Kibice Arsenalu w niedzielne popołudnie zalali ulice Islington, świętując pierwsze mistrzostwo Premier League od czasów Niezwyciężonych z 2004 roku. Parada z odkrytym dachem autobusu, witana przez dziesiątki tysięcy fanów, była chwilą czystej radości dla fanów pozbawionych krajowej chwały przez prawie dwie dekady. Jednak pod powierzchnią pozostał ukłucie niespełnionych ambicji po rozdzierającym serce przegranym finale Ligi Mistrzów zaledwie kilka dni wcześniej.
Kanonierzy przegrali z Paris Saint-Germain po rzutach karnych po remisie 1-1, po tym jak wcześnie objęli prowadzenie dzięki trafieniu Kaia Havertza w szóstej minucie. Zamiast budować na tej przewadze, Arsenal wycofał się do defensywnej skorupy, co ostatecznie okazało się kosztowne. Choć ich niski i środkowy blok bronił się godnie podziwu, podejście to zaprosiło nieustanną presję i pozostawiło krytyków kwestionujących plan taktyczny.
Ta porażka w finale, wraz z triumfem w lidze, wygenerowały około 375 milionów euro przychodów, co podkreśla finansową siłę, jaką dysponuje klub. Ta niespodziewana gotówka stanowi poduszkę przed rozczarowaniem i, co kluczowe, środki do dalszego inwestowania w skład. Ogniskuje również uwagę na prawie 300 milionów euro wydanych poprzedniego lata, co było wydatkiem mającym na celu pogoń za chwałą na obu frontach.
Okno transferowe zeszłego lata było najbardziej agresywne w historii Arsenalu, z głośnymi wzmocnieniami zaprojektowanymi w celu zamknięcia luki do europejskiej elity. Ciężka inwestycja przekształciła głębię i jakość składu Mikela Artety, mając na celu nie tylko wyzwanie ligowe, ale prawdziwe aspiracje w Lidze Mistrzów. W Premier League te wydatki sowicie się opłaciły, przynosząc spójną i dominującą kampanię, która zakończyła niedawną hegemonię Manchesteru City nad trofeum.
Jednak na europejskiej scenie ta sama inwestycja zabrakła o włos. Finał był taktyczną batalią, w której kreatywny motor Arsenalu został zduszony. Martin Ødegaard, dyrygent tak wielu ich najlepszych zagrań, zanotował zaledwie 11 kontaktów z piłką w trakcie meczu. Jak na gracza o jego wizji taki statystyk podkreślał, jak głęboko cofnął się Arsenal i jak mało ryzykowali po objęciu prowadzenia.
Defensywna dyscyplina, która tak dobrze służyła Arsenalowi w lidze, stała się ich zgubą w najważniejszy wieczór. Wczesny gol Havertza powinien być platformą; zamiast tego stał się wyzwalaczem ostrożnego, chroniącego prowadzenie nastawienia, które rzadko sprawdza się przeciwko przeciwnikom najwyższej klasy. Końcowy gwizdek i przegrana seria rzutów karnych wydawały się raną zadaną sobie samej, którą – jak mogliby argumentować neutralni – była zasłużona ze względu na negatywny styl gry.
W klubie emocje są złożone. Tytuł ligowy stanowi monumentalny przełom, potwierdzenie długoterminowego projektu, w którym Arteta zmienił kulturę i tożsamość drużyny. Zawodnicy tacy jak Bukayo Saka, William Saliba i Declan Rice – kluczowi członkowie odbudowy – mają teraz namacalny dowód swojego postępu. Parada pozwoliła im nacieszyć się uwielbieniem, nawet jeśli wiedzieli, że drugie trofeum było w zasięgu ręki.
Patrząc w przyszłość, bliskość zdobycia Ligi Mistrzów napędzi następną fazę. Arsenal ma siłę finansową, by dopracować skład, który już jest jednym z najlepszych w Anglii. Zastrzyk 375 milionów euro, w połączeniu z istniejącymi zasobami, oznacza, że mogą celować w selektywne wzmocnienia bez potrzeby zakłócającej przebudowy. Priorytetem będzie dodanie rodzaju opanowania i taktycznej wszechstronności, która może wygrać najcięższe europejskie starcia.
Są lekcje z porażki. Bardziej ekspansywny plan gry, lub przynajmniej lepsza umiejętność utrzymania piłki pod presją, mogły odwrócić narrację finału. Zespół Artety przez cały sezon pokazywał, że potrafi dominować w posiadaniu piłki i wysoko pressować; powrót do reaktywnego podejścia w finale był odstępstwem od ich zwykłej filozofii. Czy to lekcja, czy ograniczenie, pozostaje do zobaczenia.
Dla fanów sezon jest niewątpliwym sukcesem. Pierwsze mistrzostwo ligi od 20 lat to sejsmiczne wydarzenie w angielskim futbolu. Parada odzwierciedliła to zbiorowe odreagowanie, gdzie pokolenia kibiców zakosztowały krajowej chwały po raz pierwszy. Ból Ligi Mistrzów będzie trwał, ale nie wymazuje postępów dokonanych pod obecnym kierownictwem.
Arsenal stoi teraz na rozdrożu: udowodnili, że mogą podbić Anglię; teraz muszą udowodnić, że mogą narzucić swój styl w Europie. Z młodym, utalentowanym rdzeniem i wsparciem finansowo potężnej organizacji, platforma jest gotowa do utrzymanej rywalizacji. Letnie wydatki, choć nie przyniosły dubletu, zbudowały fundament, który powinien utrzymać ich w grze przez nadchodzące lata.
Ten sezon będzie pamiętany ze łez radości na ulicach Islington i cichej agonii porażki w rzutach karnych. Oba wyniki są zakorzenione w tym samym ambitnym projekcie finansowanym z rekordowych inwestycji. Gdy Arsenal liczy swoje zarobki i planuje kolejne ruchy, równowaga między celebracją a determinacją ukształtuje następny rozdział. Na podstawie doniesień L'Equipe.