Arsenal w końcu zrzucił etykietę 'wiecznie drugich' w sezonie 2025-26, zdobywając swój pierwszy tytuł Premier League od ponad dwóch dekad pod żelaznym przewodnictwem Mikela Artety. Kanonierzy zbudowali wczesne prowadzenie i nigdy go nie oddali, odpierając ataki Manchesteru City Pepa Guardioli dzięki połączeniu organizacji defensywnej i mistrzostwa w stałych fragmentach gry. David Raya, niewzruszony bramkarz, zdobył trzecie z rzędu Złote Rękawice z 19 czystymi kontami, a jego interwencja w meczu z West Ham, która zdawała się przeczyć prawom grawitacji, była powszechnie uznawana za punkt zwrotny sezonu. Obsesja Artety na punkcie kontroli opłaciła się, a pojedynek Baska ze swoim starym mentorem stał się narracyjną osią kampanii.
Debata nad piłkarzem sezonu toczyła się wśród pisarzy Guardiana, ale konsekwencja Rayi w najdrobniejszych szczegółach wyróżniła go. Bruno Fernandes, talizman Manchesteru United, zdobył podziw za swój 'rozpęd' i kreatywność pod wodzą Michaela Carricka, podczas gdy nieustępliwa energia Declana Rice'a i jego stałe fragmenty gry uczyniły go sercem ofensywy Arsenalu. Jednak w wyścigu o tytuł rozstrzygniętym przez defensywną stal, Rayi umiejętność obrony strzałów i budowania ataku od tyłu dały Arsenalowi dodatkową warstwę pewności, której żaden pomocnik czy napastnik nie mógł dorównać. Fernandes wciąż pobił rekord asyst, ale triumf Arsenalu sprawił, że zwycięzca Złotej Rękawicy otrzymał decydujący głos.
Mistrzowskie posunięcia menedżerskie zdefiniowały sezon poza mistrzami. Andoni Iraola pożegnał się emocjonalnie z Bournemouth, prowadząc Wiśnie na szóste miejsce i historyczne miejsce w Lidze Europy, jednocześnie równoważąc sprzedaż kluczowych zawodników za 250 mln funtów. Régis Le Bris, w pierwszej kampanii Sunderlandu w najwyższej lidze od czasu awansu przez play-offy, poprowadził Czarne Koty do Europy, osiągnięcie to dzięki taktycznej wszechstronności i środku sezonu sprowadzeniu francuskiego kreatora gry Enzo Le Fée. Przybycie Le Fée za skromną opłatą okazało się transformujące; jego wizja i zaciętość rozpaliły późny zryw Sunderlandu, zdobywając mu status bohatera kultowego na Wearside.
Letnie okno transferowe i styczniowe transakcje diametralnie zmieniły krajobraz. Liverpool pobił rekordy, sprowadzając Alexandra Isaka z Newcastle United za 125 mln funtów, ale wpływ szwedzkiego napastnika został okrutnie ograniczony, gdy złamał nogę, pozostawiając lukę w ataku The Reds. Manchester City, reagując na rzadką kampanię bez trofeów, wykorzystał swoją siłę finansową: Antoine Semenyo przybył z Bournemouth w styczniowej transakcji, która ostatecznie przyniosła zwycięzcę FA Cup, a Rayan Cherki dodał finezji z Lyonu. Sam Arsenal wzmocnił się, pozyskując Viktora Gyökeresa, dodając jeszcze więcej siły ognia do składu, który już pękał w szwach od pewności siebie.
Gdzie indziej Chelsea zapłaciła 60 mln funtów za João Pedro z Brighton, starając się dodać nieprzewidywalność do swojej linii ataku. Rekrutacja Bournemouth nadal robiła wrażenie, z Adrienem Truffertem dołączającym z Rennes za 11 mln funtów i Elim Juniorem Kroupi za 12 mln funtów, podkreślając ich talent do znajdowania wartości. Manchester United, pod stabilnym przywództwem Michaela Carricka, pozyskał Senne Lammensa z Royal Antwerp za mniej niż 20 mln funtów jako długoterminowe rozwiązanie na bramce. Leeds United dokonało sprytnego transferu wolnego, przekonując Dominica Calverta-Lewina do przekroczenia Penninów po wygaśnięciu jego kontraktu z Evertonem. A w jednym z bardziej romantycznych ruchów Granit Xhaka zamienił pomoc Bayeru Leverkusen na Sunderland w dealcie za 13 mln funtów, wnosząc doświadczenie i stal do projektu Le Brisa.
