Jordańska reprezentacja piłkarska ma szansę zapisać się w historii, przygotowując się do swojego debiutu na Mistrzostwach Świata FIFA, które odbędą się w Meksyku, Stanach Zjednoczonych i Kanadzie. Główny trener Jamal Sellami, marokański taktyk, ogłosił 26-osobową kadrę, która będzie reprezentować Królestwo Haszymidzkie na światowej scenie. Ogłoszenie to stanowi przełomowy moment dla jordańskiej piłki nożnej, będący zwieńczeniem lat rozwoju i udanej kampanii kwalifikacyjnej, która porwała wyobraźnię całego narodu. Kadra odzwierciedla strategiczne połączenie lokalnej lojalności i przemyślanego doświadczenia zagranicznego, gdy Sellami stara się nawigować w trudnej Grupie J.
Ostateczny wybór Sellamiego składa się z trzech bramkarzy, jedenastu obrońców, sześciu pomocników i sześciu napastników. Duża liczba obrońców sugeruje pragmatyczne ustawienie mające na celu absorbowanie presji ze strony czołowych rywali. Jordania zmierzy się w fazie grupowej z potężnym trio: Argentyną prowadzoną przez światowe gwiazdy; Austrią znaną z pressingu i organizacji; oraz technicznie utalentowaną Algierią. Podejście trenera wskazuje, że piłka kontratakowa może być najlepszą bronią Jordanii, opartą na szybkich przejściach i solidności defensywnej.
Koronnym klejnotem kadry jest Musa Al-Tamari, dynamiczny skrzydłowy grający obecnie w klubie Ligue 1 Stade Rennais. Al-Tamari jest jedynym zawodnikiem w całym składzie występującym w jednej z pięciu najlepszych lig europejskich, co podkreśla jego znaczenie. Po udanym pobycie w Montpellier, gdzie stał się ulubieńcem fanów dzięki swoim dryblingom i polotowi, jego transfer do Rennes jeszcze bardziej podniósł jego profil. Teraz to na nim spoczywa ciężar kreacji w Jordanii; jego zdolność do otwierania obron i tworzenia momentów indywidualnego blasku będzie kluczowa, jeśli drużyna ma osiągnąć coś znaczącego.
Kontrowersyjnym, ale sentymentalnym włączeniem jest kapitan Ehsan Haddad, który znalazł się w kadrze pomimo długotrwałej nieobecności w piłce konkurencyjnej. Obrońca był wyłączony z gry przez prawie rok z powodu zerwanego ścięgna Achillesa, kontuzji wymagającej długiej rehabilitacji. Jego ostatni występ miał miejsce przed urazem, co rodzi pytania o jego gotowość meczową. Sellami wydaje się stawiać na przywództwo i doświadczenie Haddada, aby zmobilizować drużynę, ale ryzyko, że nie będzie on wystarczająco ostry na intensywność mundialu, jest niezaprzeczalne. Decyzja ta ujawnia cienką granicę między lojalnością a praktycznością przy wyborze kadry na turniej.
Podczas gdy Haddad znalazł się w składzie, napastnik Yazan al-Naimat jest znaczącym nieobecnym. Zawodnik doznał zerwania więzadła krzyżowego przedniego podczas Pucharu Arabów w grudniu ubiegłego roku, co wykluczyło go z rywalizacji. Al-Naimat był stałym zagrożeniem bramkowym, a jego szybkość i wykończenie będą bardzo potrzebne. Bez niego głębia ataku Jordanii jest osłabiona, a presja na Al-Tamariego i innych napastników, aby zdobywali bramki, rośnie wykładniczo. Sztab szkoleniowy musi teraz przeorganizować plany ofensywne, aby zrekompensować stratę kluczowego zawodnika.
Rozmieszczenie geograficzne kadry ujawnia regionalną tożsamość piłkarską Jordanii. Siedmiu zawodników gra w Jordańskiej Pro League, tworząc krajowy trzon. Pięciu innych gra w lidze irackiej, a trzech w Arabii Saudyjskiej. To skupienie na ligach bliskowschodnich oznacza, że drużyna dzieli wspólne rozumienie stylu i kultury, ale podkreśla też brak ekspozycji na najwyższy poziom europejskiego futbolu klubowego. Kontrast z takimi drużynami jak Argentyna, gdzie prawie cały skład gra w elitarnych ligach Europy, jest wyraźny i będzie stanowić poważne wyzwanie.
Plan sparingowy Jordanii już dał do myślenia. Porażka 4-1 z Szwajcarią 31 maja ujawniła słabości defensywne i brak kohezji w starciu z dobrze zorganizowaną europejską drużyną. Zespół ma jeszcze jeden mecz towarzyski, z Kolumbią w San Diego 7 czerwca. To spotkanie to kluczowa okazja do rozwiązania problemów i zbudowania pewności siebie przed przenosinami do bazy w Portland w Oregonie. Konfrontacja z południowoamerykańskim gigantem zasymuluje intensywność fazy grupowej i da Sellamiemu ostatnią możliwość oceny taktyki i personelu.
Konsekwencje tego wyboru kadry wykraczają poza boisko. Dla kraju biorącego udział w swoim pierwszym mundialu, wydarzenie to jest źródłem ogromnej dumy narodowej i platformą do zaprezentowania jordańskiego talentu. Włączenie Haddada pomimo kontuzji jest dowodem na wagę doświadczenia i przywództwa w tak historycznej kampanii. Jednocześnie brak al-Naimata wymusza taktyczną zmianę. Te decyzje będą analizowane przez fanów i ekspertów, ale odzwierciedlają też trudne wybory nieodłączne przy kompletowaniu kadry na turniej tej rangi.
Gdy Jordania przygotowuje się do starcia z Lionelem Messim i innymi światowej klasy talentami Argentyny, szanse są przeciwko debiutantom. Jednak mundial ma tradycję historii słabszych drużyn, a Jordania będzie starać się wykorzystać tego samego ducha, który prowadził ją przez kwalifikacje. Z Al-Tamarim jako latarnią nadziei i mentalnością skupioną na obronie, chcą być konkurencyjni i być może osiągnąć historyczny wynik. Podróż z rund kwalifikacyjnych do mundialu to już triumf; teraz drużyna chce napisać nowy rozdział na największej scenie.
Na podstawie doniesień L'Equipe.