Po 22 latach oczekiwania Arsenal w końcu odzyskał status mistrza Anglii. Kanonierzy, którzy w trzech bolesnych z rzędu kampaniach pod wodzą Mikela Artety kończyli jako wicemistrzowie, powstrzymali nieustępliwy zespół Manchesteru City, aby zdobyć tytuł Premier League. Podróż ta była naznaczona znaczącymi inwestycjami w skład, dramatycznymi golami w końcówkach i krytycznymi momentami, które przechyliły szalę w wyścigu o tytuł na ich korzyść. BBC Sport wspomina pięć kluczowych momentów, które zdefiniowały zwycięski sezon Arsenalu.
Zespół Artety przeszedł transformacyjne lato, sprowadzając osiem nowych twarzy, a pozbywając się tylko Thomasa Parteya. Głównym nabytkiem był szwedzki napastnik Viktor Gyökeres, pozyskany ze Sportingu za 64 miliony funtów, który w końcu dostarczył wyczekiwanego przez kibiców klinicznego napastnika. Pomocnik Martin Zubimendi przybył z Realu Sociedad, aby dodać siły w środku pola, natomiast wypożyczenie Piero Hincapié z Bayeru Leverkusen wzmocniło obronę. Ofensywny blask został wzmocniony przez sprowadzenie Noniego Madueke z Chelsea i Eberechi Eze z Crystal Palace. Wydając ponad 250 milionów funtów, inwestycja wzbudziła zdziwienie, ale w miarę rozwoju sezonu każdy dodatek okazał się kluczowy w stworzeniu głębi niezbędnej do utrzymania walki o tytuł.
Pierwszy krytyczny moment nastąpił już we wrześniu. W piątym meczu ligowym u siebie z Manchesterem City Arsenal przegrywał po trafieniu Erlinga Haalanda i miał trudności z przełamaniem zdeterminowanej obrony City, która grała głęboko cofnięta, a Pep Guardiola przeszedł na pięciu obrońców, aby chronić prowadzenie. W 93. minucie jednak rezerwowi Eze i Gabriel Martinelli połączyli siły, aby zdobyć niesamowitą bramkę wyrównującą. Strzał Martinelliego z bliska nie tylko uratował punkt, ale także zapobiegł szkodliwej wczesnej porażce. Ta trójpunktowa zmiana – odmowa City dwóch dodatkowych punktów – miała okazać się decydująca w wyścigu rozstrzygniętym najmniejszymi marginesami.
Tydzień później Arsenal stanął przed kolejnym sprawdzianem charakteru na St James' Park, stadionie, gdzie doznali trzech porażek z rzędu bez zdobycia gola. Newcastle objęło prowadzenie po golu Nicka Woltemade w zaciętym starciu, w którym VAR anulował rzut karny. Ale zespół Artety pokazał nową odporność: Mikel Merino strzelił głową wyrównującego gola w 84. minucie, a Gabriel wbił głową z rzutu rożnego w 96. minucie, zdobywając wszystkie trzy punkty. Wpadka Liverpoolu z Crystal Palace dzień wcześniej sprawiła, że strata do czołówki nagle wynosiła tylko dwa punkty. Było to zwycięstwo, które umocniło wiarę w drużynie, że potrafią wydobyć wyniki w najbardziej wrogim otoczeniu.
Arsenal następnie rozpoczął niszczycielską passę dziesięciu zwycięstw z rzędu we wszystkich rozgrywkach, w tym ośmiu kolejnych czystych kont w lidze. Moment osiągnął szczyt w północnolondyńskim derby w listopadzie, kiedy Eze – który prawie dołączył do Brentford, zanim przeniósł się na drugi koniec stolicy – dał popis w pierwszej połowie i skompletował hat-tricka w pogromie Tottenhamu 4-1. Wynik ten otworzył sześciopunktową przewagę na szczycie, największą po 12 meczach w każdym sezonie Premier League. 'Tego dnia zobaczyliśmy prawdziwą jakość naszych opcji ofensywnych,' mógłby zauważyć obserwator. 'Eze był nie do zatrzymania, a zespół wyglądał na niepokonanego.'
