Gdy Arsenal przygotowuje się do starcia z Paris Saint-Germain w finale Ligi Mistrzów w Budapeszcie, nastrój w obozie jest pełen wyzwolenia i ambicji. Świeżo po zdobyciu korony Premier League po wieloletnim pościgu, zespół Mikela Artety jest teraz 90 minut od historycznego dubletu, który na zawsze zapisałby tę drużynę w annałach wielkości piłkarskiej.
Dla kapitana Martina Odegaarda ta okazja niesie ciężar dziecięcego marzenia. Norweski rozgrywający wspominał niezliczone godziny spędzone na wizualizowaniu podnoszenia najbardziej prestiżowych trofeów podczas grania w improwizowane mecze z przyjaciółmi w domu. Teraz, gdy finał nadchodzi, przyznał, że fantazja wydaje się bardziej namacalna niż kiedykolwiek.
Droga Odegaarda od cudownego dziecka do lidera odzwierciedla własny wzrost Arsenalu. Po latach niepowodzeń w lidze, Kanonierzy w końcu przerwali swoją posuchę w tym sezonie, co zdjęło psychologiczne brzemię. „Osiągnęliśmy coś wspaniałego. Teraz ta presja zniknęła. Uciszyliśmy tych, którzy mówili, że nam się nie uda” – zauważył kapitan, podkreślając, jak zdobycie tytułu uwolniło drużynę.
Bukayo Saka, talizmaniczny skrzydłowy zespołu, poszedł o krok dalej, przedstawiając potencjalny triumf w Lidze Mistrzów w niemal surrealistycznych kategoriach. „Widzieliśmy, co tytuł znaczył dla fanów, którzy przeżywali wzloty i upadki. Jeśli wygramy jutro, może być jeszcze szaleńsze” – powiedział dziennikarzom. Uwaga ta oddaje niemal niewyobrażalną skalę wygrania elitarnej europejskiej rywalizacji – czegoś, czego Arsenal nigdy nie dokonał w swojej 138-letniej historii, i nagrody, która umknęła nawet najbardziej legendarnym drużynom klubu.
Aluzje do historii są nieuniknione. Odegaard ujawnił, że otrzymał osobistą wiadomość od Patricka Vieiry, nieugiętego kapitana Niezwyciężonych z sezonu 2003/04, którzy wygrali ligę bez ani jednej porażki, ale nigdy nie zdobyli Ligi Mistrzów. „To bardzo wyjątkowe, dostać wiadomość od takiej legendy jak on” – powiedział Odegaard. Saka z kolei znalazł inspirację w liście od Thierry'ego Henry'ego, najlepszego strzelca w historii Arsenalu, który również nie zdobył Pucharu Europy w finale w 2006 roku. Takie gesty ikon podkreślają wagę okazji.
Odegaard nie unikał historycznego podtekstu. „Mamy szansę zrobić coś, czego nawet oni nie dokonali” – wskazał, odnosząc się do porażki Niezwyciężonych w dodaniu Pucharu Europy do ich bezbłędnej kampanii ligowej. To stwierdzenie służy zarówno jako okrzyk bojowy, jak i przypomnienie, że wielkość nie jest definiowana wyłącznie przez dominację krajową – wymaga potwierdzenia na kontynencie.
Projekt Artety był metodycznie budowany do tego momentu. Traumatyczne bliskie porażki w Premier League – zajmowanie drugiego miejsca w kolejnych sezonach – stworzyły odporność, która teraz objawia się opanowaniem w wielkich meczach. „Przeszliśmy razem wiele. To wszystko przygotowało nas na ten finisz” – zastanawiał się Odegaard, przypisując menedżerowi długoterminową wizję stworzenia zahartowanej jednostki.
Psychologiczna zmiana w zespole jest wyczuwalna. Obciążeni już etykietą „wiecznie drugich” po zdobyciu ligi, Arsenal podchodzi do tego finału z pewnością siebie mistrzów. Porównanie Saki między dwoma potencjalnymi zwycięstwami mówi o drużynie, która rozwinęła apetyt na nadzwyczajność. Trofeum Ligi Mistrzów nie tylko przyćmiłoby Niezwyciężonych, ale także umocniłoby status Artety jako architekta największej ery Arsenalu.
Dla kibiców oczekiwanie na europejską chwałę było bolesne. Od czasu rozczarowania w 2006 roku, kiedy późny comeback Barcelony pozbawił ich zwycięstwa w Paryżu, Arsenal często zawodził na największej scenie. Ten finał to szansa na przepisanie tej historii i dostarczenie momentu, który przewyższyłby nawet najdziksze celebracje, które towarzyszyły zdobyciu trofeum Premier League.
Gdy zespół otrzymywał wiadomości od Vieiry, Henry'ego i innych byłych wielkich, zaczęło narastać poczucie przeznaczenia. Same legendy, pomimo własnych znakomitych karier, nigdy nie zaznały sukcesu w Lidze Mistrzów z klubem. Ich zachęta niosła podtekst: to pokolenie może osiągnąć to, gdzie my polegliśmy. To przekazanie pałeczki, które Odegaard i Saka wydają się gotowi przyjąć.
Po gwizdku na rozpoczęcie uwaga skupi się na realizacji planu taktycznego Artety przeciwko ekipie PSG pełnej gwiazd. Jednak narracja poza boiskiem – o spełnionych marzeniach, historycznych porównaniach i dążeniu do nieuchwytnego dubletu – dodaje warstwę dramatu, która definiuje futbol na najwyższym poziomie. Dla Arsenalu chodzi o wykorzystanie rzadkiej okazji, by stać się nieśmiertelnym.
Na podstawie doniesień L'Equipe.
