Mecz Hiszpanii z Irakiem, ostatni sparing przed mundialem, zakończył się remisem 1-1 na Estadio Riazor, ale wynik ten nie dał wielu wskazówek co do szans La Roja w turnieju. Trener Luis de la Fuente wystawił mocno rotowany skład z ośmioma debiutantami, więc spotkanie w La Coruñi miało na celu ocenę rezerwowych, a nie dopracowanie podstawowej jedenastki.
Tylko garstka potencjalnych podstawowych zawodników pojawiła się na boisku – Pedro Porro, Aymeric Laporte i być może Dani Olmo – ponieważ De la Fuente postanowił dać odpocząć swoim kluczowym graczom. Lamine Yamal, nastoletni fenomen, który od 22 kwietnia nie gra z powodu naderwanego ścięgna podkolanowego, był najbardziej znaczącym nieobecnym; jego nazwisko pominięto w kadrze meczowej obok innych uznanych gwiazd, takich jak Rodri, Pedri, Nico Williams i Marc Cucurella. Sprawność Yamala pozostaje największym znakiem zapytania nad kampanią Hiszpanii w MŚ, a jego nieobecność tutaj nie rozwiała obaw.
Eksperymentalny skład objął wczesne prowadzenie po składnej akcji w 15. minucie, która przecięła pomoc Iraku. Laporte rozpoczął atak, wychodząc z defensywy i podając do Olmo, który szybko dograł do Borji Iglesiasa. Napastnik sprytnie przepuścił piłkę między nogami, pozwalając Ferranowi Torresowi wbiec z prawej strony, wyprzedzić Zayda Tahseena i umieścić piłkę w siatce niskim strzałem. Był to moment klasy, który wskazywał na potencjał Hiszpanii nawet w tym prowizorycznym zestawieniu.
Irak odpowiedział jednak indywidualnym popisem, który będzie powtarzany przez lata. Merchas Doski, ustawiony szeroko na lewym skrzydle, oddał strzał, który wyglądał jak dośrodkowanie, ale z niebezpiecznym opadem wleciał pod poprzeczkę. Czy był zamierzony, pozostaje dyskusyjne, ale wykonanie było niezaprzeczalne. Bramkarz Joan García, jeden z kandydatów do podstawowego składu, dotknął piłki, ale nie zdołał jej wybić – moment, który prawdopodobnie nie pomógł jego szansom w trwającej debacie o numerze 1.
Hiszpania nadal kontrolowała posiadanie piłki, ale brakowało jej skuteczności. Torres trafił w poprzeczkę, a Olmo strzelił nad bramką, więc pierwsza połowa zakończyła się remisem. W drugiej połowie doszło do serii zmian, a De la Fuente dał debiuty Marcu Pubillowi z Atletico Madryt, Beñatowi Turrientesowi i Javiemu Guerra. W pewnym momencie debiutant Jesus Rodríguez, kilka sekund po wejściu, wybiegł na czystą pozycję, ale strzelił obok. Te epizody mniej dotyczyły wyniku, a bardziej zdobywania doświadczenia w szerszej kadrze.
Być może najważniejszym występem był Mikel Merino, który od stycznia rozegrał tylko 28 minut meczów o stawkę z powodu kontuzji. Wprowadzony w 66. minucie z opaską kapitańską, jego krótki występ był kluczowym krokiem w dążeniu do pełnej sprawności. Jego obecność – spokojna, waleczna i inteligentna – dała przedsmak solidności pomocy, na którą Hiszpania będzie liczyć w fazie pucharowej, a jego powrót do zdrowia wydaje się być na dobrej drodze.
Zabieg selekcjonerski De la Fuente uwidocznił zarówno głębię, jak i luki w tej hiszpańskiej drużynie. Ośmiu debiutantów – w tym zawodnicy, którzy nawet nie jadą na MŚ – pokazało głębię talentu, ale niespójny występ podważył kwestię zgrania, jeśli dojdzie do kontuzji. Trener ma ustalony trzon, ale z kontuzją Yamala i innymi, jak Merino wracającym do formy, margines błędu jest niewielki.
Mecz uwypuklił również zmiany taktyczne: Hiszpania zagrała w ustawieniu 4-2-3-1 zamiast zwykłego 4-3-3, a skrzydłowi Álex Baena i Ferran Torres często schodzili do środka. Ten brak naturalnej szerokości, będący konsekwencją nieobecności Yamala i Williamsa, czynił Hiszpanię momentami przewidywalną i podkreślił, jak ważni są ci bezpośredni biegacze dla koncepcji de la Fuente. Zwarta formacja Iraku komfortowo absorbowała press po wyrównaniu.
Mimo rozczarowującego wyniku, w obozie hiszpańskim nie ma paniki. Zawodnicy, którzy wyjdą w pierwszym meczu MŚ, w większości oglądali mecz z trybun lub ławki, a prawdziwa praca zacznie się, gdy 26-osobowa kadra wyląduje w Stanach Zjednoczonych. Sparing spełnił swoje zadanie: dał minuty potrzebującym, ocenił rezerwowych i uniknął dalszych kontuzji. Sprawność Yamala i decyzja bramkarska to teraz dwa główne wątki.
Gdy drużyna opuszczała Santiago de Compostela w drodze do bazy przedturniejowej, dominującym uczuciem był ostrożny optymizm. Hiszpania pozostaje w gronie faworytów, a niespójny remis w sparingu z odpornym Irakiem niewiele zmienia. Jednak zaledwie tydzień przed rozpoczęciem turnieju czas nagli, aby doprowadzić do formy gwiazdora skrzydła i wybrać numer 1. Prawdziwe odpowiedzi przyjdą później. Na podstawie raportów The Guardian.