Elaborate plan pożegnania dla legendy klubu, Dantego, został drastycznie ograniczony przez niepewną pozycję klubu w walce o utrzymanie w Ligue 1. To, co miało być wielkim hołdem podczas ostatniego meczu u siebie w sezonie przeciwko Metz, zostało zredukowane do pośpiesznie przeorganizowanej ceremonii, a pełny hołd zależy od wyniku nerwowego wieczoru na Allianz Riviera.
Oryginalny plan, uzgodniony przez klub z Ligue de Football Professionnel, zakładał przerwanie gry w czwartej minucie—nawiązanie do kultowego numeru koszulki Dantego—i pozwolenie całemu stadionowi na powstanie w uznaniu dla 42-letniego brazylijskiego obrońcy. Był to gest wzorowany na pożegnaniu Zlatana Ibrahimovicia w Paris Saint-Germain w 2016 roku, kiedy to ostatni domowy występ Szweda został przerwany na owację na stojąco. Ten scenariusz wymagał jednak pewności co do odejścia zawodnika i statusu ligowego klubu, czego Nicea nie może zapewnić, przygotowując się do niedzielnego meczu z Metz.
Widmo spadku wymusiło rewizję tych planów. Nicea przystępuje do meczu z taką samą liczbą punktów jak strefa spadkowa, uwikłana w walkę z Auxerre, Le Havre i innymi. Zwycięstwo nie gwarantuje utrzymania, jeśli rywale również wygrają, ale porażka może wrzucić ich do dolnej trójki, z jedynie dwumeczowym barażem w perspektywie. Ten baraż, zaplanowany na 29 maja, oznaczałby prawdziwe pożegnanie Dantego na Rivierze, nie świętowanie pierwotnie wymyślone, ale mecz obciążony groźbą gry w Ligue 2 w przyszłym sezonie.
Dante, który dołączył do Nicei w 2016 roku, stał się trzecim najczęściej występującym zawodnikiem w historii klubu, z 326 występami we wszystkich rozgrywkach. Jeśli zagra przeciwko Metz, zrówna się z Rogerem Jouve na drugim miejscu, co świadczy o jego długowieczności i nieprzemijającej ważności dla drużyny. Jego przywództwo i umiejętności defensywne były kamieniami węgielnymi tożsamości Nicei, a perspektywa jego odejścia bez odpowiedniego pożegnania wzbudziła emocje wśród kibiców.
Gdy scenariusz został podarty, klub i jego fani zaimprowizowali. Populaire Sud, najbardziej wokalna grupa kibiców Nicei, wręczy Dantemu pamiątkowy puchar na kilka sekund przed rozpoczęciem meczu. To wzruszający gest, ale ułamek tego, co było zamierzone. Klub obiecał również dalsze niespodzianki, jeśli bezpieczeństwo zostanie zapewnione do końcowego gwizdka, co sugeruje, że niepewny wieczór może przerodzić się w kathartyczne świętowanie, jeśli wyniki się ułożą.
Delikatną naturę sytuacji doceniły wszystkie strony. Źródło blisko klubu zauważyło: „To niesprawiedliwe wobec Dantego, ale on rozumie. Priorytetem jest utrzymanie klubu w Ligue 1. Jeśli będziemy bezpieczni, to naprawdę możemy go uczcić po meczu”. Ten pragmatyzm rozciąga się na trenera i zawodników, którzy muszą zrównoważyć emocjonalne pożegnanie z zimną rzeczywistością meczu o wszystko.
Implikacje wykraczają poza niedzielny mecz. Jeśli Nicea zapewni sobie utrzymanie, może w pełni skoncentrować się na finale Pucharu Francji w następnym tygodniu przeciwko Lens—szansa na zwieńczenie pamiętnej kariery Dantego srebrnym medalem. Chaotyczny i radosny wieczór na Allianz Riviera zatarłby rozczarowanie okrojonym hołdem. Porażka natomiast wciągnęłaby klub w napięty baraż i odłożyłaby wszelkie zamknięcie, potencjalnie zmuszając Dantego do zniesienia jeszcze jednego meczu u siebie pod presją, gdzie stawką jest przetrwanie, a nie sentymenty.
Dla 24 000 kibiców, którzy spodziewani są na stadionie, wieczór będzie koktajlem niepokoju i czułości. Wielu miało nadzieję być świadkami wyreżyserowanego pokazu wdzięczności dla zawodnika, który dał osiem lat wybitnej służby. Zamiast tego przybędą niepewni, czy żegnają się, czy tylko mówią „do widzenia”. Napięcie jest wyczuwalne, ale także determinacja, by przeciągnąć klub na drugą stronę.
Dziedzictwo Dantego, niezależnie od tego, jak zakończy się sezon, jest zabezpieczone. Był wojownikiem dla klubu z Lazurowego Wybrzeża, przeciwstawiając się wiekowi, pozostając niezbędnym elementem obrony. Jednak sposób jego odejścia zależy teraz od jednego 90-minutowego meczu. Przerwany hołd służy jako mikrokosmos bezlitosnej dolnej połowy Ligue 1, gdzie nawet chwile świętowania są brane w zakład przez nieustanną presję przetrwania.
Również zawodnicy odczuwają ciężar. Kapitan Dante, znany z opanowania, przyznał w przedmeczowej odprawie: „Oczywiście chciałbym wielkiego hołdu, ale drużyna jest najważniejsza. Musimy wygrać, a potem możemy myśleć o wszystkim innym”. Jego słowa oddają dojrzałość, która zdefiniowała jego karierę.
W miarę zbliżania się rozpoczęcia meczu, jedyną pewnością jest to, że Nicea będzie walczyć. Czy wyjdą z tego z zachowanym statusem w Ligue 1 i platformą do opóźnionego hołdu, pozostaje nieznane. Klub i jego kibice mają nadzieję, że gdy zabrzmi końcowy gwizdek, w końcu będą mogli dać Dantemu pożegnanie, na które zasługuje, nawet jeśli nadejdzie później niż planowano. Na razie cała energia idzie na boisko, gdzie jeden kolejny akt buntu weterana może jeszcze napisać idealne zakończenie.
Na podstawie raportów L'Equipe.
