Egipt przystępuje do Mistrzostw Świata 2026 z podwójną narracją: drużyna niepokonana w kwalifikacjach, wciąż jednak goniąca za pierwszym zwycięstwem na największej scenie sportu. Pod wodzą legendarnego napastnika, który stał się trenerem, Hossama Hassana, Faraonowie zapewnili sobie bilet do Ameryki Północnej z kolejką zapasu, strzelając 19 goli i tracąc tylko dwa w dziewięciu meczach. Mohamed Salah, jak zawsze, był osią - zdobył dziewięć bramek, w tym decydujący dublet w meczu decydującym o awansie. Jednak pod gładką kwalifikacją kryje się drużyna, która zna swoje historyczne słabości, nie wygrywając ani jednego meczu w trzech poprzednich występach turniejowych.
Hossam Hassan przyjął nacjonalistyczne ramy, oświadczając, że kadra jest "w 100% lokalnie wyprodukowana" - jaskrawy kontrast z afrykańskimi rywalami pełnymi piłkarzy urodzonych w Europie. 57-latek, który zastąpił portugalskiego trenera Rui Vitórię w 2024 roku, mówi, że ustalił "90%" swojego podstawowego składu, opierając się na pragmatycznym 4-3-3, które zmienia się w 4-2-3-1 w trakcie gonienia wyniku. Czasami, przeciwko drużynom wysoko pressującym, Egipt może przejść na 3-5-2. Ta elastyczność taktyczna jest jednak zakorzeniona w solidności defensywnej, a nie w ofensywnym polocie; drużyna straciła tylko dwa gole w kwalifikacjach i zachowała siedem czystych kont. To podejście zostało obnażone w półfinałowej porażce Pucharu Narodów Afryki 2025 z Senegalem, gdzie instynkt Egiptu, by przetrwać, a nie kontrolować, okazał się kosztowny.
Salah pozostaje emocjonalnym i taktycznym sercem, nawet gdy kończy 34 lata tego samego dnia, w którym Egipt rozpoczyna kampanię przeciwko Belgii. Ikona Liverpoolu wie, że ten turniej to prawdopodobnie jego ostatnia szansa na międzynarodową chwałę. Podczas gdy jego forma klubowa weszła w bardziej śmiertelną fazę, dla Egiptu wciąż jest głównym kanałem ofensywnym. Pojawiają się jednak alternatywy: Ibrahim Adel, 25-letni skrzydłowy FC Nordsjælland, atakuje półprzestrzenie i pressuje z głodem rzadko spotykanym u egipskich napastników wychowanych na diecie kontrataków. Jego ruch bez piłki może zmniejszyć nadmierne poleganie na prawym skrzydle Salaha. W pomocy Marwan Attia osłania obronę i odzyskuje piłkę z niespektakularną efektywnością, umożliwiając grę bardziej kreatywnym kolegom.
Prawdopodobna podstawowa jedenastka widzi Mohameda El-Shenawy'ego w bramce, choć Mostafa Shobeir naciska na koszulkę z numerem 1. Rami Rabia kotwiczy środek obrony wraz z Hossamem Abdelmaguidem lub Yasserem Ibrahimem, podczas gdy Hamdi Fathi i Attia tworzą podwójną pivot. Emam Ashour ma za zadanie łączyć pomoc z przednim trio, gdzie Salah i Marmoush zapewniają ostrość. System zaprojektowano tak, aby absorbować pressing i wypuszczać szybkie kontry - pamięć mięśniowa wyćwiczona przez lata ciasnych, nisko punktowanych spotkań.
Losowanie Grupy G dla Egiptu zestawiło ich z Belgią, Iranem i Nową Zelandią. Mecz otwarcia z Belgią w Seattle 15 czerwca to trudny początek, ale kolejne mecze z Nową Zelandią (21 czerwca, Vancouver) i Iranem (26 czerwca, Seattle) dają realne szanse na przerwanie passy bez zwycięstwa. Trener Hassan publicznie studził oczekiwania, ale cel podstawowy jest jednoznaczny: zapewnić to pierwsze historyczne zwycięstwo. Harmonogram, z podróżami między Seattle a Vancouver, jest do opanowania, choć godziny rozpoczęcia - południe lokalne dla Belgii, wieczór dla pozostałych - wymagają zdolności adaptacyjnych.
Seria bez zwycięstwa na MŚ to psychologiczne obciążenie. Egipt uczestniczył w 1934, 1990 i 2018 roku, remisując dwa i przegrywając pięć z siedmiu meczów, strzelając zaledwie pięć goli. Występ w Rosji w 2018 roku, po 28-letniej przerwie, zakończył się trzema porażkami - najbardziej bolesną późną przegraną z Arabią Saudyjską - mimo bohaterstw Salaha. Teraz, z czwartą szansą i pokoleniem obejmującym kandydata do Złotej Piłki w osobie Salaha (choć po szczycie formy), presja na odniesienie zwycięstwa jest ogromna. Niespełnienie tego celu ugruntowałoby dziedzictwo niedosytu.
