Liverpool podjął dramatyczny krok, zwalniając głównego trenera Arne Slota, menedżera, który zaledwie 13 miesięcy temu zdobył dla klubu wyrównujący rekord 20. tytuł mistrza ligi. Decyzja, ogłoszona po przeglądzie sezonu, odzwierciedla głęboką utratę wiary zarówno wśród kibiców, jak i kierownictwa klubu w kierunek drużyny. Brutalne 20 porażek we wszystkich rozgrywkach i najniższa liczba punktów w Premier League od dekady zmusiły Fenway Sports Group do działania, zdając sobie sprawę, że odzyskanie wiernych fanów Anfield wymaga zmiany na ławce trenerskiej.
Holender odchodzi wśród jadu, na który nie zasłużył. Slot zniósł tragedię nagłej śmierci Diogo Joty zeszłego lata z wielką godnością i poprowadził Liverpool do nieoczekiwanego mistrzostwa w kampanii 2024-25. Jednak piłka nożna jest często bezlitosna, a przepaść między metodami trenera a oczekiwaniami fanów stała się zbyt duża. Osławione gwizdy, które rozległy się podczas remisu z Chelsea na tydzień przed jego ostatnim meczem, były najwyraźniejszym sygnałem, że relacja się zerwała.
Kluczowym elementem załamania był styl gry, który odszedł od heavy-metalowego futbolu wykutego pod wodzą Jürgena Kloppa. Ostatnim aktem Mohameda Salaha jako zawodnika Liverpoolu było publiczne żądanie powrotu tej tożsamości, co ostatecznie podzielali FSG i dyrektor piłkarski Michael Edwards. Odejście Salaha było gorzkie; trzykrotnie próbował podważyć pozycję Slota po tym, jak powiedziano mu, że jego czas na Anfield dobiega końca, ale wielokrotnie przywracano go do składu. Jego spadek formy odzwierciedlał spadek kilku starszych graczy, ujawniając zespół pozbawiony przywództwa i odporności.
Liczby przedstawiają ponury obraz. Liverpool tracił gole z rzutów stałych i z gry z niepokojącą regularnością, tracąc bramki w końcówkach i załamując się w kluczowych momentach. Powyborcze przyznanie Virgila van Dijka po porażce w Pucharze Anglii z Manchesterem City – że drużyna właściwie się poddała – obnażyło głębszy kryzys. Poziomy kondycyjne, niegdyś znak rozpoznawczy kadencji Kloppa, były często kwestionowane, ponieważ przeciwnicy regularnie przewyższali ich wysiłkiem.
Równie szkodliwa była strategia rekrutacyjna klubu. Latem 2025 roku Liverpool wydał prawie 450 milionów funtów na nowe nabytki, ale skład wyszedł niezrównoważony i słabszy. Procesem kierowali nie Slot, lecz Edwards i dyrektor sportowy Richard Hughes, których osąd jest teraz pod lupą. Alexander Isak był najważniejszym nabytkiem za 125 milionów funtów, ale napastnik opuścił przedsezon, skutecznie odpuszczając w Newcastle, co doprowadziło do powolnej pierwszej połowy kampanii. Skrzydłowy Jeremie Frimpong kosztował 29,5 miliona funtów, mimo że Liverpool rzadko używał systemu z wahadłowymi, co od razu wzbudziło pytania o dopasowanie.
Inne nabytki nie zdążyły rozbłysnąć. Florian Wirtz przyszedł za 116 milionów funtów, dołączył Hugo Ekitiké, Milos Kerkez podpisał kontrakt za 40 milionów, a bramkarz Giorgi Mamardashvili kosztował 29 milionów – ale żaden z nich nie był w stanie konsekwentnie podnieść poziomu drużyny. Nie zastąpiono Luisa Díaza, a trwające całe lato polowanie na Marca Guéhi upadło, gdy Crystal Palace pozostało nieugięte. Rezultatem był skład z rażącymi lukami i trener, który nie miał pełnej władzy nad narzędziami, które odziedziczył.
Problemy kontuzjowe pogłębiły chaos. Kluczowi obrońcy i napastnicy spędzili długie okresy poza boiskiem, rozciągając zasoby i ujawniając brak głębi. Niespodziewany spadek formy Salaha, po tym jak ciągnął Liverpool do tytułu, zakłócił cały rytm ofensywny. Jednak podstawowe problemy taktyczne – niezdolność do obrony stałych fragmentów gry, przewidywalne rozgrywanie – pozostały nierozwiązane, nawet gdy kampania utykała w kierunku awansu do Ligi Mistrzów ostatniego dnia.
FSG wspierał Slota przez przerażającą serię dziewięciu porażek w 12 meczach na przełomie roku, czego nie widziano od najczarniejszych dni klubu siedem dekad wcześniej. Ale kierownictwo rozumiało echa 2015 roku, kiedy Brendan Rodgers został zatrzymany zbyt długo, a toksyczność pojawiła się ponownie przy pierwszych oznakach walki w następnym sezonie. W obawie przed powtórką, wykonali prewencyjny ruch. Oficjalne oświadczenie chwaliło tytuł Slota, jego charakter i postępowanie – ale potrzeba ponownego naładowania energią Anfield przeważyła nad wszystkim.
Zwolnienie Slota podkreśla brutalną prawdę współczesnego futbolu: wygrywanie nie zawsze wystarcza, jeśli styl jest zły. Tożsamość Liverpoolu opiera się na pasji i agresji, a gdy futbol stał się nudny, połączenie z kibicami pękło. Główny trener zapłacił cenę za szerszą porażkę planowania, ale jego odejście toruje drogę następcy – prawdopodobnie Andoni Iraoli – do odbudowania zespołu zdolnego grać w futbol, jakiego żąda Kop.
Lato będzie teraz charakteryzować się resetem. Przebudowa składu może być konieczna, ale natychmiastowym zadaniem jest przywrócenie poczucia wiary i ekscytacji. Edwards i Hughes, którzy zbudowali wadliwą, choć drogo skompletowaną grupę, muszą teraz współpracować z nowym głównym trenerem, aby skorygować swoje błędy. Wina za regres Liverpoolu nie spoczywa na jednym człowieku, ale zwolnienie sygnalizuje uznanie, że dryf musiał się zatrzymać.
Dla Slota odejście jest bez wątpienia surowe. Odziedziczył system, zdobył tytuł i poradził sobie z niewypowiedzianą tragedią – tylko po to, by zostać pokonanym przez kampanię, w której zbyt wiele rzeczy poszło nie tak naraz. Jego dziedzictwo będzie mieszane: mistrzostwo w pierwszym roku, ale drugi sezon, który rozpadł się tak całkowicie, że nawet osiągnięcia nie mogły go ochronić. W końcu ryk niezadowolenia z trybun stał się zbyt głośny, by go zignorować.
Liverpool postąpił z rzadką bezwzględnością, zwalniając trenera zdobywającego tytuł w trakcie kadencji po raz pierwszy od drugiej kadencji Kenny'ego Dalglisha. Nadzieja jest teraz taka, że świeży głos może odzyskać intensywność i styl, które kiedyś uczyniły klub budzącym postrach. Na podstawie raportu The Guardian.
