Nowa Zelandia rozpoczyna Mistrzostwa Świata 2026 z mieszanką optymizmu i obaw. Zajmując 85. miejsce w rankingu światowym, najniższe spośród wszystkich zakwalifikowanych, All Whites trafili do Grupy G wraz z Belgią (9.), Egiptem (29.) i Iranem (21.). Dla kraju, który po raz trzeci występuje w turnieju finałowym, perspektywa pierwszego awansu z grupy jest kusząca, ale niepewna. Cała kampania może zależeć od kondycji jednego człowieka: kapitana Chrisa Wooda.
Wood, talizmaniczny napastnik Nottingham Forest, jest sercem reprezentacji od ponad dekady. Z 89 występami i 45 golami jest zarówno rekordzistą pod względem bramek, jak i duchowym przywódcą, postacią porównywalną pod względem wpływu do Cristiano Ronaldo czy Kyliana Mbappé. Poważna kontuzja kolana odniesiona pod koniec ubiegłego roku wykluczyła go z gry na miesiące, rzucając cień na jego gotowość do turnieju. Trener Darren Bazeley przyznał, że losy drużyny będą w dużej mierze zależeć od tego, czy Wood będzie w pełni sprawny. Gra kombinacyjna i wykończenie 33-latka są niezbędne przeciwko przeciwnikom, którzy ukarzą każdą chwilę dekoncentracji.
Sam Bazeley uosabia ewolucję zespołu. Urodzony w Anglii menedżer prowadził tych zawodników od poziomu U-17 i U-20, zdobywając wyjątkowe wyróżnienie MŚ jako pierwszy trener, który poprowadził drużyny na igrzyskach olimpijskich i wszystkich trzech mistrzostwach świata w grupach wiekowych. Jego filozofia oparta na posiadaniu piłki sprawdziła się w kwalifikacjach Oceanii, ale przełożenie jej na grę przeciwko technicznie lepszym rywalom będzie wymagać dyscypliny taktycznej. Paul Ifill, szanowany komentator, podsumował wyzwanie: „Nowa Zelandia musi bronić bez piłki, a następnie wymyśleć, jak zranić przeciwników, kiedy ją odzyska”. Tę zagadkę komplikuje niepewna forma Wooda.
Faza grupowa nie daje wytchnienia. Iran, półfinalista Pucharu Azji, łączy fizyczność z techniką. Egipt, prowadzony przez Mohameda Salaha z Liverpoolu, jest kontynentalną potęgą. Belgia, mimo starzejącego się złotego pokolenia, wciąż posiada zawodników światowej klasy. Wyniki sparingów Nowej Zelandii były mieszane: bezbarwna porażka 2-0 z Finlandią, a następnie oszałamiające zwycięstwo 4-1 nad Chile, pierwsze w historii nad południowoamerykańską drużyną. Te sparingi wskazywały zarówno na słabości, jak i potencjał, ale Bazeley wie, że jego zespół musi zaprezentować najlepszą grę w trzech meczach rozgrywanych w Los Angeles i Vancouver.
Oprócz Wooda w składzie jest intrygujący talent. Eli Just, 26-letni ofensywny pomocnik, zdominował szkocką Premiership w sezonie 2025-26, zdobywając nagrody Piłkarza Roku dla Motherwell i PFA. Jego były kolega z drużyny Paul McGinn opisał go jako „absolutnie genialnego – tak ostrego, tak mądrego piłkarza”. Były All White Noel Barkley przewidział dla Justa transfer do większego klubu, chwaląc jego skromność. W środku pomocy równowagę zapewnia Joe Bell. Gracz Viking FK unika blasku fleszy, ale pełnił funkcję kapitana drużyny pod nieobecność Wooda, oferując opanowanie w pojedynkach i rozegraniu.
Harmonogram jest wymagający. Nowa Zelandia otwiera meczem z Iranem 15 czerwca w Los Angeles – spotkanie, które może nadać ton. Następnie zmierzy się z Egiptem 21 czerwca i Belgią 26 czerwca, oba w Vancouver. Z zaledwie pięcioma dniami między drugim a trzecim meczem, głębia składu zostanie wystawiona na próbę. Podróż i krótki odpoczynek podkreślają potrzebę, aby Wood był dostępny od początku; bez niego siła ofensywna All Whites znacznie spada.
Kampania kwalifikacyjna Nowej Zelandii była formalnością, podkreślając przepaść między All Whites a ich rywalami z Oceanii. Bilans 14-1-0 i 64 strzelone gole przy zaledwie czterech straconych w ostatnich 15 meczach z przeciwnikami z federacji podkreślają ich dominację. Jednak wejście na światową scenę to inna para kaloszy. Bazeley szkolił swój zespół, aby był bardziej odporny, a rosnący profesjonalizm zawodników – wielu z nich gra teraz w Europie – daje autentyczną wiarę.
Kibice będą głośno wspierać pomimo odległości. Grupa kibiców „Flying Kiwis” wysyła prawie 500 członków na mecze grupowe, zdeterminowanych, aby udowodnić, że Nowa Zelandia to nie tylko naród rugby. Jak ujął to Matt Fejos, wieloletni członek, mentalność słabszego ich napędza: „Ludzie myślą o nas jak o hobbitach, ale to pozwala nam grać bez strachu. Chcemy odcisnąć swoje piętno”. Ten duch, w połączeniu z taktyką i odrobiną szczęścia, może sprawić niespodziankę.
Ostatecznie nadzieje Nowej Zelandii na awans do fazy pucharowej opierają się na trzech filarach: sprawnym i strzelającym Chrisie Woodzie, zdyscyplinowanej strukturze obronnej i ostrych kontratakach. Kontuzja kapitana jest znaczącym ciosem, ale zespół już wcześniej pokazał odporność. Dogłębna znajomość składu przez Bazeleya i pojawienie się takich graczy jak Just i Bell dają powody do ostrożnego optymizmu. Jeśli All Whites zdołają wyjść z grupy z tą samą determinacją, co 16 lat temu w RPA, historyczne osiągnięcie jest w zasięgu ręki.
Na podstawie raportów z The Guardian.