Martin O'Neill ukończył niezwykłą misję ratunkową w Celticu, zdobywając krajowy dublet, ale jego przyszłość pozostaje niepewna. 74-latek został zatrudniony jako krótkoterminowe rozwiązanie w październiku, ale ostatecznie poprowadził klub przez prawie dwie trzecie burzliwego sezonu, który zakończył się triumfami w Premiership i Pucharze Szkocji. Teraz, gdy zaplanowano rozmowy z większościowym udziałowcem Dermotem Desmondem, palącym pytaniem jest, czy O'Neill ma ochotę i energię, by kontynuować.
Powrót O'Neilla był jak futbolowy romans. Pił kawę w Londynie, gdy Desmond zadzwonił z pilną prośbą: Brendan Rodgers nagle zrezygnował, a Celtic potrzebował pewnej ręki. O'Neill, legenda klubu ze swojej pierwszej kadencji, w której brylowały ikony takie jak Henrik Larsson, nie mógł odmówić. Początkowo uspokoił sytuację pięcioma kolejnymi zwycięstwami ligowymi i półfinałowym zwycięstwem w Pucharze Ligi nad Rangers, tylko po to, by klub w grudniu zatrudnił Wilfrieda Nancy'ego – posunięcie, które szybko się nie powiodło.
W styczniu O'Neill wrócił na ławkę, przejmując drużynę w rozsypce. Celtic miał tyle samo punktów co Rangers, ale tracił sześć do Hearts, a zbliżało się chaotyczne okno transferowe. Jednak pod jego kierownictwem zespół dokonał zdumiewającego odrodzenia. Jego rekord ligowy był niezwykły: 23 mecze, 19 zwycięstw, dwa remisy i tylko dwie porażki – wskaźnik zwycięstw przekraczający 80%. Kampanię zwieńczyła dramatyczna seria w Pucharze Szkocji, uratowana przez wyrównującego gola Juniora Adamu w ostatniej chwili przeciwko Dundee, zanim finałowe zwycięstwo 3-1 nad Dunfermline Athletic przypieczętowało dublet.
W bezpośredniej poświacie na Hampden O'Neill był charakterystycznie szczery w kwestii swojej pozycji. Przyznał, że nie poradziłby sobie z pracą, gdyby sezon zaczął się natychmiast, powołując się na swój wiek i codzienną rutynę. Przyznał, że wiele się nauczył w ostatnich miesiącach, ale podejrzewał, że klub może poszukać młodszej opcji, choć nadal uważał, że powinien być brany pod uwagę, choćby na krótki okres. Spotkanie z Desmondem, jak wskazał, wszystko wyjaśni.
Nastrój w szatni jest jednoznaczny. Prawy obrońca Alistair Johnston nalegał, aby O'Neill miał czas do namysłu i wyraził pewność, że może wrócić. Bramkarz Viljami Sinisalo chwalił zdolność menedżera do wzbudzania wiary, a kapitan Callum McGregor podkreślał jego wpływ napędzający, sugerując, że mógłby pozostać zaangażowany w jakiejś roli. Te poparcia podkreślają głęboki szacunek.
Dylemat stojący przed władzami Celticu jest dotkliwy. Dzięki menedżerskiej magii O'Neilla udało się wydobyć srebro z kadry powszechnie uznawanej za przeszłości, co stanowi przekonujący argument za ciągłością. Były selekcjoner Irlandii Stephen Kenny był jednoznaczny, stwierdzając, że O'Neill powinien zostać, jeśli tego chce, biorąc pod uwagę jego wyjątkowe osiągnięcia. Jednak były kapitan Celticu Scott Brown podkreślił kwestię energii, zauważając, że wszystko zależy od tego, czy O'Neill czuje się na siłach sprostać nieustannym wymaganiom.
Historyczne echa potęgują historię. Pierwsza kadencja O'Neilla przyniosła błyszczącą erę, a sama jego obecność przywróciła kulturę zwycięstwa. Sukces tego sezonu, wykuty wśród niezadowolenia fanów i ostrej konkurencji ze strony odrodzonego Hearts, jest prawdopodobnie jednym z jego najlepszych dzieł. Dublet nie był tylko akcją ratunkową; był dowodem jego trwałej siły motywacyjnej.
Patrząc w przyszłość, stawka jest ogromna. Celtic dzieli tylko jeden mecz barażowy od fazy grupowej Ligi Mistrzów, lukratywnego i prestiżowego celu. O'Neill, który trzykrotnie odpowiadał na wezwanie klubu, może uznać pokusę czwartej kadencji za nieodpartą. Wyznał, że kocha takie chwile po finale, nawet gdy zdawał sobie sprawę z realiów swojego wieku.
Dla Celticu wybór to więcej niż nominacja menedżera – to deklaracja ambicji. Wybór młodszego trenera projektu może sygnalizować długoterminową przebudowę, ale zatrzymanie O'Neilla wykorzystałoby sprawdzony impet. Rozmowy z Desmondem prawdopodobnie rozważą te rozwidlenia w kontekście gotowości O'Neilla. Niezależnie od wyniku, najnowszy rozdział umocnił jego legendarny status.
Gdy saga Parkhead się rozwija, świat futbolu patrzy. Mieszanka nostalgii i taktycznego wyczucia 74-latka dostarczyła sezonu wszech czasów. Czy zakończy się stałym pobytem, czy czułym pożegnaniem, wpływ Martina O'Neilla jest niezaprzeczalny. Na podstawie raportów BBC Sport.
