jasny: gdy liczy się najbardziej, rola Barcoli to rola luksusowego rezerwowego.
Kontuzje spiskowały, aby umocnić ten status. Uporczywe problemy z mięśniem dwugłowym uda zmusiły go do opuszczenia październikowego zgrupowania reprezentacji Francji, przerywając dobry start. Później skręcenie kostki na Stamford Bridge przeciwko Chelsea – w meczu, w którym strzelił gole w obu spotkaniach – przyszło w najgorszym możliwym momencie. Gdy odzyskał sprawność, rytm wielkich okazji minął. Wrócił za późno na rewanż ćwierćfinału na Anfield, a od tego czasu zaufanie trenera do niego jako podstawowego gracza w ważnych europejskich meczach wyraźnie osłabło.
Ten schemat jest aż nazbyt znajomy dla byłego gracza Lyonu. W zeszłym sezonie Barcola był bohaterem finału Pucharu Francji z dubletem przeciwko Reims, by tydzień później zostać odesłanym na ławkę w finale Ligi Mistrzów z Interem Mediolan. Osoby wewnątrz klubu przyznają, że istnieje wspólna frustracja, ale przedstawiają to jako naturalną konsekwencję bogactwa opcji. "Mamy czterech zawodników tak dobrych, że gdy jeden siada, jesteśmy krytykowani. Rozumiemy jego frustrację, ale to wybory trenera. To nie kwestia poziomu."
W miarę zbliżania się finału 30 maja z Arsenalem, otoczenie Barcoli obawia się tego samego scenariusza. Czy uda mu się zmienić dynamikę w pozostałych tygodniach? Pragmatyzm Luisa Enrique nie daje wiele pocieszenia. Decyzja o posadzeniu niezawodnego gracza na ławce na korzyść bardziej wybuchowej opcji, takiej jak Doué, zdefiniuje narrację, ale do tej pory była uzasadniona wynikami. "Jeśli Luis Enrique zdecyduje się na Doué zamiast niego i przegramy, każdy będzie miał prawo go krytykować. Ale to dobre problemy dla trenera, prawda?"
Ewolucja klubu pod wodzą hiszpańskiego menedżera to nieustająca rywalizacja. Kruchość Dembélé, adaptacja Kvaratskhelii i pojawienie się Doué oznaczają, że miejsca w ataku nigdy nie są gwarantowane. Wszechstronność i pracowitość Barcoli czynią go idealnym graczem kadry, ale ten sam status może stać się klatką. Jest zbyt ważny, by go odrzucić, zbyt niezawodny, by go ignorować, ale nie do końca niezastąpiony w największych momentach.
Dla samego zawodnika sytuacja wystawia na próbę cierpliwość i ambicję. Niewielu w klubie wyobrażało sobie, że tak szybko awansuje po transferze z Lyonu – ryzykowny krok, w który naprawdę wierzył tylko zespół rekrutacyjny PSG. Teraz, gdy zbliża się do połowy lat dwudziestych, potrzeba bycia kimś więcej niż dwunastym zawodnikiem staje się coraz pilniejsza. Jego występy w rozgrywkach krajowych pokazują, że ma narzędzia; brakującym elementem jest niezachwiana wiara menedżera w decydujących bitwach.
Tło strategiczne jest znaczące. Głębia ofensywna PSG to luksus, ale tworzy też hierarchię, w której nawet znakomite wkłady mogą być racjonalizowane jako sytuacyjne. Przypadek Barcoli pokazuje, że bycie człowiekiem, który niesie drużynę przez burzliwe okresy, nie daje automatycznie kluczy, gdy burza minie i wszyscy są zdrowi. Nowoczesna piłka wymaga ciągłego udowadniania, a w tym równaniu kilka straconych tygodni z powodu kontuzji może zniweczyć miesiące zasług.
Niemniej finał w Budapeszcie daje ostatnią szansę na przepisanie historii. Jeśli trafi do siatki lub dokona decydującej interwencji z ławki, etykieta "wiecznego rezerwowego" może wreszcie pęknąć. Ale jeśli pozostanie postacią peryferyjną, podczas gdy inny artysta rozstrzygnie mecz, narracja się umocni. Jak sam klub mówi, to problemy elitarnej drużyny z wysokimi ambicjami. Dla Barcoli stają się one coraz bardziej definiującą zagadką jego kariery na Parc des Princes.
Na podstawie raportów z Foot - actualités, mercato, info & vidéo en continu.
