W wieczór pełen napięcia i historii Arsenal znalazł się o krok od pierwszego tytułu mistrza Premier League od 22 lat, po tym jak w pierwszej połowie Kai Havertz strzałem głową zapewnił nerwowe zwycięstwo 1:0 nad już zdegradowanym Burnley na Emirates Stadium. Wynik, w połączeniu z pościgiem Manchesteru City, zostawia Kanonierów dwa punkty na czele tabeli. Jeśli City nie wygra we wtorek w Bournemouth, Arsenal będzie mistrzem; jeśli wygra, wyścig o tytuł rozstrzygnie się w dramatycznym finale.
Atmosfera przed meczem była elektryzująca, tysiące kibiców Arsenalu wypełniły ulice w morzu czerwonych rac, jak zachęcał Mikel Arteta, ale Burnley – pod wodzą tymczasowego menedżera Michaela Jacksona – nie zamierzało się poddawać. Pomimo relegacji w kwietniu i rekordu zaledwie trzech remisów z dziesięciu meczów, goście ustawili się w dwóch liniach po czterech i przez długi czas frustrowali Arsenal. Niepokój wśród gospodarzy był wyczuwalny za każdym razem, gdy Burnley zwlekało z wykonaniem stałych fragmentów.
Wybór składu Artety odzwierciedlał jego ofensywną intencję. W środku pola postawił na Martina Ødegaarda i Eberechi Eze, z Declanem Ricem na ławce, natomiast Havertz został preferowany nad Viktorem Gyökeresem jako środkowy napastnik. Plan polegał na izolowaniu Bukayo Saki przeciwko lewemu obrońcy Burnley, Lucasowi Piresowi, a Saka, jak zawsze, był najjaśniejszym punktem kreatywności Arsenalu. Riccardo Calafiori również dostał pozwolenie na wchodzenie do środka pola z lewej obrony, często pojawiając się na wyższych pozycjach, aby przeciążyć prawą stronę.
Arsenal naciskał od samego początku. W 15. minucie Leandro Trossard wszedł do środka i trafił w słupek – moment, który zdawał się zapowiadać rychłe przełamanie. Ale Burnley się zacięło, a Kanonierzy stawali się widocznie nerwowi. Błyskawiczny kontratak Burnley w 27. minucie zakończył się dośrodkowaniem Louma Tchaouny do Hannibala Mejbriego przy dalszym słupku, ale wykończenie poszło szeroko. Wkrótce potem Havertz dośrodkował do Saki, który upadł po starciu z Piresem, ale po analizie VAR nie podyktowano rzutu karnego. Napięcie na stadionie było niemal nie do zniesienia.
Nadszedł moment, który na chwilę uspokoił nerwy. Tuż przed przerwą strzał Ødegaarda został odbity na rzut rożny. Saka precyzyjnie zakręcił piłkę, a Havertz wyskoczył niepilnowany i potężnym strzałem głową umieścił piłkę w siatce. Emirates eksplodowało, dzika ulga emocji. To był gol ze stałego fragmentu gry, filar całej kampanii Arsenalu o tytuł, i dał im prowadzenie, gdy najbardziej go potrzebowali.
Druga połowa rozpoczęła się od polowania Arsenalu na drugiego gola, który zamknąłby mecz. Eze ożył, uderzając w poprzeczkę z dośrodkowania Cristhiana Mosquery, a następnie główkując nieskutecznie w obrońcę Burnley, Maxime'a Estève'a. Burnley, ośmielone niewielką stratą, zaczęło widzieć szansę na niespodziewany wynik. Kibice gospodarzy próbowali podnieść swoich piłkarzy śpiewem „Stand up for the Arsenal”, ale nerwy jeszcze bardziej się potęgowały.
Kluczowy moment nastąpił w 67. minucie, kiedy Havertz wślizgiem zaatakował Lesleya Ugochukwu i trafił go kolcami. Sędzia początkowo pokazał żółtą kartkę, ale VAR rozważał możliwość czerwonej. Po naradzie żółta kartka pozostała, dzięki czemu Arsenal utrzymał pełen skład. Przez następne 20 minut czas zdawał się zwalniać, każde posiadanie piłki przez Burnley niosło zagrożenie, które nigdy nie przerodziło się w wyraźną szansę.
Defensywnie Arsenal był znów nienaganny. William Saliba i Gabriel Magalhães dowodzili linią obrony z opanowaniem, przyczyniając się do niezwykłego 19. czystego konta w sezonie ligowym – fundamentu, który niósł ich walkę o tytuł. Atakujący Burnley, choć chętni, nie znaleźli drogi. Kiedy zabrzmiał końcowy gwizdek, ulga zalała stadion. Zawodnicy opadli na murawę, wiedząc, że przetrwali ogromny strach.
Implikacje są teraz jasne jak słońce. Arsenal ma dwa punkty przewagi przed ostatnim meczem – wyjazdem do Crystal Palace w ostatnią niedzielę. Jeśli Manchester City straci punkty w Bournemouth, tytuł zostanie rozstrzygnięty przed tym dniem. Jeśli City wygra, Arsenal musi powtórzyć ich wynik. Psychologiczny ciężar 22-letniego oczekiwania wisi ciężko, ale ta drużyna Arsenalu wielokrotnie pokazała odporność pod presją.
Jak zauważył Arteta w swoich uwagach pomeczowych, był to test charakteru w równym stopniu co taktyki. Sposób zwycięstwa – brzydki, nerwowy i oparty na stałych fragmentach oraz solidności defensywy – podsumowuje podwójną tożsamość tego zespołu Arsenalu. Nie są już tylko łatwymi w oglądaniu artystami; potrafią wykrzesać wyniki, gdy zabraknie finezji. W ostatniej prostej ta stalowa wola może być różnicą między nieśmiertelnością a kolejnym bliskim niepowodzeniem. Na podstawie raportu The Guardian.
