Celtic zapewnił sobie piąte z rzędu mistrzostwo Scottish Premiership w dramatycznym stylu, pokonując Hearts 3:1 na Parkhead w ostatnim dniu sezonu. Ale historia kampanii należy do człowieka w strefie technicznej: Martina O'Neilla, 74-latka, który wyszedł z emerytury nie raz, ale dwa razy, aby ratować pogrążony w chaosie klub. Jego emocjonalne oświadczenie po meczu, że czuje się „odmłodzony”, pozostawiło uchylone drzwi do dłuższego pobytu, rodząc pytania, czy ta niezwykła trasa powrotna może mieć kolejny rozdział.
Kiedy O'Neill po raz pierwszy odpowiedział na wezwanie SOS w październiku, Celtic zmagał się z nagłym odejściem Brendana Rodgersa. Irlandczyk z Północy, który zapisał się w folklorze podczas błyskotliwej pierwszej kadencji w latach 2000-2005, wkroczył jako stabilna ręka, by przeprowadzić zespół przez bezpośredni kryzys. Opuścił klub przed Bożym Narodzeniem, pozostawiając Celtic w rozsądnej formie, by potem z daleka obserwować, jak jego następca, Wilfried Nancy, wytrzymał zaledwie 33 dni. W styczniu, gdy walka o tytuł wymykała się, a niezadowolenie fanów sięgało zenitu, Celtic ponownie zwrócił się do O'Neilla. Tym razem został.
Zwycięstwo 3:1 nad Hearts uosabiało odporność, którą zaszczepił O'Neill. Zespół z Tynecastle naciskał na Celtic przez cały sezon i prowadził w tabeli głęboko w trakcie kampanii, ale późna seria siedmiu kolejnych zwycięstw – seria, która obejmowała powrót obrońcy Alistaira Johnstona po kontuzji – okazała się decydująca. Zarządzanie O'Neillem, często porównywane do przywracania do życia starzejącej się, ale niezawodnej maszyny, przekształciło szarpiącą się kadrę w mistrzów. Jego zdolność do inspirowania graczy, którzy mogli postrzegać go jako relikt minionej ery, stała się jego największym atutem.
Po uroczystościach O'Neill był charakterystycznie skromny, kierując pochwały na swoich zawodników i kibiców z Parkhead. „Jestem małą częścią wydarzeń” – powiedział, ale jego słowa niosły ciężar człowieka odrodzonego przez wyzwanie. Opisał jedność stadionu jako „widok godny podziwu” i przypisał kibicom doprowadzenie zespołu do mety. Jego emocjonalne odniesienie do otrzymania „powodu do życia” podkreśliło głębokie osobiste znaczenie tego tytułu.
Ten triumf prawdopodobnie przewyższa każdy z trzech tytułów ligowych, które O'Neill zdobył podczas swojej pierwszej kadencji, okresu naznaczonego intensywnymi walkami z Rangers i heroicznym marszem do finału Pucharu UEFA w 2003 roku. Wtedy był architektem drużyny zbudowanej zarówno na sile, jak i stylu. Teraz, u schyłku swojej kariery, udowodnił, że jego umiejętności zarządzania ludźmi pozostają nieprzygaszone. Były napastnik Chris Sutton, kluczowa postać tej dominującej ery, nazwał to „największym sukcesem O'Neilla w zarządzaniu”.
Zwycięstwo ma istotne implikacje. Cementuje wewnętrzną hegemonię Celticu piątym z rzędu tytułem, osiągnięciem, które wydawało się nieprawdopodobne w chaotycznych jesiennych miesiącach. Dla Hearts porażka jest okrutnym ciosem po wspaniałym sezonie, w którym prowadzili w tabeli i zmusili glasgowskich gigantów do ostatecznej walki. Ich kibice będą dumni z kampanii, która przywróciła wiarygodność klubowi długo pozostającemu w cieniu Old Firm.
Uwaga skupia się teraz na finale Pucharu Szkocji z Dunfermline 23 maja. Dublet dodałby kolejną warstwę do dziedzictwa O'Neilla i wzmógłby apele o zobowiązanie się na dłużej niż lato. Jednak menedżer pozostaje tajemniczy, przyznając, że rola „wymaga swojego żniwa”. Fizyczne i psychiczne wymagania nowoczesnego zarządzania są ogromne dla kogoś w ósmej dekadzie życia, nawet dla postaci tak szanowanej jak O'Neill.
Hierarchia Celticu musi teraz rozważyć emocjonalny urok powrotu O'Neilla z potrzebą długoterminowej stabilności. Już sama jego obecność zmobilizowała podzieloną szatnię, ale planowanie sukcesji wisi w powietrzu. Przyznanie O'Neilla, że nie wie co do przyszłego sezonu, sugeruje decyzję, którą będą kierować zarówno serce, jak i rozum.
Ostatecznie ten tytuł zostanie zapamiętany za historię odkupienia menedżera, który myślał, że jego dni zdobywania trofeów na Parkhead „na dobre minęły”. To opowieść o odnowie, legendzie, która na nowo odkryła cel wśród hałasu i pasji wschodniej części Glasgow. Niezależnie od tego, czy O'Neill odejdzie na emeryturę ponownie, czy nadal będzie przeciwstawiał się czasowi, jego odmłodzenie stało się już definiującą narracją sezonu 2025-26 Celticu.
Na podstawie raportów Sky Sports.