Sezon Premier League 2025-26 zostanie zapamiętany jako ten, w którym przedsezonowe przewidywania spektakularnie się nie sprawdziły. Od zakończenia przez Arsenal 22-letniej suszy tytułowej po zdumiewający upadek Liverpoolu, kampania zniweczyła prognozy ekspertów. Broniący tytułu Liverpool był typowany do dominacji, podczas gdy Sunderland i Brentford byli wskazywani do spadku. Zamiast tego tabela ligowa przedstawiała radykalnie inną historię, ukształtowaną przez zmiany menedżerów, transferowe ryzyko i nieustanne tempo angielskiej elity.
Arsenal w końcu uciszył sceptyków, zdobywając swój pierwszy tytuł Premier League od czasów Niezwyciężonych z 2004 roku. Zespół Mikela Artety, wicemistrz w trzech kolejnych sezonach, dokonał zdecydowanych ruchów na rynku transferowym. Dyrektor sportowy Andrea Berta nadzorował przybycie Martína Zubimendiego, Christiana Nørgaarda, Noniego Madueke, Viktora Gyökeresa, Cristhiana Mosquery i Képara Arrizabalagi. Te wzmocnienia dodały zespołowi siły i głębi, pozwalając Kanonierom utrzymać się w walce o tytuł i dotrzeć do finału Ligi Mistrzów. Długie oczekiwanie dobiegło końca, a północny Londyn świętuje nową złotą erę.
Manchester City naciskał na Arsenal do ostatniego tygodnia, ale ostatecznie musiał zadowolić się drugim miejscem. Pożegnalna kampania Pepa Guardioli przyniosła Puchar Ligi i Puchar Anglii, zapewniając mu odejście z trofeami. Rodri wrócił po straszliwej kontuzji, która wykluczyła go z gry przez większą część poprzedniego sezonu, ale nawet jego talizmańska obecność nie zapewniła czwartego z rzędu tytułu mistrzowskiego. Kibice na Etihad patrzą teraz w nową erę bez swojego ikonicznego menedżera, a wielu zastanawia się, czy kolejny rozdział utrzyma tak wysokie standardy.
Na Old Trafford sezon Manchesteru United był opowieścią o dwóch połowach. Wczesny optymizm pod wodzą Rubena Amorima wyparł, gdy wyniki uległy stagnacji, co doprowadziło do jego zwolnienia w styczniu. Do akcji wkroczył Michael Carrick, który zapoczątkował niezwykłe odrodzenie. United zdobyli o 29 punktów więcej niż w poprzednim sezonie, kończąc z nową energią. Taktyczne poprawki Carricka i zarządzanie zespołem przekształciły drużynę, która rok wcześniej zajęła 15. miejsce, przywracając dumę i dając kibicom prawdziwą nadzieję na przyszłość. Hierarchia klubu wesprze go teraz hojnie w letnim oknie transferowym.
Aston Villa osiągnęła sukces na wszystkich frontach. Zespół Unaia Emery'ego zapewnił sobie komfortowy awans do Ligi Mistrzów i zakończył 30-letnią suszę trofeów, wygrywając Ligę Europy. Bramki Youriego Tielemansa, Emiliano Buendíi i Morgana Rogersa w finale przeciwko Freiburgowi przyniosły srebro do Villa Park, wieńcząc sezon konsekwentnej doskonałości. Zwycięstwo to oznaczało wybicie się Villi jako siły, a rozsądne budowanie składu przez Emery'ego w końcu przyniosło wymierne korzyści.
Obrona tytułu przez Liverpool była po prostu katastrofalna. Zespół Arne Slota, mocno typowany do utrzymania korony, popadł w przeciętność. Letnie pozyskanie Alexandra Isaka z Newcastle nie zdołało rozpalić ataku, a futbol stał się nudny i przewidywalny. Pod koniec sezonu niezadowolenie wśród kibiców było wyczuwalne, a wielu kwestionowało pozycję Slota. Najgorsza obrona tytułu w wykonaniu The Reds od lat doprowadzi do letniej refleksji i prawdopodobnie przebudowy składu.