Powstanie Sunderlandu było prawdopodobnie historią sezonu. Po przedzieraniu się przez play-offy, typowani byli do natychmiastowego powrotu do Championship. Zamiast tego Le Bris zbudował zespół, który bronił się zdecydowanie i atakował z wigorem, prowadzony przez hipnotyzującego Le Fée. Umiejętność Francuza dostrzegania podań, których inni nie widzieli, oraz jego gotowość do ciężkiej pracy bez piłki sprawiły, że Sunderland stał się drużyną mogącą realnie zagrozić ustalonemu porządkowi. Kwalifikacja do Ligi Europy, zapewniona w ostatnim dniu, wywołała szalone świętowanie i sprawiła, że eksperci zweryfikowali swoje oczekiwania na sezon 2026‑27.
Kontuzje rzuciły cień na finisz kampanii. Złamana noga Isaka nie tylko osłabiła pogoń Liverpoolu za czołową czwórką, ale także pozbawiła mundial jednego z najbardziej dynamicznych napastników. Kaoru Mitoma z Brighton, zawodnik, który rozświetlił ligę swoimi dryblingami, doznał kontuzji, która wykluczyła go z kadry Japonii na te same mistrzostwa. Te niepowodzenia dodały warstwę ludzkiego dramatu do nieustannego terminarza meczów, a kluby już nerwowo patrzyły na letnie zobowiązania międzynarodowe i żniwo, jakie mogą one zebrać.
Osiągnięcie Bournemouth pod wodzą Iraoli nie może być przecenione. Sprzedaż Semenyo w styczniu mogłaby wykoleić słabszy zespół, ale zbiorowy duch Wiśni i mądre reinwestycje utrzymały ich przed Brentford i innymi. Truffert i Kroupi wkomponowali się bezproblemowo, a klub z południowego wybrzeża wejdzie do Europy z uzasadnionym optymizmem, nawet jeśli szykują się na drapieżne zainteresowanie ich utalentowaną kadrą. Odejście Iraoli do czołowego europejskiego klubu wydaje się nieuniknione, ale jego dziedzictwo na boisku treningowym przetrwa.
Odrodzenie Manchesteru United pod wodzą Carricka zasługuje na osobny rozdział. Mianowany w chaosie krótkich rządów Rubena Amorima, Carrick porzucił sztywną 3‑4‑3 na rzecz płynnej 4‑2‑3‑1, uwalniając Fernandesa do gry jego najlepszego futbolu od lat. Portugalczyk zanotował ponad 20 asyst, a jego ogólny kunszt przywrócił United miejsce w Lidze Mistrzów, przywracając poczucie tożsamości, którego brakowało. Lammens, choć jeszcze nie zadebiutował, reprezentuje rodzaj przyszłościowego transferu, który sugeruje, że klub w końcu uczy się na błędach z przeszłości.
Gdy kurz opada, głębia Premier League nigdy nie była bardziej przekonująca. Tytuł Arsenalu został zbudowany na defensywnej spójności, ale grupa pościgowa została wzmocniona. Liverpool ma nadzieję, że rekonwalescencja Isaka przebiegnie pomyślnie, City zintegruje Semenyo i Cherki w swój ewoluujący system, a Chelsea, pod kolejnym nowym kierownictwem, będzie się modlić, aby João Pedro mógł dostarczyć. Tymczasem Sunderland i Bournemouth udowodnili, że mądre szkolenie i ostry rekrutacja mogą przebić finansowy sufit. W obliczu mundialu sezon 2026‑27 już buzuje intrygami.
Na podstawie raportów The Guardian.