Manchester City miał jednak marny początek 2026 roku, nie wygrywając żadnego z pierwszych czterech meczów ligowych po nowym roku. Remisy z Sunderlandem, Chelsea i Brightonem pozwoliły Arsenalowi zbudować siedmiopunktową przewagę, pomimo sporadycznych strat punktów z własnej strony. Tytuł wydawał się wymykać obrońcom trofeum. Jednak zespół Guardioli nigdy nie jest pokonany, dopóki nie jest to matematycznie niemożliwe, i wskrzesili wyścig dzięki kluczowemu zwycięstwu nad Arsenalem na Etihad. Gol Haalanda w 65. minucie wstrząsnął rywalizacją, ale najważniejszy epizod miał miejsce w końcówce. Przez cały mecz Gabriel i Haaland toczyli fizyczny pojedynek, a pod koniec środkowy obrońca Arsenalu stracił panowanie nad sobą, wysuwając głowę w stronę Norwega. Haaland, co niezwykłe, utrzymał się na nogach i nie upadł, co było aktem powściągliwości, który niemal na pewno uratował Gabriela przed czerwoną kartką. Gdyby został wyrzucony za brutalne zachowanie, Arsenal straciłby swojego defensywnego filara na trzy mecze w kluczowym momencie. 'To był moment szaleństwa, który mógł wykoleić nasz sezon,' można by pomyśleć. 'Dyscyplina Haalanda była dziwnym zrządzeniem losu dla Arsenalu.'
City miał następnie szansę na wywarcie presji na Kanonierach za pomocą wyników z innych boisk, ale chaotyczny wyjazd do Evertonu okazał się kosztowny. Prowadząc 1-0 po golu Jeremy'ego Doku tuż przed przerwą, City kontrolowało grę, dopóki zbyt krótkie podanie do tyłu Marca Guehiego w 68. minucie nie pozwoliło Thierno Barry'emu wyrównać. The Toffees, pobudzeni, zdobyli jeszcze dwa gole w zapierającym dech w piersiach 13-minutowym okresie. Ludzie Guardioli odpowiedzieli dwoma późnymi golami, aby uratować remis 3-3, ale stracone punkty oznaczały, że Arsenal utrzymał wyraźną przewagę. W miarę zbliżania się mety, każda wpadka rywali wydawała się ostateczna.
Ostatni, nerwowy test miał miejsce na wyjeździe z West Hamem walczącym o utrzymanie. Arsenal potrzebował zwycięstwa, aby utrzymać City z dala, ale napotkał trudny opór Młotów. Przy bezbramkowym remisie i narastającym napięciu, Matheus Fernandes z West Hamu przedarł się po dwójkowej akcji i znalazł się sześć jardów od bramki, mierząc się tylko z Davidem Rayą. Fernandes oddał strzał w kierunku bliższego słupka, ale Raya instynktownie wystawił prawą nogę i dokonał zdumiewającej obrony z bliska. Ta interwencja utrzymała remis, a w ciągu kilku minut Leandro Trossard posłał piłkę do siatki, wyprowadzając Arsenal na prowadzenie. Kanonierzy wytrzymali końcową presję, aby zdobyć trzy punkty, które przypieczętowały tytuł. 'Obrona Raya to materiał na mistrzów,' można by powiedzieć. 'Momentum zmieniło się dzięki tej pojedynczej bramkarskiej genialności.'
Gdy końcowy gwizdek potwierdził Arsenal jako mistrza, ulga i radość były przytłaczające. Skrupulatna odbudowa Artety, napędzana latem dużych wydatków, w końcu przyniosła efekty. Gracze tacy jak Gyökeres, Zubimendi i Eze podnieśli pułap zespołu, podczas gdy weterani tacy jak Martinelli i Gabriel dostarczyli decydujących momentów, które zmieniły obiecujący sezon w historyczny. 22-letnia posucha dobiegła końca, a Kanonierzy udowodnili, że mogą przetrwać nawet najpotężniejszych rywali. Na podstawie raportów BBC Sport.
