Droga Australii do szóstych z rzędu finałów mistrzostw świata wymagała korekty w trakcie kampanii. Po tym, jak kadencja Grahama Arnolda straciła impet, Tony Popovic wkroczył z misją przywrócenia porządku. Były twardziel Socceroos odziedziczył kampanię kwalifikacyjną, która stała się napięta, i odpowiedział, szlifując podzieloną drużynę do serii ośmiu meczów bez porażki, która zapewniła automatyczny awans po raz pierwszy od 2014 roku. Popovic nie tylko łat dziur — odbudował tożsamość zespołu wokół struktury, fizyczności i zbiorowej odmowy zaakceptowania statusu underdoga.
Sednem podejścia Popovica jest system, który odzwierciedla jego własne bezkompromisowe dni gry. Ustawia trzech środkowych obrońców, osłoniętych przez ofensywnie nastawionych wahadłowych i chronionych przez dwóch zaprawionych w bojach pomocników. Ten kształt, często wystawiany w ostrożnej pierwszej połowie, ma na celu zduszenie przeciwników i przekształcenie zaciekle bronionych przestrzeni w trampolinę do późnej dewastacji. Nacisk na defensywny zapał na wszystkich obszarach boiska dał Socceroos ostrzejszą krawędź, podczas gdy wstrzyknięcie nieustraszonej młodości dodaje nieprzewidywalności, której historycznie im brakowało.
Nestory Irankunda jest twarzą tego nowego wymiaru. 20-letni napastnik generuje najciekawsze akcje tak naturalnie, jak uderza piłkę: rakiety z daleka, przyspieszenie, które pali obrońców, oraz celebracja goli łącząca backflip z Michaelem Jacksonem, która jest już ikoniczna. Ten turniej oferuje globalną scenę dla jego kapryśnych talentów. Obok niego przyjaciel z dzieciństwa Mohamed Touré przeniósł rozgrzaną do czerwoności formę klubową do reprezentacji, a jego instynkt łowcy obiecuje wykorzystywać szanse, które Irankunda często tworzy. Jordan Bos tymczasem rozkwitł jako ulubieniec holenderskiej Eredivisie, stając się pierwszym Australijczykiem, który zdobył nagrodę piłkarza miesiąca w Holandii. Czy to jako wahadłowy, czy pomocnik, jego szybkość i dośrodkowania z lewej flanki są teraz centralnymi broniami.
Atak otrzymał późne wzmocnienie, gdy Cristian Volpato zmienił przynależność reprezentacyjną z Włoch na Australię. Kreatywny napastnik dodaje kolejną warstwę przebiegłości grupie ofensywnej, która nagle jest bogata w opcje. A wszystko to kotwiczy Alessandro Circati, 22-letni środkowy obrońca, który stał się najbardziej zaufanym porucznikiem Popovica. Fizyczna obecność Circatiego i opanowanie na piłce pozwalają Australii płynnie przechodzić z obrony do ataku, a jego szybki awans w Parmie – po wspinaczce klubu z Serie B do Serie A – świadczy o jego gotowości do najwyższego poziomu. Fakt, że w zeszłym roku był kapitanem drużyny w meczu towarzyskim z Nową Zelandią, stając się najmłodszym, który tego dokonał, podkreśla jego pozycję.
Australia została wylosowana do zwodniczo zrównoważonej Grupy B, z meczami przeciwko Turcji, Stanom Zjednoczonym i Paragwajowi. Sam Popovic przyznał, że jego drużyna jest postrzegana jako skazana na walkę o ostatnie miejsce, ale przeformułował to jako szansę. „Zawsze jesteśmy uważani za underdoga lub drużynę, która będzie walczyć o ostatnie miejsce, i mamy okazję poprzez nasze działania, występy i wyniki pokazać, że może być inaczej” – powiedział na początku maja. Przydziały grupowe – Vancouver przeciwko Turcji, Seattle przeciwko gospodarzom USA i San Francisco przeciwko Paragwajowi – stanowią różne testy taktyczne, a korzystne godziny rozpoczęcia w kraju mogą napędzić falę wsparcia.
Historia wisi nad kampanią. W 2022 roku Socceroos dotarli do 1/8 finału tylko po raz drugi, ale odpadli bez strzelenia gola przeciwko Argentynie. Awans do pierwszego w historii zwycięstwa w fazie pucharowej pozostaje kamieniem milowym, który umykał pokoleniom. Dzięki solidniejszemu kręgosłupowi defensywnemu i napastnikom zdolnym do karania kontrataków, istnieje ciche przekonanie, że ta grupa może przełamać klątwę. Wyzwanie jest trudne: Turcja i USA będą groźnymi przeciwnikami na własnych warunkach, a odporność Paragwaju jest dobrze udokumentowana. Jednak drużyna Popovica jest zbudowana, aby prosperować, gdy szanse są niewielkie, przyjmując chaos późnych momentów meczu.
W domu rozgrywa się znajomy rytuał mistrzostw świata. Nawet osoby obojętne na sport przyciągane są do ekranów, puby się zapełniają, a biurowe grupki gromadzą się wokół transmisji. Krótki kryzys spowodowany początkowym zakazem transmisji na żywo na Federation Square w Melbourne – cofniętym w ciągu 24 godzin – pokazał, jak głęboko turniej trafia w narodową psychikę. Podróżujących fanów będzie mniej, odstraszonych kosztami i niepewnością logistyczną, ale strefy czasowe pobłogosławiły australijskich widzów niezwykle dostępnymi godzinami rozpoczęcia, które mogą zamienić salony w tymczasowe stadiony.
Poza boiskiem Socceroos znaleźli również wyraziste sumienie. Pomocnik Jackson Irvine, kapitan niemieckiego St Pauli, publicznie skrytykował FIFA za przyznanie nagrody pokojowej prezydentowi USA Donaldowi Trumpowi. „Jako organizacja trzeba powiedzieć, że decyzje takie jak przyznanie tej nagrody pokojowej kpią z tego, co próbują zrobić z kartą praw człowieka i próbują wykorzystać piłkę nożną jako globalną siłę napędową dobra i pozytywnych zmian na świecie” – powiedział Irvine. Jego stanowisko, w sprzeczności z klasą polityczną, która w dużej mierze unika bezpośredniej konfrontacji z Trumpem, nadało drużynie dodatkową warstwę zasadności przed turniejem organizowanym w całej Ameryce Północnej.
Epoka Popovica charakteryzuje się odmową romantyzowania stylu kosztem treści. Ten pragmatyzm, wyostrzony przez mistrzostwa A-League i tytuł Ligi Mistrzów Azji, jest teraz poddawany próbie na największej scenie. Dla narodu, który stał się stałym bywalcem mistrzostw świata, ale jeszcze nie rozszyfrował kodu fazy pucharowej, formuła defensywnej dyscypliny, młodzieńczej śmiałości i trenera, który wymaga więcej, może być właśnie tym, co wyniesie ich ponad poprzednie sufity. Na podstawie raportów z The Guardian.