Bournemouth, przewidywany do środka tabeli, zaprzeczył logice pod wodzą Andoni Iraoli. Passa 18 meczów bez porażki w drugiej połowie sezonu wyniosła ich na szóste miejsce i miejsce w Lidze Europy. Ta niezwykła seria pomogła nawet Arsenalowi w walce o tytuł, ponieważ Wiśnie odbierały punkty rywalom. Taktyczna przenikliwość Iraoli i duch zespołowy uczyniły Bournemouth jedną z najrozsądniejszych drużyn w lidze, osiągającą wyniki znacznie przewyższające ich możliwości finansowe.
Sunderland, świeżo po awansie i typowany do spadku, był największym overachieverem sezonu. Régis Le Bris połączył skład, który stracił gwiazdę pomocy Jobe Bellinghama na rzecz Borussii Dortmund, w spójną jednostkę. Strategiczne transfery szybko się zgrały, a Czarne Koty nigdy się nie cofnęły, zajmując siódme miejsce i zapewniając sobie miejsce w Lidze Europy. Ich zwycięstwo w ostatniej kolejce nad mistrzami świata Chelsea podkreśliło, jak daleko zaszli. Na Stadium of Light panuje optymizm co do dalszego rozwoju.
Kampania Brightonu była kolejką górską. Zespół Fabiana Hürzeleri był piąty na początku grudnia, ale potem przeżył zimowy dołek, wygrywając tylko raz w 13 meczach. Otrząsnęli się i zdobyli miejsce w Lidze Konferencji, co świadczy o ich odporności, ale także przypomina o straconych szansach. Zapewniwszy sobie europejskie puchary, Brighton będzie dążyć do zbudowania na tym fundamencie i być może powtórzenia wyżyn z sezonu 2022-23.
Brentford był powszechnie typowany do walki o utrzymanie po stracie menedżera Thomasa Franka na rzecz Tottenhamu, wraz z kapitanem, bramkarzem i dwoma najlepszymi strzelcami. Jednak pod wodzą debiutanta Keitha Andrewsa rywalizowali o miejsce w Europie, kończąc tuż poza strefą pucharową. Andrews, były trener stałych fragmentów gry, udowodnił sceptykom, że się mylą, a wiara klubu w jego potencjał opłaciła się z nawiązką. Pszczoły nadal rzucają wyzwanie konwencjonalnej mądrości dzięki inteligentnej rekrutacji i odpornej kulturze.
Chelsea stanowiła największy kontrast. Jako mistrzowie Klubowych Mistrzostw Świata weszli w sezon z wysokimi oczekiwaniami, ale runęli na 10. miejsce w lidze. Niestabilność i zamieszanie pozaboiskowe były typowe dla chaosu pod obecnym zarządem. Nowy menedżer Xabi Alonso stoi przed monumentalnym zadaniem okiełznania rozdętej kadry i przywrócenia porządku. Ich triumf na światowej scenie tylko pogłębił zdumienie z powodu krajowych niepowodzeń, pozostawiając kibiców sfrustrowanych i domagających się zmian.
Sezon 2025-26 będzie analizowany pod kątem nieprzewidywalności. Od akcji ratunkowej Carricka w United po cud Le Brisa nad Wear, kampania była mistrzowską lekcją przewrotności narracji. Gdy kluby szykują się na kolejny sezon, jedna lekcja wysuwa się na pierwszy plan: w Premier League niewiele przepowiedni przetrzymuje kontakt z rzeczywistością. Zwycięzcy i przegrani tego sezonu są wyraźnym przypomnieniem, że futbol pozostaje wspaniale, uparcie nieskryptowany. Na podstawie raportu The Guardian.