Wsparcie egipskich fanów w Ameryce Północnej będzie widoczne, ale niereprezentatywne. Zdecydowana większość będzie oglądać z domu, ponieważ zaporowe koszty - sam opłata wizowa do USA w wysokości 185 dolarów przekracza egipską płacę minimalną - i przeszkody logistyczne wykluczają szerszą publiczność. Historyczny ruch Ultras, niegdyś bijące serce atmosfery na stadionach, został mocno stłumiony od 2013 roku, a wielu członków trafiło do więzienia. Należy spodziewać się rodzin diaspory, zamożnych kairczyków i ekspatriantów, a nie surowej, młodzieńczej energii, która definiowała poprzednie turnieje. To rozłączenie może wpłynąć na drużynę; hałaśliwa, onieśmielająca aura, która tak dobrze podróżowała w Rosji i Katarze, będzie stłumiona.
Poza boiskiem turniej jest uwikłany w politykę kulturową. Egipski Związek Piłki Nożnej formalnie poprosił FIFA o zablokowanie działań LGBTQ+ w ramach dumy wokół ich meczu z Iranem w Seattle, który zbiega się z weekendem dumy w mieście i został lokalnie nazwany "Meczem Dumy". Prośba, powołująca się na wartości kulturowe i religijne, zwróciła uwagę na szersze tło geopolityczne. Kair cieszy się ciepłymi stosunkami z administracją Trumpa; Donald Trump nazwał kiedyś prezydenta Abdela Fattaha el-Sisiego swoim "ulubionym dyktatorem", a USA chroniło Egipt przed zamrożeniem pomocy zagranicznej. El-Sisi z kolei chwalił potencjał Trumpa w zakresie pokoju regionalnego. Ta dyplomatyczna bliskość kontrastuje z napięciami wokół praw człowieka, które zwykle wybuchają podczas takich wydarzeń.
Kadencja Hossama Hassana nie była pozbawiona kontrowersji. Po półfinałowym odpadnięciu z AFCON 2025 obwiniał hotele z komarami i spiski w harmonogramie, po czym uciekł się do retoryki krwi i ziemi: "Egipt jest matką Arabów i Afryki. Nikt nie posiada historii, którą my posiadamy". Zapytany o taktykę, warknął na dziennikarza: "Pana pytania są niegrzeczne i świadczą o braku szacunku". Takie wybuchy są typowe dla trenera, którego kariera klubowa przyniosła zero trofeów w dziewięciu drużynach, a który jednak budzi silną lojalność u zawodników. Napastnik Ahmed "Zizo" Sayed chwalił zdolność Hassana do wzbudzania wiary, mówiąc: "Udaje mu się przekonać cię, że jesteś najlepszym zawodnikiem na świecie".
Taktycznie Egipt jest spójny i trudny do rozbicia, ale ofensywny plan pozostaje niepokojąco jednowymiarowy. Jeśli przeciwnicy podwójnie kryją Salaha i zakłócają linie podań z głębi pomocy, drużyna może wydawać się tępa. DNA kontrataku - ciasne mecze, głębokie bloki obronne, szybkie wyprowadzenia - działa, gdy się prowadzi, ale gonienie wyniku ujawnia brak kreatywnej kontroli. Belgowie, dzięki swojej technicznej przewadze, prawdopodobnie zmuszą Egipt do tego niewygodnego terytorium, czyniąc mecze z Nową Zelandią i Iranem scenariuszami typu "musimy wygrać" dla awansu.
Konsekwencje przełomowego zwycięstwa wykraczają poza ten turniej. Dla Salaha byłoby to ukoronowanie kariery, która na nowo zdefiniowała egipską piłkę nożną na świecie. Dla narodu liczącego 110 milionów zakończyłoby to dziesięciolecia udręki i potwierdziło inwestycje związku w lokalnie rozwijane talenty. Zwycięstwo - być może z Nową Zelandią lub Iranem - mogłoby nawet po raz pierwszy wprowadzić Egipt do fazy pucharowej, jeśli inne wyniki ułożą się pomyślnie. Z drugiej strony kolejna jałowa kampania nasiliłaby pytania o umiejętności taktyczne Hassana i system rozwoju, który tak dumnie broni.
Gdy Faraonowie ponownie wkraczają na światową scenę, ciężar historii jest wyczuwalny. Nieskazitelna kwalifikacja, żywa legenda w Salah i trener emanujący nacjonalizmem - te składniki mogą połączyć się w historyczny moment lub rozpaść się w znajome rozczarowanie. Podróż zaczyna się w Seattle, a piłkarski świat będzie obserwował, czy to pokolenie wreszcie zmieni narrację Egiptu na Mistrzostwach Świata.
Na podstawie doniesień The Guardian.
