Arsenal zakończył dwudziestoletnie oczekiwanie na krajową dominację, zdobywając tytuł Premier League po tym, jak Manchester City został zremisowany 1-1 z Bournemouth w poniedziałek. Wynik na Vitality Stadium – w połączeniu z własnym zwycięstwem Arsenalu 1-0 nad Burnley – matematycznie zapewnił koronę z jednym meczem do końca, wywołując masowe celebracje wśród kibiców, którzy zgromadzili się w tysiącach wokół Emirates.
To zwycięstwo oznacza pierwsze mistrzostwo ligi Arsenalu od legendarnej drużyny 'Niezwyciężonych' z sezonu 2003-04 pod wodzą Arsène'a Wengera, która przeszła cały sezon bez porażki. Od tamtej kultowej kampanii klub doświadczył lat bliskich sukcesów i przebudowań składu, często nie dorównując w wyścigu o tytuł i spadając z elity Ligi Mistrzów. Tytuł z sezonu 2025-26 w końcu przywraca klub z północnego Londynu na szczyt angielskiego futbolu, kończąc 22-letnią posuchę od ostatniego trofeum Premier League.
Mikel Arteta, w swojej pierwszej roli menedżerskiej, jest architektem tego odrodzenia. Odkąd w grudniu 2019 roku przejął obowiązki po Unaiu Emerym, były kapitan Arsenalu metodycznie przekształcił tożsamość drużyny, łącząc młodzieńczą werwę z defensywną stalą. Pomimo trzech kolejnych drugich miejsc, projekt Artety nigdy nie zachwiał się, a w tym sezonie jego zespół połączył finezję z odpornością, aby przetrwać Pepa Guardioli Manchester City w pasjonującym wyścigu.
Kampania była walką dwóch koni od zimy. Arsenal zbudował dziewięciopunktowe prowadzenie na przełomie roku, ale City – jak to często bywa – wywierało nieustanną presję, zmniejszając stratę po pokonaniu drużyny Artety na Etihad Stadium w kwietniu. Stare rany groziły ponownym otwarciem, ale Arsenal odpowiedział stalową determinacją, której wcześniej brakowało w kluczowych momentach, wygrywając, gdy było to najważniejsze.
Tytuł sprowadzał się de facto do mini-ligi pięciu meczów. City mrugnęło pierwsze, remisując z Evertonem, podczas gdy Arsenal połączył cztery zwycięstwa z rzędu bez straconej bramki. Declan Rice, transformujący nabytek, kotwiczył środek pola, a linia obrony – dowodzona przez Williama Salibę – nie pozwoliła na stratę gola. Zwycięstwo 1-0 nad Burnley przygotowało grunt dla Bournemouth, aby dokończyć dzieła, a zawodnicy Arsenalu obserwowali końcowe fazy z boiska, wybuchając radością, gdy końcowy gwizdek potwierdził ich triumf.
Arteta przyznał, że spodziewał się, że oglądanie meczu City będzie bolesne ze względu na jego implikacje. "Prawdopodobnie będę nerwowym wrakiem," menedżer zasugerował wcześniej w tygodniu. Ale jego zawodnicy dali mu luksus skupienia się wyłącznie na własnym zadaniu. Gdy wieści o wyrównującym golu Bournemouth dotarły, Emirates eksplodował, a w ciągu kilku minut tysiące maszerowały Hornsey Road w kierunku stadionu, aby świętować tytuł, który powstawał przez 20 lat.
Ceremonia wręczenia trofeum odbędzie się na Selhurst Park w niedzielę, po ostatnim meczu Arsenalu z Crystal Palace – odpowiednia scena dla klubu, który pod przywództwem Artety na nowo połączył się z bazą kibiców. Arteta jest tymczasem gotów stać się najdłużej pracującym menedżerem w czterech najwyższych ligach Anglii, gdy zakończy się dziesięcioletnia kadencja Guardioli w City, symbolizując zmianę warty w Premier League.
Jednak sezon jeszcze się nie skończył. 30 maja Arsenal zmierzy się z Paris Saint-Germain w finale Ligi Mistrzów w Monachium, co daje złotą szansę na skompletowanie historycznego krajowego i europejskiego dubletu. Tylko pięć angielskich drużyn kiedykolwiek wygrało zarówno tytuł ligowy, jak i Puchar Europy w tym samym sezonie; City zrobiło to ostatnio w 2023 roku. Dla Arsenalu byłoby to ukoronowanie, które wynosi drużynę Artety do panteonu wszech czasów wielkich zespołów.
22-letnia luka od ostatniego mistrzostwa była ciężarem, który rósł z każdym sezonem, ale Arteta wypędził te demony z drużyną zbudowaną na młodości i przekonaniu. Z młodym, głodnym rdzeniem i menedżerem rosnącym w siłę, Arsenal wydaje się zbudowany na trwały sukces. Sceny na Emirates w poniedziałkowy wieczór nie dotyczyły tylko jednego trofeum – były uwolnieniem dwóch dekad frustracji i świtem nowej ery dominacji w angielskim futbolu.
Na podstawie informacji z The Guardian.
