Arsenal w końcu zakończył długie oczekiwanie na tytuł Premier League, zdobywając 14. mistrzostwo ligi w sezonie, który zostanie zapamiętany zarówno ze względu na swoją skuteczność, jak i debatę, którą wywołał na temat estetyki zwyciężania. Sześcioletni projekt Mikela Artety osiągnął punkt kulminacyjny we wtorek, a dyscyplina defensywna była fundamentem kampanii, która przyniosła trofeum po raz pierwszy od czasów Niezwyciężonych z sezonu 2003-04.
Osiągnięcie ma ogromne znaczenie historyczne. Minęły dwadzieścia dwa lata od czasu, gdy legendarni „Niezwyciężeni” Arsène’a Wengera przeszli cały sezon ligowy bez porażki, co do dziś definiuje nowoczesną tożsamość klubu. Od tamtej złotej ery Arsenal przeszedł przeprowadzkę na stadion Emirates, ograniczenia finansowe, wielokrotne miejsca w pierwszej czwórce bez walki o tytuł oraz bolesny upadek ostatnich lat Wengera. Era Unaia Emery’ego przyniosła dalszą niestabilność, a kiedy Arteta, były kapitan, przejął stery w grudniu 2019 roku, niewielu przypuszczało, że przywróci klub na szczyt w ciągu sześciu lat. Jednak dzięki cierpliwemu budowaniu zespołu i ewolucji taktycznej dokonał właśnie tego.
Tegoroczny triumf opierał się na defensywnym fundamencie tak solidnym, jak żaden inny w niedawnej pamięci Premier League. Kanonierzy stracili mniej goli niż wszyscy rywale, a William Saliba i Gabriel tworzyli dominującą parę środkowych obrońców. W ofensywie zespół polegał na momentach indywidualnej jakości Bukayo Saki, Martina Ødegaarda i innych, podczas gdy stałe fragmenty gry stały się bronią o matematycznej precyzji. Krytycy twierdzą, że mecze Arsenalu często pozbawione były płynności, z dużą liczbą fauli i celowymi przerwami niszczącymi rytm, ale bilans punktowy mówi sam za siebie.
Pomimo trofeum, a może właśnie ze względu na sposób, w jaki zostało zdobyte, Arsenal stał się obiektem drwin w całej angielskiej piłce nożnej. Kibice rywali szydzą z ich „ciemnych sztuczek”, a eksperci oskarżają ich o zdradę historycznej ofensywnej tożsamości klubu. Podcast „Big 5”, produkowany przez L’Equipe, poświęcił cały odcinek na analizę tego paradoksu: dlaczego drużyna, która właśnie wygrała ligę, jest tak powszechnie znienawidzona?
Podcast „Big 5” zagłębia się w narrację sezonu, zauważając, że krytyka defensywnej gry Arsenalu była stałym elementem towarzyszącym ich sukcesowi. Prowadzący i goście badają psychologię angielskiego fandomu piłkarskiego, gdzie drużyna taka jak Manchester City często bywa usprawiedliwiana ze swojego pragmatyzmu, ponieważ dominuje w posiadaniu piłki, podczas gdy bardziej reaktywne i strukturalne podejście Arsenalu postrzegane jest jako cyniczne. „Istnieje poczucie, że Arsenal stracił swoją romantyczność” – mógłby ubolewać jeden z uczestników, powtarzając powszechną skargę.
W trakcie podcastu rozmowa skręca w kierunku pytania, czy intensywność krytyki jest uzasadniona. „Każda drużyna zdobywająca tytuł musi zarządzać meczami defensywnie” – mógłby kontrargumentować analityk. „Widzimy zespół, który robi wszystko, co konieczne, by wygrać, i to powinno być szanowane”. Jednak kontrnarracja jest równie przekonująca: wielu neutralnych kibiców uważa, że Premier League ubożeje, gdy jej mistrzowie przedkładają zaduszanie nad rozrywkę. Odcinek „Big 5” przedstawia to jako zderzenie ideału purysty z rzeczywistością zwycięzcy.
Pojawiają się porównania z poprzednimi mistrzami, którzy spotkali się z podobną krytyką. Chelsea José Mourinho często okrzyknięto nudną, ale ich fizyczność nigdy nie kłóciła się z postrzeganym dziedzictwem kulturowym. Dla Arsenalu, klubu długo kojarzonego z elegancją i kreatywnością pod Wengerem, stylistyczna zmiana pod Artetą jest dla niektórych jak zdrada. Podcast zauważa, że kariera piłkarska Artety obejmowała okresy pod okiem Wengera i Guardioli, co czyni jego ewolucję w pragmatyka jeszcze bardziej intrygującą – i polaryzującą.
Sam Arteta pozostaje nieugięty, skupiając się na namacalnej nagrodzie tytułu. „Nie obchodzi mnie, jak to wygląda” – mógłby powiedzieć na hipotetycznej konferencji prasowej. „Liczy się to, że po 22 latach daliśmy naszym fanom powód do dumy”. Odcinek „Big 5” sugeruje, że takie wypowiedzi niewiele robią, by uśmierzyć nienawiść, ponieważ debata nie dotyczy słuszności, ale duszy gry. Dla wielu styl Arsenalu jest symptomem szerszego trendu w stronę unikającego ryzyka, mechanicznego futbolu.
Patrząc w przyszłość, to mistrzostwo może oznaczać punkt zwrotny – lub umocnić sam styl, który budzi pogardę. Jeśli Arsenal zdoła utrzymać sukces i dołożyć kolejne trofea, krytyka może osłabnąć, gdy zwycięstwo stanie się samo w sobie uzasadnieniem. Jeśli jednak ich marka futbolu nie będzie konsekwentnie przynosić rezultatów lub jeśli nie rozwiną się w ofensywie, analiza „Big 5” sugeruje, że animozja będzie tylko rosnąć. Tytuł usuwa etykietę „prawie-mężczyzn”, ale zastępuje ją nową, bardziej złożoną tożsamością.
Ostatecznie podcast pozostawia nas z subtelną refleksją: piłka nożna to wielki biznes, a zwyciężanie jest najważniejsze, ale kibice pragną również związku z pięknem i tradycją. Arsenal obrał ścieżkę skuteczności i choć przyniosła im to ligowe trofeum, wywołała również falę urazy, której nie będzie łatwo się pozbyć. Debata będzie trwać, ale na razie Kanonierzy są mistrzami. Na podstawie raportów L'Equipe.
